Ο πολιτισμός ενός λαού φανερώνεται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο ψυχαγωγίας του. Όταν εκλείπει η πνευματική διάσταση, το ενδιαφέρον του ανθρώπου περιορίζεται σε ό,τι βλέπει, σ’ αυτό που ακούει, σ΄ εκείνο που μπορεί να κρατήσει. Αποζητά τη διέγερση, την εκτίναξη της αδρεναλίνης, την εκτόνωση. Οι αισθήσεις τροφοδοτούνται με έντονα ερεθίσματα, σε ένα επίμονο κυνήγι κορεσμού, που πολλές φορές οδηγεί σε οδυνηρές καταστάσεις.
Μια τέτοια δυσάρεστη κατάληξη είχε και το επικίνδυνο παιχνίδι, που είχε επιδοθεί ένας 13χρονος στη Θεσσαολίκη, ο οποίος βρέθηκε στις 30 /10 νεκρός από μοιραία πτώση σε φωταγωγό πολυκατοικίας, από τον 7ο όροφο, επιχειρώντας να κάνει παρκούρ πηδώντας ανάμεσα από ταράτσες πολυκατοικιών. Το παρκούρ, που ήρθε με τραγικό τρόπο στην επικαιρότητα, έχει καθιερωθεί από τη δεκαετία του '80 στη Γαλλία ως Τέχνη της Φυγής. Ως στόχο έχει τη βέλτιστη δυνατή μετακίνηση από οποιοδήποτε ένα σημείο σε άλλο, υπερπηδώντας φυσικά και τεχνητά εμπόδια. Δεν έχει ανταγωνιστικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με το free running, που χρησιμοποιεί τις τεχνικές και τα βασικά περάσματα του παρκούρ, αλλά διανθίζεται με εντυπωσιακές τούμπες, χορευτικές κινήσεις και πολεμικές τέχνες κι είναι άκρως ανταγωνιστικό, σε τοπικούς και διεθνείς αγώνες.
Πρόκειται για δραστηριότητες, που αναπτύσσονται ραγδαία τα τελευταία χρόνια μεταξύ των εφήβων σε γειτονιές, πλατείες και πάρκα και συνιστούν τρόπο έκφρασης. Οι μυημένοι στην τέχνη του παρκούρ υποστηρίζουν πως αναπτύσσεται η ικανότητα να βρίσκει κανείς εναλλακτικές λύσεις στα προβλήματα και τα εμπόδια της καθημερινής του ζωής. Ο Δημήτρης Κυρσανίδης, ο οποίος πριν από μερικές εβδομάδες εντυπωσίασε στη Σαντορίνη και στέφθηκε πρωταθλητής κόσμου, ομολογεί πως για εκείνον «είναι περισσότερο τρόπος ζωής και λιγότερο άθληση. Έχει τη φιλοσοφία της φυγής από τα κλασικά της καθημερινότητας και της καθημερινής βελτίωσης».
Τα γεγονότα, ωστόσο, αποδεικνύουν πως πρόκειται για την τέχνη μίας επικίνδυνης φυγής, καθώς πολλοί νέοι βιάζονται υπερβολικά να βελτιωθούν και καταλήγουν με σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ όσοι μιμούνται τα εντυπωσιακά κόλπα που βλέπουν στο Διαδίκτυο ενδέχεται να έχουν τη θλιβερή κατάληξη του 13χρόνου. Δυστυχώς, αρκετοί έφηβοι εθισμένοι στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, παρακολουθώντας μη ρεαλιστικά βίντεο ταινιών περιπέτειας, μετατρέπονται σε επίδοξους freerunners, που επιδίδονται σε θανατηφόρα ακροβατικά.
Προφανώς, βρισκόμαστε για άλλη μία φορά ενώπιον μίας ακόμα επικίνδυνης πρόκλησης, που απειλεί τα παιδιά μας, όσο κι αν οι οπαδοί της τέχνης του παρκούρ θέλουν να προβάλλουν την θετική του πλευρά, μεταφέροντας μηνύματα αλληλεγγύης, σεβασμού και να αναδείξουν τη συμβολή του στην κατάκτηση της αυτοπειθαρχίας και της αυτοβελτίωσης. Η νοοτροπία αυτή που έχει δανειστεί ένα σημαντικό μέρος της φιλοσοφίας της Ανατολικής Ασίας και μπολιάστηκε με ακραία θεάματα από ταινίες δράσης και βιντεοπαιχνίδια, έχει δημιουργήσει ένα δελεαστικό προφίλ, που αποκτά ολοένα και περισσότερη δημοτικότητα στους σημερινούς νέους.
Τι είναι άραγε αυτό που κάνει το σημερινό άνθρωπο να επιδίδεται σε παιχνίδια θανάτου; Προχθές έβλεπα στην τηλεόραση κάποιον που ακροβατούσε σε σχοινί ανάμεσα σε ουρανοξύστες, χωρίς δίχτυ ασφαλείας και με κλειστά μάτια. Ολοένα και περισσότερο αυξάνεται ο αριθμός όσων ασχολούνται με extreme sports, ενώ άλλοι ξεπερνούν τα όρια τους στην προσπάθειά τους να πετύχουν ένα ρεκόρ Γκίνες και να αφήσουν το αποτύπωμά τους στην ιστορία με κάποιο παράδοξο κατόρθωμά τους.
Προς τι όλες αυτές οι ακρότητες; Γιατί όλη αυτή η παράνοια; Γιατί οι ποδοσφαιρικοί αγώνες να συνοδεύονται με γροθιές, σπασμένες κερκίδες και νεκρώσιμα; Τι είναι αυτό που κάνει τα παιδιά μας να πηδάνε από στέγη σε στέγη σαν τους κεραμιδόγατους; Σε όλες αυτές τις οδυνηρές πτυχές της ανθρώπινης δράσης είναι έκδηλη η έλλειψη παιδείας, που συμβάλλει στην τελείωση του ανθρώπου, κι η έλλειψη αγάπης, που δίνει νόημα στη ζωή του ανθρώπου, ώστε να μην αποζητά τη βίαιη εκτόνωση, την παραβατικότητα και την απεγνωσμένη φυγή.
Ζούμε σε μία εποχή παρακμής, αλλά ποτέ δεν είναι αργά να αναζητήσουμε αξίες κι ιδανικά, που θα επουλώσουν τα ψυχικά τραύματα, που θα γαληνέψουν το μυαλό, που θα μετασχηματίσουν την αρνητική εμπειρία σε κάτι καλό κι αισιόδοξο. Πίστη χρειάζεται κι όχι φυγή!
