Πως θα αντιδρούσε η διεθνής κοινή γνώμη σήμερα, αν 1000 άνθρωποι αποφάσιζαν να αυτοπυρποληθούν, παρά να πέσουν στα χέρια αλλοθρήσκων και να υποφέρουν σφαγές, αποκεφαλισμούς και βιασμούς?
Οι χαρακτηριστικές τακτικές του Οθωμανικού στρατού είχαν φέρει σε απόγνωση την Κρήτη, όταν κατόπιν διεθνούς αδιαφορίας στα αιτήματα για ένωση της Μεγαλονήσου με την υπόλοιπη Ελλάδα, οδήγησαν τους Κρητικούς στην Επανάσταση του Αυγούστου του 1866. Μετά από την άνιση μάχη και ήττα της 8ης Νοεμβρίου, στην Μονή Αρκαδίου, ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης έδωσε ένα σωτήριο και γρήγορο τέλος στο βέβαιο εξευτελισμό που επρόκειτο να ακολουθήσει.
Ένα ψήγμα στην ανθρώπινη ιστορία και διεθνώς ξεχασμένο είναι το Αρκάδι. Κάθε χρόνο εμείς οι Ρεθεμνιώτες όμως, θυμόμαστε την σημαντικότατη συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην μάχη για ελευθερία, καθώς και την ύψιστη σημασία που είχε η επιλογή θρησκεύματος τον 19ο αιώνα. Φαινομενικά, οι πόλεμοι είχαν ως κύριο κίνητρο την θρησκευτική πίστη, και οι Χριστιανοί της ανατολικής Μεσογείου δεχόταν συνεχείς επιθέσεις από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η ανατολική Μεσόγειος έχει αρχίσει να αιμορραγεί ακατάπαυστα πάλι. Η πυρίτιδα έχει αντικατασταθεί από πιο σύγχρονα υλικά, τα θύματα, εξαντλημένα από τη φτώχεια, δέχονται τα πυρά και η Δυτική κοινή γνώμη παρακολουθεί αδιάφορα, με μια αμυδρή ανησυχία, ελπίζοντας να μη χτυπήσει ο 'κακός εχθρός' την πόρτα.
Δεν γνωρίζω πως θα αντιδρούσε η κοινή γνώμη σήμερα σε ένα Ολοκαύτωμα όπως της Μονής Αρκαδίου, και ούτε έχω το δικαίωμα να την στριμώξω σε ένα καλούπι. Στους σημερινούς καιρούς όμως, η κοινή γνώμη αντικατοπτρίζεται άμεσα και από τα δημοφιλέστερα σχόλια των μεγαλύτερων διαδικτυακών εφημερίδων. Στα διεθνή σαλόνια των μεγάλων Βρετανικών εφημερίδων, οι τελευταίοι πόλεμοι στην ανατολική Μεσόγειο, αποδοκιμάζονται στιγμιαία. Αμέσως όμως, το ενδιαφέρον στρέφεται στα εγχώρια προβλήματα: μετανάστες, φορολογία, οικονομική κρίση και στους αιώνιους κομματικούς πολέμους.
Και είναι όντως αιώνιοι.
Παράλληλα με την επέτειο του Ολοκαυτώματος της Μονής Αρκαδίου, την περασμένη εβδομάδα στην Μεγάλη Βρετανία, γιορτάστηκε η 'Νύχτα του Γκάι Φοκς', σε ανάμνηση της αποτυχημένης 'Συνωμοσίας της Πυρίτιδας', όταν μια μικρή ομάδα Καθολικών, με επικεφαλής τον Γκάι Φοκς, θα επιχειρούσε να ανατινάξει τη Βουλή των Λόρδων όπου θα βρισκόταν ο Προτεστάντης βασιλιάς Ιάκωβος Α', στις 5 Νοεμβρίου του 1605. Μετά από την καταδίωξη και σύλληψη τους, οι Καθολικοί απαγχονίστηκαν ή διαμελίστηκαν από τους ετερόδοξους ομοεθνείς τους.
Έκτοτε, το πατριωτικό συναίσθημα τονώνεται ετησίως με ποτάμια βεγγαλικών.
Τα δύο γεγονότα έχουν κοινό, θρησκευτικό παρονομαστή, όμως αντανακλούν τα αιώνια προβλήματα της Γηραιάς Ηπείρου . Όπως γίνεται συχνά, τα σύνορα της Ευρώπης φλεγόταν, ενώ ο πυρήνας της ράγιζε σε χίλια κομμάτια και αφού κατέστρεφε τα σωθικά του, σκορπίζονταν στους πέντε ανέμους.
Η πυρίτιδα ήταν απλό αξεσουάρ.
