Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Τη χώρα μας πιέζουν ασφυκτικά πανταχόθεν αλυτρωτικές διαθέσεις κι απαιτήσεις εμφανείς κι αφανείς. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι απροκάλυπτες διεκδικήσεις των Σκοπιανών και των Τούρκων, ενώ στη δεύτερη ανήκουν οι βλέψεις ισχυρών καρτών, προεξεχούσης της Γερμανίας, που πριν από 70 χρόνια έφυγε από εδώ ταπεινωμένη, αλλά όχι μετανιωμένη. Το άκαμπτο φρόνημα των αγωνιστών μας αντιμετώπισε τη σβάστικα του ολέθρου κι έκανε τον Τσόρτσιλ να ομολογήσει πως «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Η Γερμανική, όμως, μεγαλομανία επανήλθε με ένα πανίσχυρο μηχανισμό ελέγχου, διεξάγοντας έναν αδυσώπητο οικονομικό πόλεμο, που κρατάει όμηρους σε πλήρη απόγνωση χιλιάδες συμπολίτες μας.
Δεν ξέρω για ποια stress test των τραπεζών πανηγύριζαν την περασμένη εβδομάδα οι έχοντες, πάντως οι μη έχοντες έχουν αποκάμει κι από το stress και από τα test των εκάστοτε κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια της οικονομικής και ψυχολογικής εξαθλίωσης. Και στην τελική τι αξία έχουν αυτές οι αξιολογήσεις, όταν δεν υπάρχει ρευστότητα στην αγορά, όταν δε δίνονται δάνεια σε επιχειρηματίες;
Ακόμα κι ένας αδαής, γνωρίζει πως απαραίτητη προϋπόθεση, για να σημειωθεί ανάπτυξη είναι η ύπαρξη των κατάλληλων συνθηκών και πρώτη συνθήκη είναι η σταθερότητα του πολιτικού περιβάλλοντος. Το Ελληνικό Κράτος δαπανά περισσότερα από όσα εισπράττει με μέγιστο πρόβλημα την έλλειψη ανταγωνιστικότητας και τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, η οποία φαίνεται να μην επισύρει ποινές στους καταχραστές. Πρόσφατα διαγράφηκαν οι ευθύνες των διοργανωτών του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος «Αθήνα 1997», ενώ χωρίς αποτέλεσμα έληξε ο έλεγχος του «πόθεν έσχες» των πολιτικών από το 1974, επιβαρύνοντας, όμως, τους φορολογούμενους με τα 800.000 €, που έλαβαν οι ορκωτοί λογιστές, επιβεβαιώνοντας την ανεπάρκεια στην κάθαρση του πολιτικού συστήματος.
Η Ελλάδα, για να ανακάμψει χρειάζεται ηγέτες με όραμα κι αγάπη για την πατρίδα τους κι όχι απάτριδες πολιτικάντηδες με ηγετικές εμμονές. Ποιος σοβαρός επενδυτής θα έρθει σ’ ένα τόπο που η ακατάσχετη πολύμηνη εκλογολογία, οδηγεί σε σπασμωδικές κινήσεις, βυθίζοντας το χρηματιστήριο εν μία νυκτί, συμπαρασύροντας ομόλογα, μετοχές, ακόμα κι υγιείς επιχειρήσεις, που στήριζαν την ελληνική οικονομία; Βαρέθηκα να διαβάζω αναλύσεις, να ακούω ατέρμονες συζητήσεις, αν βγαίνουν τα κουκιά ή όχι. Το ύπατο πολιτικό αξίωμα έχει μετατραπεί σε μπαλάκι των πολιτικών κομμάτων, που βρίσκεται πότε στο ένα τερέν και πότε στο άλλο, εν μέσω αλαλαγμών περί ανανέωσης της λαϊκής ετυμηγορίας. Αυτό δεν είναι σεβασμός της Δημοκρατίας και της χώρας, που τη γέννησε, αλλά απαξίωση του πολιτεύματος και των θεσμών που το στηρίζουν.
Ας προβούν επιτέλους στην αλλαγή της εκλογής του προέδρου, ώστε να δοθεί ένα τέλος σ΄ αυτό το επιζήμιο για τη χώρα μας παιχνίδι. Πολύς κόσμος δεν διαθέτει 180€ τον μήνα, για να φάει και να συντηρήσει το σπίτι του, κι όλα τα Μ.Μ.Ε. μας υποβάλλουν καθημερινά σε πλύση εγκεφάλου για τους 180 ψήφους. Έλεος πια! Η κοινωνική ανοχή έχει και τα όριά της και πιστεύω πως η ελληνική κοινωνία, παρά τα εμφανή σημάδια κόπωσης, λόγω της μακροχρόνιας λιτότητας, θα αντιδράσει. Ελπίζω μόνο να έχει ως γνώμονα τη σύνεση, κι όχι την αγανάκτηση, γιατί τα «ξυρισμένα» μυαλά καραδοκούν να αδράξουν την ευκαιρία και να επιβάλλουν νέα φασιστικά ήθη. Πρέπει, όμως, να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων κι, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να μας λυγίσουν, να φανούμε αντάξιοι συνεχιστές του αγώνα των προγόνων μας κατά της απολυταρχίας και της ετεροκαθορισμού.
Κλείνω με ένα τραγούδι του Μ.Τραϊφορου, που ερμήνευσε μοναδικά η εθνική τραγουδίστρια της εποποιίας του ‘40 Σ.Βέμπο, το οποίο θα έπρεπε να το ακούμε, όχι μόνο στην επέτειο του ΟΧΙ, αλλά καθημερινά, γιατί μας θυμίζει τη διαχρονική στάση των ξένων απέναντι στη χώρα μας, αλλά και το ακαταμάχητο όπλο της ευλογημένης μας Ελλάδας:
Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει,
δε θα το βάλουμε μαράζι
και δε θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε,
γιατί δεν είν’ πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:
Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου, γράψε όσα λέν’ οι εχθροί σου.
Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.
