Τελικά η ύφεση το 2013 ήταν μικρότερη από αυτή που ζήσαμε σύμφωνα με τους λογαριασμούς της ΕΛΣΤΑΤ. Συνολικά 400εκ. ήταν μεγαλύτερο το ΑΕΠ το έτος που πέρασε, σε σχέση με αυτό που είχε υπολογιστεί. Μπορεί να τα πήγαμε καλύτερα από ότι υπολογίζαμε, αλλά τα τελευταία χρόνια με την ισοπεδωτική κρίση οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους ("καλύτερα", "χειρότερα"), αφού δεν υπάρχει τρόπος να γίνει σύγκριση αν δηλαδή κάποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο άνεργος ή αν έχει "κοκκινίσει" λίγο ή πολύ το στεγαστικό του.

Βέβαια, τα "καλά" νέα, θα αρχίσουν να πυκνώνουν μέρα με τη μέρα και θα λειτουργούν επικοινωνιακά για την κυβέρνηση, αφού σε αυτή τη φάση μοιάζει να μην έχει ιδιαίτερη σημασία πόσο μεγάλο είναι το φως στην άκρη του τούνελ. Ειδικά, τώρα που καλλιεργείται κλίμα εξόδου από το Μνημόνιο και το καθεστώς επιτήρησης.

Άλλωστε υποτίθεται ότι αυτό που αναζητούμε μέσα στο τούνελ, είναι να πετύχουμε μια αναλογία ΑΕΠ-χρέους, της τάξης του 120%. Ποσοστό που θεωρητικά θα κάνει την οικονομία μας βιώσιμη. Και αυτό είναι σχετικό, αφού ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών γνωρίζει ότι μία επιχείρησή που χρωστάει 1,2 φορές περισσότερα από τα έσοδά της αν μην τι άλλο δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί βιώσιμη.

Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι αυτά τα "μαγικά νούμερα", δεν είναι παρά αυθαίρετες κόκκινες γραμμές μιας αναξιόπιστης εμπιστοσύνης. Σαν το "για πάντα μαζί" των ερωτευμένων και το "ποτέ ξανά" των απατημένων!