ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε, τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε».

 [Jean Paul Sartre -1905-1980].

                    Ξεγελάνε τα χαμόγελα, είναι αλήθεια. Πολλές φορές ξεγελάνε κι εκείνους τους δυστυχισμένους, που στα χείλη τους σχηματίζονται. Ξεχνάνε τον πόνο τους, τη στεναχώρια τους, τις έγνοιες τους. Πετάνε τη θλίψη τους μακριά, την ξορκίζουν, την μαχαιρώνουν. Μόνο έτσι βλέπουν καθαρά. Χαμογελάνε μέσα από την ψυχή τους, δονείται όλο τους το σώμα, δακρύζουν τα μάτια τους, πονάει το στομάχι τους. Χαμογελάνε και φωτίζεται το πρόσωπό τους τους, ξεφεύγουν για λίγο από το δίχτυ της απόγνωσης, δεν σαρκάζουν στην αποτυχία του άλλου, δεν είναι χαιρέκακοι, είναι αληθινά αληθινοί. Κι ας «μαζεύονται» στο «καβούκι» τους μετά. Κι ας κλαίνε μόνοι τους απαρηγόρητα. Κι ας βλέπουν τα όνειρά τους να γίνονται στάχτη. Κι ας «αυτοκτονούν» στην τελική. Μεταφορικά ή κυριολεκτικά, δεν έχει σημασία. Δική τους είναι η ζωή, ότι θέλουν την κάνουν.

               Μου αρέσουν οι άνθρωποι που κουβαλάνε βαρύ φορτίο στους ώμους τους και δεν αγκομαχούν. Αποζητώ την παρέα εκείνων που όταν καθρεφτίζονται, ο καθρέφτης τους χαμογελάει. Με εξιτάρουν εκείνοι που συμπάσχουν στη συμφορά του άλλου και βοηθούν στα κρυφά όσους έχουν ανάγκη. Θαυμάζω εκείνους που κάνουν τον πόνο τους δημιουργία, που μετατρέπουν τη λύπη τους σε αξιοπρέπεια, που κρύβουν την εσωτερική τους αιμορραγία από τις παρέες τους κι ύστερα πάνε στο νιπτήρα τους και ξερνάνε αίμα. Υποκλίνομαι στους ανθρώπους εκείνους που δεν αναμασούν θεωρίες, που λένε πως είναι καλά και σε πείθουν, που νιώθεις την αύρα τους στο πρόσωπό σου, που έχουν μια καλή κουβέντα στο στόμα τους, που  σε μεθά η αισιοδοξία τους.

             Λυπάμαι εκείνους που γελούν υστερικά απολαμβάνοντας την καταστροφή των άλλων. Πραγματικά με φοβίζουν εκείνοι που τα μάτια τους κιτρινίζουν από μίσος στο άκουσμα της επιτυχίας του γείτονά τους. Με εξοργίζουν εκείνοι που ποτέ τους δεν δούλεψαν και τα θέλουν όλα δικά τους, λες και η ζωή τους χρωστάει για ότι δεν πάλεψαν ποτέ να αποκτήσουν. Εξοργίζομαι με τους αχάριστους που με ευκολία περισσή δαγκώνουν το χέρι του ευεργέτη τους και μετά πάνε και «γαβγίζουν» αλλού.  Μισώ τους άπληστους γιατί η απληστία είναι η μητέρα όλων των «θανάσιμων αμαρτημάτων». Είναι το θεμέλιο της οκνηρίας, η βάση της  αλαζονείας, η αιτία της  λαιμαργίας, ο κινητήριος  μοχλός της λαγνείας, η αφορμή της οργής κι ο βασικός λόγος της ζήλειας. Η απληστία είναι υπερβολή και δικαιολογημένα ο Αριστοτέλης την όρισε ως κακότητα. Κι ο έχων κακότητα δεν είναι καλός άνθρωπος. Κι εμένα οι κακοί άνθρωποι μου προξενούν φόβο, λύπη και απέχθεια. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό, χρόνο και με ποιο τρόπο μου προκαλούν το καθένα από τα τρία αυτά συναισθήματα, ίσως  και τα τρία μαζί. Μάλλον ισόβαθμα, προφανώς ταυτόχρονα και σίγουρα βδελυρά.

               Μου αρέσουν τα πρόσωπα με πλατύ  χαμόγελο και με μάτια ανοιχτά και δακρυσμένα. Κι όσοι μόνοι τους κλαίνε, αυτών των οποίων ο πόνος  είναι βουβός, εξακολουθώ να τους θαυμάζω. Γιατί δεν είναι εύκολο να πονάς και να χαμογελάς ταυτόχρονα. Γιατί η λύπη είναι μια ανθρώπινη κατάσταση, το εμπόριο όμως του πόνου κι η πρόκληση του οίκτου δεν χαρακτηρίζουν τους δυνατούς και τους αξιοπρεπείς. Είναι το σημάδι των αδύναμων ανθρώπων, είναι τα ψεύτικα δάκρυα, είναι τα υποκριτικά πένθη, είναι οι δήθεν λύπες μόνο για τα μάτια των άλλων. Μου αρέσουν τελικά οι χαμογελαστές θλίψεις. Έχουν ένα ρομαντισμό, μια σαγήνη, μια γλυκιά αμηχανία, ένα μίγμα χαράς και λύπης. Είναι σπάνια αλλά ωραία εικόνα το γέλιο και το δάκρυ να συνυπάρχουν. Κι εσύ; Απλά και καθαρά: Λείπεις…