Κύριε χανόμαστε. Σώσον ημάς Κύριε.
Στις ημέρες μας το κακό οργιάζει. Η αμαρτία θριαμβεύει. Η κοινωνία των ανθρώπων κατάμεστη από κακοποιά στοιχεία. Ληστάς και δολοφόνους. Στις σχέσεις των ανθρώπων, ο νόμος της ζουγκλας κυριαρχεί. Οικογένειες διαλύοντια και μικρά παιδιά, κυκλοφορούν στους δρόμους έρμαια της τύχης.
Η Αρετή διώκεται. Το δίκαιο καταπατείται. Η τιμιότης περιφρονείται. Η ανηθικότης βραβεύεται και παρασημοφορείται. Η Αγιότης εμπαίζεται και γελοιοποιείται. Η εκκλησία λυσσαλέως βάλλεται και πάντα ανυπεράσπιστη. Τρομακτικός ακούεται ο σάλος των κυμάτων της πύρινης θάλασσας των ναρκωτικών, που στο παγερό σάββανό της, τυλίγει καθημερινά αμέτρητους νέους και παιδιά. Γοερό ακούεται το κλάμα και θυμωμένος κυλά στους υπονόμους της πατρίδος μας, ο ποταμός των αιμάτων 400.000 κατ’ έτος σφαγιασθέντων ακάκων βρεφών, μέσα εις τον ιερώτερο χώρο κυοφορήσεως της ζωής, στα μητρικά σπλάχνα.
Και ερωτά κανείς:
Οι φρουροί τι κάνουν; Καθεύδουν τον Ύπνον του δικαίου; Οι Άγιοι Αρχιερείς αδιαφορούν γι’ αυτούς, τίποτα δε συμβαίνει. Οι Άμβωνες, ιχθύος σιγή. Οι σαλπικταί γιατί δε σαλπίζουν; Οι ποιμένες γιατί σιωπούν; Οι μαχηταί του πνεύματος γιατί δεν αρπάζουν τα όπλα; Οι δικαστικοί λειτουργοί γιατί στέκονται μαρμαρωμένοι; Ύστερα από όλα αυτά, όλοι ημείς ως μοιραίον αποτέλεσμα περιμένουμε την καταστροφή.
Ω Θεέ της αγάπης και της ευσπλαχνίας, βάλε το χέρι σου, και στείλε Αγγέλους να σαλπίσουν Συναγερμόν. Κύριε χανόμαστε. Σπεύσον μην αργείς.
Πανοικτίρμων Κύριε, Κύριε. Επίβλεψον εξ ουρανού και Ίδε. Και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην.
Και σώσον τον λαόν σου, το έργον των χειρών σου.
Ο των Αμαρτωλών Αμαρτωλότερος και ο έσχατος και ελάχιστον εν ιερομονάχοις
Ιωαννίκιος Ανδρουλάκης
