Πριν από μερικές μέρες, η συνηθισμένη βόλτα στο κοντινό βιβλιοπωλείο, απέφερε ξανά καρπούς. Το αγαπημένο ξεφύλλισμα και ψάξιμο για ένα καλό βιβλίο να διαβάσουμε, σταμάτησε στο τελευταίο παιδικό βιβλίο του Sir Terry Pratchett: 'Δράκοι στο Ετοιμόρροπο Κάστρο, και άλλες ιστορίες'. Η περιγραφή στο τέλος, αναφέρεται στην επικείμενη επιδρομή δράκων στο ετοιμόρροπο κάστρο του βασιλιά Αρθούρου, ενώ όλοι οι ιππότες του λείπουν. Βλέπετε, άλλοι είναι σε διακοπές, άλλοι επισκέπτονται τις γιαγιάδες τους. Μόνο ο μικρός Ralph έχει απομείνει, και αποφασίζει να βοηθήσει το βασιλιά.

Ως συνήθως, ο Terry Pratchett, μαγνητίζει το κοινό του με το έξυπνο χιούμορ του, την φαντασία του και τα ξεκαρδιστικά παιγνίδια με τις λέξεις. Με πνιχτά γέλια και λοξές ματιές, μισοτελείωσα την πρώτη ιστορία και αποφάσισα να αγοράσω το βιβλίο.

'Για την κόρη μου είναι βέβαια!' είπα στη χαμογελαστή πωλήτρια. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα παιδιά και περιπλανιόμαστε στους όμορφους κόσμους των βιβλίων τους καμιά φορά.

Αυτό που κάνει το βιβλίο του Terry Pratchett μοναδικό όμως, είναι ότι ο πολυγραφότατος, ηλικιωμένος συγγραφέας δίνει, εδώ και χρόνια, μάχη με την νόσο του Alzheimer. Το να γράψει κανείς ένα καλό βιβλίο είναι άθλος. Το να το γράψει όμως, πάσχοντας από αυτή τη νόσο, είναι επίτευγμα και δείγμα ενός πολύ δυνατού μυαλού.

Όταν ένας χαρισματικός άνθρωπος χάσει λίγες από τις δυνατότητες του, χρησιμοποιεί ότι έχει απομείνει και, με λίγη θέληση, δεν στερείται ούτε τις πρωτιές. Ο Terry Pratchett είναι η απόδειξη. Το τελευταίο του βιβλίο είναι ανάμεσα στα πιο δημοφιλή χιουμοριστικά, παιδικά βιβλία του Amazon.

Η απάθεια, απομάκρυνση και συχνή βία κατά των ηλικιωμένων όμως, είναι σημείο των καιρών που ζούμε. Αν το μεγαλείο και η ηθική πρόοδος ενός έθνους μπορεί να κριθεί από τον τρόπο με τον οποίο φέρεται στα πιο ασθενή του μέλη, όπως οι ηλικιωμένοι, δεν μπορώ να μετρήσω αρκετά προοδευμένα έθνη στην υφήλιο του 21ου αιώνα. .

Σύμφωνα με τον Andre Aleman, του πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, μπορεί να μειώνονται κάποιες εγκεφαλικές λειτουργίες κατά την τρίτη ηλικία, όμως οι γενικές γνώσεις, η λογική σκέψη και χωρική αντίληψη παραμένουν ανεπηρέαστες, ενώ αυξάνεται το λεξιλόγιο, η συναισθηματική σταθερότητα, η δυνατότητα συγκέντρωσης και κατ' επέκταση, η δυνατότητα επινόησης νέων στρατηγικών όταν γίνεται κάποιο λάθος.

Αν ο ηλικιωμένος, και πάσχων, εγκέφαλος του Terry Pratchett μπορεί να παράγει ένα βιβλίο που κάνει χιλιάδες παιδιά και μεγάλους να γελάσουν, και το γέλιο είναι υγεία, πόσους χρήσιμους και δημιουργικούς εγκεφάλους εγκαταλείπουν στα γηροκομεία οι σύγχρονες χώρες?

Μήπως τελικά, οι λύσεις στα σοβαρά προβλήματα της εποχής μπορούν να δοθούν με ένα τηλεφώνημα στον παππού?