Αποχαιρετούμε την Αθηνά των Περιβολίων.
Αυτή εδώ η γειτονιά των φτωχών και μεροκαματιάρηδων, των τίμιων και μπεσαλήδων, γιατί τέτοια ήταν τα Περιβόλια που μεγαλώσαμε, έβγαλε απ’ τα σπλάχνα της αυτόν τον θαυμάσιο άνθρωπο και αγωνιστή.
Το ανήσυχο πνεύμα, η έμφυτη αναζήτηση του δίκιου, ο πόθος για μια κοινωνία δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που όλου του κόσμου τα παιδιά θα χαμογελάνε και με σιγουριά θα ατενίζουν το αύριο, οδήγησαν από πολύ νωρίς την Αθηνά στην επιστημονική κοσμοθεωρία του μαρξισμού λενινισμού και στις γραμμές του ΚΚΕ. Ο αγώνας γι’ αυτά τα ιδανικά έγιναν ένα με τη ζωή της. Έγινε η Αθηνά των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, της κοινωνικής προσφοράς και των καθημερινών μικρών και μεγάλων δικών της θυσιών στο βωμό του συλλογικού δίκιου των βιοπαλαιστών. Σε μια εποχή, που, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν είναι ηρωική, αυτές οι καθημερινές θυσίες είναι ο υπέρτατος ηρωισμός. Σε μια εποχή που ο ατομισμός, το βόλεμα, ο νεοπλουτισμός και η επίδειξη έφθειραν συνειδήσεις, «χαλούσαν» ανθρώπους, η Αθηνά πρόσφερε απλόχερα τον χρόνο και τις δυνάμεις της, στην κοινή υπόθεση όλων των εργαζομένων. Με μια άφθαστη ανιδιοτέλεια. Με μια σπάνια σεμνότητα και υπομονετικότητα. Με μια γνήσια λαϊκότητα, που πολύ δύσκολα την κατακτάς. Με ένα καλοσυνάτο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη.
Η Αθηνά μας έδειξε χωρίς ποτέ ούτε καν να το υπονοήσει, πως το μεγαλείο του λαϊκού ανθρώπου, του λαϊκού αγωνιστή δεν έχει καμιά σχέση με φτιασιδώματα και μεγαλοστομίες. Το δικό της το μεγαλείο ήταν αυτή ακριβώς η σεμνότητα και η λαϊκότητα. Είχε τις ρίζες του στις αρετές και τις αξίες των απλών ανθρώπων. Στις αρετές και τις αξίες του λαού μας.
Είχα την τύχη κάμποσες φορές να βγω περιοδεία με την Αθηνά στους δρόμους και τα σοκάκια των Περιβολίων. Θαύμασα και ζήλεψα από το πώς την υποδέχονταν άνδρες και γυναίκες. Από την οικειότητα και την εμπιστοσύνη που της έδειχναν. Κι έτσι είναι γιατί «τούτος ο λαός αφέντη μου δεν θέλει πολλά λόγια. Σωπαίνει, ακούει και νογά κι όσα του λες τα δένει κομπολόγια». Και ήξεραν καλά πως τις κουβέντες της Αθηνάς μπορούσαν «να τις δένουν κομπολόγια».
Συντρόφισσα Αθηνά,
Θα θυμάσαι βέβαια τον σύντροφο τον Χαρίλαο να λέει «Οι ζευγάδες φεύγουν μωρέ. Μα η σπορά μένει και καρπίζει και θεριεύει…»
Μας φεύγεις πρόωρα. Πολύ πρόωρα. Μας αφήνεις μεγάλο και δυσαναπλήρωτο κενό.
Μα μπορείς να φύγεις ήσυχη και χαμογελαστή. Η σπορά που μας άφησες είναι πλούσια. Ήδη καρπίζει και θεριεύει.
Είχα την τύχη μαζί με άλλους συντρόφους να πάρω από σένα τη σκυτάλη για τη δουλειά μας στο Δήμο. Στη δική σου σπορά, που έπεσε σε πιο δύσκολους καιρούς, στηριχτήκαμε για να εκπροσωπηθούμε και σήμερα και από τα μέσα να αγωνιζόμαστε για το συμφέρον και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού.
Κι είχα την ακόμη μεγαλύτερη τύχη τη δουλειά που εσύ, πρίν 12 χρόνια ξεκίνησες στο σωματείο μας, στο σωματείο των Ιδιωτικών Υπαλλήλων, μαζί με άλλους συντρόφους να την συνεχίσουμε. Μάθε λοιπόν πως πριν να φύγεις η σπορά σου άρχισε να καρπίζει και να θεριεύει. Ο πόθος να αποκτήσουμε τη δική μας φωνή, να σταματήσουμε να είμαστε ένας ένας καλαμιά στον κάμπο, ο σπόρος που εσύ έριξες, «ρίζωσε και φούντωσε σαν δέντρο». Έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στις εκλογές μας πριν λίγες μέρες.
Φεύγεις λοιπόν ήρεμη και χαμογελαστή όπως πάντα. Με ήσυχη τη συνείδηση.
Το χρέος σου το ‘κανες και με το παραπάνω.
Οι χωριανοί σου είμαστε περήφανοι που από ανάμεσά μας βγήκε μια προσωπικότητα σαν κι εσένα.
Ένας Άνθρωπος με το Α κεφαλαίο.
Οι σύντροφοί σου στο ΚΚΕ, μέσα στον πόνο μας για το κενό που μας αφήνεις, είμαστε περήφανοι για σένα.
Τίμησες με το παραπάνω τον βαρύ τίτλο του μέλους του ΚΚΕ.
Έδειξες πως και σε εποχές σήψης και ενσωμάτωσης, τα δικά μας ιδανικά και οι αξίες, τα ιδανικά του ΚΚΕ, έχουν τη δύναμη να βγάζουν ανθρώπους σαν κι εσένα.
Κομμουνιστές με όλη τη σημασία της λέξης.
Το παράδειγμά σου είναι μεγάλη παρακαταθήκη αλλά και βαρύ φορτίο για μας.
Θα κάνουμε ότι μπορούμε για να το συνεχίσουμε.
Καλό ταξίδι συντρόφισσα Αθηνά.
Μανουσογιάννης Μανούσος
