Παρακολουθώντας τη στάση των βουλευτών στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, έχω να κάνω τις παρακάτω παρατηρήσεις.

1) Οι κυβερνητικοί υπεραμύνονται την παράταση της κυβερνητικής πολιτικής, βλέποντας (μόνο αυτοί) το φως στην άκρη του τούνελ...μετά από δεκαετίες. Βέβαια δεν μπορεί κανείς εδώ να παραβλέψει τη δεινή θέση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που άλλα υποστηρίζουν κι άλλα θέλει... η πολιτική καρδιά τους.

...

2) Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίζουν συνειδητά την κυβερνητική πολιτική, ζητώντας να έχουν αυτοί την πρωτοβουλία ...μιας άλλης διαπραγμάτευσης, με ότι ήθελε προκύψει, χωρίς να αποκλείουν μια λύση κάπου στη μέση. Η αλήθεια είναι ότι όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις και ο ισχύων εκλογικός νόμος, τους δίνει αυτό το δικαίωμα.

3) Οι ανεξάρτητοι σημερινοί βουλευτές, γιατί όλοι αυτοί από κάποιο κοινοβουλευτικό κόμμα προέρχονται, βλέπουν κυβέρνηση εθνικού σκοπού, από τη σημερινή όμως βουλή, για να σωθεί η χώρα και... η βουλευτική τους έδρα. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!

Έπρεπε να φτάσουμε σε αδιέξοδο για να καταλάβουμε ότι η οποιαδήποτε έξοδος από την ανθρωπιστική κρίση, όπως εξελίσσεται, απαιτεί κυβέρνηση που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης τουλάχιστον των 4/5 των κοινοβουλευτικών κομμάτων του δημοκρατικού τόξου;

Κατά τη γνώμη μου, σεβόμενοι το πνεύμα του συντάγματος, θα πρέπει η σημερινή κυβέρνηση μετά την αναμενόμενη ψήφο εμπιστοσύνης, να προχωρήσει στην αλλαγή του εκλογικού νόμου, όπως προτείνει το Ποτάμι, να συνεργαστεί με τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα, ώστε να εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας, εθνικών προδιαγραφών και να δεσμευτεί ότι, μετά την εκλογή του Προέδρου, θα προβεί σε προκήρυξη εκλογών ώστε να επικαιροποιηθεί η λαική εντολή.

Η κυβέρνηση που θα προκύψει, με βάση τις παραπάνω παραδοχές, θα είναι κυβέρνηση συνεργασίας, έχοντας τα εχέγγυα του καλύτερου διαπραγματευτή της εθνικής μας βιωσιμότητας.