ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Μια καλημέρα ψάχνουμε όλοι. Μια από εκείνες που δεν θα πέσουν χάμω. Ούτε παλάτια θα χτίσουν οι Θεοί στον Όλυμπο. Δεν πειράζει που εμείς θα συνεχίζουμε να τα χτίζουμε πάνω στην άμμο, όπως κάνουμε χρόνια τώρα. Μια λέξη: «Καλημέρα». Δεν κοστίζει τίποτα κι όμως είναι τόσο τονισμένη και τόσο σπάνια ταυτόχρονα. Τονισμένη τόσο και με βαρύνουσα σημασία σε σημείο που οι ανθρώπινες σχέσεις υπόκεινται στην εξαντλητική διήθηση του φίλτρου της κι όταν διαρραγούν η «καλημέρα» κόβεται απότομα, σκληρά, μαχαίρι. Τα επαχθή κοψίματα της «καλής ημέρας» την καθιστούν σπάνια αν επιδιώξουμε τη γνησιότητά της, αν επιθυμήσουμε η λέξη αυτή να εκφέρεται με την καρδιά κι όχι μέσα από τα δόντια και με κάτω τα μούτρα. Η αληθινή καλημέρα γίνεται αισθητή από το πρώτο γράμμα, όταν σώμα, στόμα, πρόσωπο, μάτια και φρύδια συγχρονίζονται και μια ζωογόνος ενέργεια κατευθύνεται στον άνθρωπο που συναντάς και καλημερίζεις. Η καλημέρα είναι ευχή, είναι ευλογία, είναι ίσως το μόνο αληθινό συναίσθημα που εξωτερικεύεται το πρωί που ο ανθρώπινος οργανισμός πασχίζει ακόμα να ξυπνήσει. Μέσα από τη ρητή έκφραση του καλημερίσματος στον άλλον, υποβόσκει η άρρητη επιθυμία να είναι κι η δική σου μέρα καλή.
Κι έρχεται μια λάθος εκτίμηση, μια παρεξήγηση, μια κακοήθεια τρίτου και η καλημέρα πάει περίπατο. Σου την κόβουν και από περηφάνια την κόβεις κι εσύ. Σου επιβάλλουν μια ποινή ηθικού αποκλεισμού, σου γυρνούν την πλάτη και δεν θέλουν πια να είναι καλές οι μέρες σου. Θέλουν προφανώς να είναι κακές, μαύρες και δυστυχισμένες. Η αίσθηση οικειότητας εξαφανίζεται μεμιάς. Η συλλογική συνείδηση υποσκάπτεται σταδιακά διότι δε νοείται συνεργασία μεταξύ των πολιτών, αν αυτοί δε λένε καλημέρα μεταξύ τους. Στην ενδοχώρα αν δεν πεις καλημέρα στον άνθρωπο που συναντάς θεωρείσαι τουλάχιστον αγενής. Και όταν είσαι αγενής προφανώς δεν είσαι ευγενής, ούτε ευγενικός. Κι όταν κόβεται η καλημέρα χάνεται η κοινωνική συνοχή, μπαίνει φρένο στην καλυτέρευση του ανθρώπινου είδους. Κι όταν συναντιόμαστε στους διαδρόμους των διαμερισμάτων με τους γείτονές μας και δεν μιλάμε, γινόμαστε καμένα σπίρτα μέσα στα στενάχωρα σπιρτόκουτα που ζούμε.
Η «καλημέρα» δεν είναι ζητούμενο φίλες και φίλοι. Είναι προϋπόθεση επικοινωνίας στο σχολείο όταν την ανταλλάσσουν δάσκαλοι και μαθητές, είναι σημάδι πολιτισμού στο στρατό κατά τη διάρκεια της πρωινής αναφοράς, είναι ένδειξη ευγένειας στις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές, είναι δείκτης αλληλοσεβασμού στον εργασιακό χώρο, είναι τελικά ένας αόρατος κανόνας επιβεβαίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης. Χωρίς «καλημέρα» έχεις την αίσθηση ότι όλα θα πάνε στραβά, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι και χίλιοι άνθρωποι να σε καλημερίσουν το πρωί, θα ζήσεις την καλύτερη μέρα της ζωής σου.
Τον τελευταίο καιρό ολοένα και περισσότερες «καλημέρες» κόβονται. Ολοένα και περισσότερες καλές μέρες χάνονται και όχι μόνο εξαιτίας της κρίσης. Η ψυχική αδυναμία άρθρωσης των τεσσάρων αυτών συλλαβών έγινε και σωματική. Η Ελλάδα του άγχους μετατρέπεται σε αλάνα ασιτίας και παράλυσης. Η κρίση έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι μόνο οικονομική. Σταδιακά έγινε δομική, βιολογική και ψυχοσωματική. Αρρωστήσαμε όλοι -πλην ελαχίστων- τα πρόσωπά μας σφίξανε, τα χαμόγελα γίνανε ζωγραφιστά, υποκριτικά, ψεύτικα. Κι οι «κομμένες καλημέρες» πονούν πιο πολύ, ειδικά όταν ξέρουμε ότι δε φταίμε. Κι εκείνα τα τσαντισμένα μούτρα σαν ξινισμένο γάλα μοιάζουν. Κόμπος στο λαιμό είναι, γροθιά στο στομάχι γίνονται, τη μέρα σου δικάζουν. Καλή μας μέρα λοιπόν, όχι δήθεν, όχι κομμένη, όχι ρουτινιάρικη. Καλημέρα με πάθος, καλημέρα με χαμόγελο, καλημέρα με δόνηση, καλημέρα από καρδιάς.
