Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Δεν πρόλαβαν να εκλεγούν οι δήμαρχοι και περιφερειάρχης που υποστηρίχθηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ και άρχισαν τα όργανα: αρνούνται, λέει, να εφαρμόσουν το νόμο.
Προσέξτε: όχι οποινδήποτε νόμο. Αλλά το νόμο που αφορά τον έλεγχο των δημοτικών υπαλλήλων και την επανεξέταση της μετατροπής συμβάσεων περιορισμένου χρονου σε συμβάσεις αορίστου.
Προσέξτε και αυτό: Μόνο με ένα τέτοιο έλεγχο μπορούν να εντοπιστούν τα λαμόγια και τα ρουσφέτια –όσοι δηλαδή διορίστηκαν με πλαστά πιστοποιητικά, ανεπαρκή προσόντα ή μπήκαν απλώς από το παράθυρο.
Οι δικαιολογίες πολλές και αστείες.
Η περιφερειάρχης Αττικής δήλωσε: «εμείς δεν διορίσαμε κανένα και δεν μπορεί να είναι τιμητές του Δημοσίου αυτοί που το ξεχαρβάλωσαν». Ούτε εκείνοι που σκοτώνουν τους μαύρους, θα έλεγα εγώ, αλλά τι να κάνουμε;
Κάποιος πρέπει να πιάσει τα λαμόγια και τα ρουσφέτια, όποιος κι αν τα διόρισε.
Ο Δήμαρχος Χαλανδρίου μας είπε ότι δεν εφαρμόζει το Νόμο αλλά το δίκιο, το οποίο, υποθέτω προσδιορίζει κατά περίπτωση ο ίδιος με απόφαση μονομελούς δικαστηρίου απονομής δικαιοσύνης του οποίου προεδρεύει. Μη γελάτε.
Διότι με αυτή τη μέθοδο συγκροτείται ένα κίνημα αυθαιρεσίας και ασυδοσίας. Αυθαιρεσίας αφού ο κάθε δήμαρχος θα αποφασίζει ποιο Νόμο γουστάρει ή δε γουστάρει να εφαρμόσει.
Ασυδοσία διότι στην ασυδοσία οδηγεί με απόλυτη βεβαιότητα η κατάργηση και η παράκαμψη κάθε ελέγχου νομιμότητας. Ο έλεγχος αποτελεί βασική αρχή της δημοκρατίας, δεν είναι προαιρετική επιλογή.
Το ζήτημα όμως έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο νομίζουν ορισμένοι.
Κι ο λόγος είναι απλός.
Το Μνημόνιο, η αποσταθεροποίηση και η αναστάτωση που έφερε στην Ελληνική κοινωνία μετέτρεψαν τα τελευταία χρόνια μια αριστερή μπουρδολογία από γραφική εκκεντρικότητα σε αποδεκτό συνομιλητή.
Υπάρχουν σήμερα ακόμη και σοβαροί άνθρωποι που αναρωτιούνται μήπως η μπουρδολογία αυτή μπορεί να ασκήσει διακυβέρνηση. Για να καλήξουν συχνά σε ένα «γιατί όχι;» με την ευχή ή την προσδοκία πως η μπουρδολογία θα εξανεμιστεί τελικά κάτω από το βάρος των πραγματικών δεδομένων της διαχείρισης.
Οι Δήμαρχοι αποδεικνύουν πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Μπορείς θαυμάσια και να εκλεγείς σε μια θέση ευθύνης και να παραμείνεις ανεύθυνος.
Διότι αν όλοι αυτοί οι (κατά δήλωση τους) προοδευτικοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη δημοτική διαχείριση ως μια μέθοδο διατήρησης της φαυλότητας και προστασίας της λαμογιάς, ως διαιώνιση του «ξεχαρβαλώματος» που λέει και η Δούρου, τότε που προκύπτει ότι κάποιοι νέοι θα φέρουν από κάπου το νέο που ευαγγελίζονται; Άλλωστε, αν δεν απατόμαι, στο μέτωπο εναντίον των ελέγχων στους δήμους μετέχει και ο Μπαλασόπουλος της ΠΟΕ – ΟΤΑ.
