Το Φράγμα των Ποταμών μπορεί να κράτησε πάνω από δεκαετία η κατασκευή του, δαπανήθηκαν τεράστια ποσά, όμως αναμφίβολα είναι ένα μεγάλο έργο με μεγάλη αναπτυξαική προοπτική για τον τόπο. Ακούμε και διαβάζουμε στον Τύπο για μεγαλόπνοα αναπτυξιακά έργα, αλλά από τότε που γέμισε με νερό το Φράγμα, τη μόνη αξιοποίηση που είδαμε να ρίχνουν το Σταυρό κάθε χρόνο των Φώτων.
Ώσπου ξαφνικά από το πουθενά χωρίς το παραμικρό έξοδο, εμφανίστηκε το «Σηφαλιώ το Κροκοδειλάκι» και ταρακούνησε όχι μόνο τα νερά του Φράγματος αλλά το Σύμπαν.
Το Αμάρκι ακούστηκε στα πέρατα της Οικουμένης, η επισκεψιμότητα του Φράγματος χτύπησε κόκκινο, τα καταστήματα της περιοχής είδαν λεφτά στα ταμεία τους, με λίγα λόγια η περιοχή γνώρισε ανάπτυξη από το τίποτα.
Κι όμως αυτό το γεγονός θορύβησε ή ενόχλησε τόσο πολύ την τοπική εξουσία και υπηρεσίες που βάλθηκαν ντε και καλά να συλλάβουν και να το αιχμαλωτίσουν. Γιατί ρε παιδιά; Τι κακό έκανε αυτό το ερπετό στον τόπο; Ποιο σύνταγμα παραβίασε; Φέρατε και θα ξαναέρθει όπως είπε ο ίδιος, ειδικό επιστήμονα από τα πέρατα της οικουμένης με όσα έξοδα δημιουργήθηκαν για να συλλάβει αυτό το ζωάκι.Γιατί τόσο μίσος; Για ποιες παραβάσεις κατηγορείται;
Στην Αθήνα ζουν, κυκλοφορούν με κάθε άνεση και μάλιστα αυστηρά φρουρούμενα πολλά δίποδα ΕΡΠΕΤΑ που κατά πως λέγονται και ακούγονται έχουν καταβροχθήσει 6.000 ανθρώπους εν είδη αυτοκτονιών, έχουν διαλύσει όλη τη μικρομεσαία τάξη, έχουν φτωχοποιήσει τα δύο τρίτα του λαού, έχουν αναγάγει την Παιδεία και την υγεία σε είδος πολυτελείας για το λαό.
Ένα μεγάλο μέρος της Νέας γενιάς μας αναγκάστηκε να ξενιτευτεί για να ζήσει, όπως τη δεκαετία του 1950. Κόσμος πολύς μαζεύει από το δρόμο ότι άχρηστο πετούν οι λαϊκιτζήδες, στριμώχνονται στις ουρές για λίγες πατάτες ή πορτοκάλια, στήνονται στις ουρές για ένα πιάτο φαγητό από τις ενορείες, γέμισε η Ελλάδα Κοινωνικά Παντοπωλεία, Ιατρεία, Φαρμακεία.
Ευτήχησε ο Ελληνικός λαός την τελευταία τετραετία και να δούμε μέχρι πότε, χάριν του άκρατου πατριωτισμού που διακατέχει το δίδυμο των Σαμαροβενιζέλων και της παρέας τους, να ζει και να χαίρεται μια τέτοια ανάπτυξη και ευημερία που οι γονείς μας δεν την έζησαν ούτε στα χρόνια της κατοχής 1940 – 1944.
Το αθώο κροκοδειλάκι για να με δαγκώσει πρέπει να πεινά αλλά και να πάω κοντά του. Αλλιώς δε μπορεί να με πειράξει. Από τους αχόρταγους δεινοσαυρους που κατοικοεδρεύουν στο Μαξίμου και τη Βουλή ποιος ασχολείται για να συλληφθούν; Και πως θα προστατευθούμε; Που όπου κι αν κρυφτούμε θα μας βρουν.
Και τότε αλοίμονο. Αφού δεν θα είσαι στη λίστα Λαγκάρντ, ξεχνάς το σπίτι σου, το αυτοκίνητο και την ιδιοκτησία σου, μικρή ή μεγάλη, σε πειρμένει ο δρ΄μοος, το πάρκο, το παγκάκι.
ΑΣΤΕΓΟΣ, ΑΝΤΙΛΑΒΟΥ;
