Σαν χθες 3 Οκτωβρίου του 1992, 22 χρόνια πριν, έφυγε από τη ζωή ο αξέχαστος καθηγητής Αντώνης Τζανιδάκης.
Ήταν μέρα Σάββατο στο πανέμορφο νησί της Πάρου όπου ο Αντώνης έφυγε χορεύοντας στην κυριολεξία πάνω στο ταλίμι του Μαλεβιζιώτη και ενώ πετούσε στον αέρα, επιβεβαιώνοντας τον στίχο που λέει "ο αετός πεθαίνει στον αέρα".
Από τότε και μετά την πάνδημη εξόδιο ακολουθία που ήταν από τις μεγαλύτερες που είδε ποτέ το Ρέθυμνο, ο Ρεθεμνιώτης καθηγητής φιλόλογος-αρχαιολόγος έλαβε τιμές που σπάνια παίρνει κάποιος μετά θάνατο, "βραβείο ήθους κοινωνικής δράσης και αυτοθυσίας" που είχε θεσμοθετήσει τότε η εφημερίδα Ρεθεμνιώτικα Νέα, τιμές και εκδηλώσεις από το Σύλλογο Φιλολόγων αλλά και την ΟΛΜΕ Ρεθύμνου, που διετέλεσε πρόεδρος επί σειρά ετών, αίθουσα εκδηλώσεων που είναι φέρει το όνομά του στο πρώην Πολυκλαδικό λύκειο Ρεθύμνου, προτομή του στο χωριό του την Ελεύθερνα, δρόμος στο όνομά του στην πόλη του Ρεθύμνου που αγάπησε ιδιαίτερα αφού ήταν ο πρώτος που τη χαρτογράφησε με το σπουδαίο έργο του «Ρεθυμνοδωνυμικά», που επί χρόνια αλλά ακόμα και σήμερα όλες οι υπηρεσίες του νομού χρησιμοποιούν αυτό το χάρτη της πόλεως του Ρεθύμνου, αλλά και δρόμος στο όνομά του στο χωριό της γυναίκας του Στέλλας στον Κάτω Πόρο, του πρώην Δήμου Λαππαίων.
Το μεγαλύτερο όμως μνημόσυνο του έκανε ο σύλλογος που αγάπησε και υπηρέτησε με όλες του τις δυνάμεις από τη θέση του γενικού γραμματέα, του δασκάλου και του πρωτοχορευτή ο Όμιλος Βρακοφόρων. Τα περίφημα «Τζανιδάκεια» που έγιναν 15 χρονιές μέσα στα 22 αυτά χρόνια, που ήταν παγκρήτιες εκδηλώσεις πανελλήνιας εμβέλειας, επιβράβευσης και προβολής της κρητικής παράδοσης.
Επίσης ήταν ο συγγραφέας, εκτός των άλλων, του περίφημου έργου «Αρκαδιώτικο Ολοκαύτωμα», ποίημα το οποίο εκδόθηκε σε βιβλίο και μελοποιήθηκε σαν «Επιβώμιον» που παρουσιάστηκε στο ρεθεμνιώτικο κοινό δύο και τρεις φορές με μεγάλη επιτυχία και με μεγάλη συμμετοχή φορέων και κόσμου, παίρνοντας τις καλύτερες κριτικές.
Σαν εκπαιδευτικός έτυχε ιδιαίτερης αγάπης από τους μαθητές του για τη μεταδοτικότητά του, το απόλυτο τού χαρακτήρα του και την αφοσίωσή του σε αυτούς.
Είκοσι δύο χρόνια μετά,προχθές το βράδυ, παραμονή της επετείου του θανάτου του, η οικογένειά του πραγματοποίησε στη γενέτειρά του την Ελεύθερνα θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Εφραίμ, που ο αείμνηστος αδελφός του Γιάννης έκτισε.
Εμείς οι υπόλοιποι θα θυμόμαστε πάντα αυτήν την προσωπικότητα του δασκάλου, του συγγραφέα, του ποιητή, του πρωτοχορευτή, του οικογενειάρχη και Ανθρώπου Αντώνη Τζανιδάκη και θα τιμούμε πάντα τη μνήμη του.
Στα παιδιά του που πρόκοψαν χωρίς τον πατέρα τους, αλλά με την αμέριστη φροντίδα της μάνας τους, αφού ο γιος του Χρήστος, σαν αριστούχος της ιατρικής είναι ήδη ένας άριστος καρδιολόγος στο Ρέθυμνο, η κόρη του Ελευθερία στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, στα εγγόνια του Αντώνη και Μιχαέλα και στα αδέλφια του, αλλά και στη σύζυγο του Στέλλα, θα λέμε πάντα να είστε υπερήφανοι για το σύζυγο, τον πατέρα, τον παππού και τον αδελφό σας.
Αυτά είναι λίγα, πολύ λίγα που θα μπορούσαν να γραφτούν στη μνήμη του αναχωρητή της 3ης του Οκτώβρη του 1992 Αντώνη, γιατί ο καθένας ρεθεμνιώτης που τον ήξερε έχει να διηγηθεί μια προσωπική του εμπειρία.
Θα τελειώσω αυτό το μικρό αφιέρωμα με μια από τις μαντινάδες που του είπα τότε σε συναισθηματική φόρτιση.
Στον κάτω κόσμο που θα πας
στη μαρμαρένια σκάλα
σαν δεις τον Χάρο μάθε του
του Καστρινού τα ζάλα!!!
Σ. Χ. Κ.
