Όταν ένα φυσικό αντικείμενο κινείτε με ταχύτητα, δημιουργείτε εσωτερική δύναμη που το απομακρύνει από τη βάση του. Είναι η λεγόμενη φυγόκεντρη δύναμη. Όπως η μπάλα του ποδοσφαίρου και το ακόντιο της άθλησης. Ότι συμβαίνει στα φυσικά αντικείμενα το ίδιο και στα πνευματικά νοερήματα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος μέσα στο οστέινο θόλο του περιστρέφεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα ως αστρικό σώμα και εξαπολύει συνεχώς τα πνευματικά του αντικείμενα. Ανάμεσα τους η φαντασία, το όνειρο, το όραμα, η ανάπτυξη της επιστήμης, της γνώσης, οι θαλασσοπορίες και οι εξερευνήσεις, οι εφευρέσεις και άλλα. Όλα αυτά οδήγησαν τη δική μας σκέψη να επιχειρήσει τη δική της απόδραση, έχοντας σαν οδηγό την άποψη του πρώτου αστροναύτη ομολογούντος ότι η γη από μακριά είναι ένα θαύμα. Επιβεβαιωμένη από την εμπνευσμένη ρύση: «Οι ουρανοί εξυμνούν τα θαυμάσια αυτής».
Τιμής ένεκεν προς τους εφευρέτες επιλέγουμε όχημα δικό τους για το δικό μας ταξίδι με χαρακτήρα προβληματικό και στοχαστικό και όχι γεωφυσικό ή φωτογραφικό. Πρώτος τόπος προορισμού του ταξιδίου μας οι λευκή χώρα των πάγων όπου το λευκό και το ψύχος κυριαρχούν που και αυτός ο κοσμοκράτορας ήλιος σέβεται αυτές τις περιοχές δεν τις επισκέπτεται παρά μόνο ανά εξάμηνο αφήνοντας τις ακτίνες του πλαγιόκοπα και μόνο να αγγίζουν τη περιοχή αυτή γι’ αυτό και τα ημερονύχτια εδώ είναι τόσο διαφορετικά και αλλόκοτα. Δικαιολογημένα η ψυχή μας εμπνευσμένη θα ομολογήσει: «πάνω στους πάγους περπατώ το ψύχος με θερίζει μα δε θωρώ το φως της αυγής όμορφα να ροδίζει». Οι άνθρωποι εδώ είναι λιγοστοί. Κατοικιτήρια τους οι κατακόμβες μέσα στους πάγους και μέσο συντήρησης και προστασίας ο τάρανδος. Η κίνηση γίνεται με έλκηθρα χωρίς την αμόλυβδη βενζίνη. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη και οξυγονούχα χαρίζει την υγεία στους Εσκιμώους που αποτυπώνεται στο ροδόχρουν χρώμα του προσώπου τους.
Από εδώ ξεγλιστρούμε στη περιοχή των στεπών όπου αρχίζει να εμφανίζεται το χλωρό χορτάρι και η βλάστηση. Το μικρό κοπάδι ζώων και το ανθρώπινο χωριό. Η απόδοση της γης πενιχρή αλλά ο υπόγειος πλούτος τους άφθονος ως βασικό απόθεμα για μια μελλοντική ευνοϊκή εξέλιξη της ζωής. Από εδώ παγωμένη η ψυχή μας εξορμά στις καυτερές ισημερινές περιοχές όπου το θέση και φύση κράτος της εξουσίας του ήλιου. Ο καύσωνας υπερβολικός, οι άνθρωποι κατάμαυροι και ολόγυμνοι. Άφθονα τα νερά σε ποταμούς, λίμνες και καταρράκτες. Οργιώδης η βλάστηση και η άγρια πανίδα. Των ανθρώπων οικήματα είναι οι κουφάλες των δένδρων με ρετιρέ τις κορφές των. Με απαραίτητους γείτονες τους χιμπατζήδες, που είναι σκληροί ανταγωνιστές των αγαθών. Ο κίνδυνος μεγάλος. Οι άνθρωποι πάντοτε ζωσμένοι με τις φαρέτρες τους γεμάτες βέλη για προστασία από κάθε κίνδυνο. Αγανακτισμένοι από την εικόνα αυτή η ψυχή μας αναστενάζουσα ομολογεί: «Όταν στο δάσος περπατείς σκιές σε περιζώνουν ως οι σκοτούρες της ζωής το νου μας περδικλώνουν». Για τούτο με πνεύμα αναψυχής αμολιόμαστε στα ανοικτά πελάγη και στις μεγάλες θάλασσες για να βρεθούμε μπροστά σε τούτο το καταπληκτικό θέαμα. Το πελώριο κύμα να ανυψώνετε εις ύψος εκατό μέτρων γεμίζοντας μας δέος και φόβο. Και ταυτόχρονα να χαλαρώνει, να γίνεται αφρός και να απλώνεται στην επιφάνεια της θάλασσας χαρίζοντας στη ψυχή μας τη γαλήνη και την αγαλλίαση. Δέος και φόβος γαλήνη και αγαλλίαση τα αρχικά συναισθήματα του ανθρώπου εξαιτίας αυτών καλλιέργησε τις ηθικές και θρησκευτικές θρησκείες και τον εξευγενισμένο ανθρώπινο πολιτισμό. Κάτω από τις θάλασσες ένας διαφορετικός αλλόκοτος κόσμος υπάρχει με αρχέγονες πολιτείες από ρωγμές, χαράδρες και σπήλαια και με ενοίκους σιωπηρούς και αθόρυβους έχοντας πάντοτε σαν κανόνα και οδηγό στη ζωή τους, στο διάβα τους, ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Μα μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και στις λεγόμενες πολιτισμένες κοινωνίες; Στα βάθη των θαλασσών τούτων συγκρούονται πλάκες για να υπενθυμίζουν στον άνθρωπο το εφήμερο και αβέβαιο της ζωής. Μαζί με τούτες υπάρχουν μεγάλα υποθαλάσσια δάση με δένδρα πελώρια και με ύψος πιο μεγάλο από εκείνων των επιφανειακών δασών. Υπάρχουν πελώρια ποτάμια που τρέχουν και διασχίζουν τις περιοχές αυτές.
Από εδώ φθάνομαι στις εύκρατες ζώνες. Εδώ τα φυσικά φαινόμενα είναι εναρμονισμένα. Όπως ο ήλιος, ο αέρας, το νερό η βροχή, η θερμοκρασία, το φως, το σκοτάδι, η μέρα και νύχτα. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος επέλεξε τούτες τις περιοχές να οικοδομήσει τις μεγάλες τους πολιτείες και πολιτισμούς. Παρά την αρμόνια των φυσικών νόμων, παρατηρείται δυσαρμονία στους κοινωνικούς κανόνες και στις ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι οι άνθρωποι στερούνται τη χαρά και την αφθονία αγαθών. Τούτο εμπνέει την ψυχή μας να ομολογήσει την πραγματικότητα λέγοντας: «βλέπω στους δρόμους που γυρνώ τσα ανθρώπους που περνούνε δίχως τραγούδι και χαρά τη μοναξιά να ζούνε» και ακόμα «μπέτι με μπέτι στη ζωή οι άνθρωποι δουλεύουν της ευτυχίας το όραμα να φθάσουνε γυρεύουν». Που όμως η ανθρώπινη κακοδαιμονία συνεχώς το απομακρύνει. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τον αγαθό περβολάρη των παλαιών χρόνων που σε νύχτες αστροφεγγιάς βλέποντας το πανώριο πρόσωπο της Σελήνης να αντικατοπτρίζεται μέσα στα νερά του πηγαδιού του, ρίχνει διαρκώς το γουβά για να το ανασύρει. Εις μάτην όμως διότι αποτελεί μια αυταπάτη, ως το κυνήγι του θησαυρού για την ανθρώπινη κοινωνία. Εδώ θεωρούμε ολοκληρωμένο το ταξίδι μας και προσγειωνόμαστε στη γη. Και ως επί αμμοδόχου καθήμενοι ανακεφαλαιώνουμε το ταξίδι μας. Βγάζουμε τα συμπεράσματα μας και τα καταγράφουμε στέλνοντας τα σε όλους τους υπεύθυνους κουραδόρους του γήινου τούτου χειμαδιότοπου λέγοντας τους τούτα: «Ω εσείς τα αφεντικά του κόσμου που αφήνεται αφύλακτα και αφρόντιστα διψασμένα και πεινασμένα τα κουράδια σας να καταπατούν φράκτες και δέτες και να τρώνε το δροσερό βλαστάρι και τρυφερό χορτάρι της γης δηλαδή τον όμορφο πολιτισμό που η ευγενική προσπάθεια του ανθρώπου ανέπτυξε και δημιούργησε στην ιστορική του διαδρομή - μη τι κ’ έχει δράμι μυαλό ο καύκαλος σας». Όντας κακέκτυπα των αγραυλούντων ποιμένων και εκείνου του αρχηκουλαδάρη Ερμή με το κηρυκείο της ιδιοκτησίας τούτου του μητοκαθίσματος. Γι αυτό σας συνιστούμε να σκαρφαλώσετε σε ψηλή κορυφή Μαδάρας ή να πετάξετε με ιπτάμενο δίσκο προκειμένου να δείτε διαφορετικά τον κόσμο και τα προβλήματα του. Δέστε τούτο το χειμαδιότοπο ως πλουσιοπάροχο λιβαδοχώραφο δυνάμενο να θρέψει τόσους και άλλους τόσους κατοίκους της γης. Και την ανθρωπότητα ως άνθρωπο φιλότιμο και εργάτη τίμιο να θερίζει να δεματιάζει να αλωνίζει και να αποθηκεύει τα άφθονα αγαθά για συντήρηση της ζωής. Δέστε από ψηλά τις διάφορες περιοχές, τους πάγους με τα χιόνια και το ψύχος και τους λιγοστούς ανθρώπους τους και φροντίστε με τη βοήθεια της επιστήμης σας να καλυτερέψετε την ποιότητα της ζωής τους. Από εδώ πηγαίνετε στις στέπες με την πενιχρή τους συγκομιδή για να ορύξετε και να εκμεταλλευτείτε τον άφθονο υπόγειο πλούτο τους. Και μετά σαλπάρετε στις διακεκαυμένες ζώνες για να βρείτε τρόπους να αξιοποιήσετε τα νερά και τα δάση και να οριοθετήσετε επιμελώς το άγριο και να προστατέψετε το ήμερο με το ανθρώπινο στοιχείο. Διαπλεύσετε τις μεγάλες θάλασσες και μετατρέψετε τα πλοιάρια ως κανό που οι άνθρωποι με άνεση να επικοινωνούν μεταξύ τους και να ανταλλάσουν τα αγαθά και τον πολιτισμό τους. Σεβαστείτε τον υπόγειο θαλάσσιο πλούτο ως το μελλοντικό αποθεματικό της γης. Δέστε τις εύκρατες ζώνες με τις πολυάνθρωπες ανθρώπινες κοινωνίες ως ασχεδίαστες μυρμηγκοφωλιές και τις ισχυρές πολυκατοικίες τους που ουδέν άλλο είναι ειμή ως πρόχωμα της μυρμηγκοφωλιάς. Υπολογιζομένων των σύγχρονων καταστροφικών μέσων. Χαρίστε χαρά και αρμονία στην ανθρώπινη κοινωνία. Εδώ έχετε έτοιμο πρότυπο και υπόδειγμα να εφαρμόσετε. Είναι το Κρητικό χωριό των προπολεμικών χρόνων. Με τα αραιά σπίτια του περιτοιχισμένα με κήπους και δενδροστοιχίες και τους κούμους των οικόσιτων ζώων του ως βοηθών και συνεργατών αυτού. Με τις πόρτες των σπιτιών ακλείδωτες να ασφαλίζονται μόνο με ένα απλό περάτη δήγμα οικογενειακής οικειότητος και φιλίας ώστε οι άνθρωποι με επαρκή τα αγαθά, με ευφρόσυνο την ψυχή και την τιμιότητα στη ζωή τους να επικοινωνούν και να χαίρονται. Ως όραμα ζωής. Όλα τούτα έχοντας τα υπόψη σας αφήστε τα χείλη σας ευχάριστα να ψελλίσουν το γνωστό: «Ευφραινέστω τα ουράνια αγαλλιάστω τα επίγεια».
Αυτά σας γράφουμε και σας λέμε αλλά φοβούμεθα ότι δεν μας κατανοείται. Οι σεισμοί συγκλονίζουν τη γη, τα ηφαίστεια ξεσπούν την πύρινη λάβα τους, οι ουρές των κομητών αναφλέγουν την ατμόσφαιρα μεταβάλλοντας την σε θερμοκήπιο. Και όμως όλα τούτα δεν σας συγκινούν. Έτσι η ανθρωπότητα ως εύανδρο πλοιάριο διαπλέει και πάλι το τρομερό κανάλι της Σκύλας και της Χάρυβδης της Ομηρικής έμπνευσης. Οραματισμός και το όραμα τούτο μπορεί να γίνει μια πραγματικότητα. Αν, ο άνθρωπος ρακένδυτος αλλά με ακμαίες τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις και με μπράτσα θαλασσοδαρμένα με αρετή και τόλμη, ως εκατόχειροι, διασχίζει τη θάλασσα υποχρεώνοντας το θηριώδες πρόσωπο του αιφνιδιαστικά αναδυομένου άγριου ανθρώπου εκ των εγκάτων της γης ως επικίνδυνου θαλάσσιου τέρατος (οκτάποδος) με τους πλοκάμους του επικίνδυνα απλωμένους σε όλη τη φάση της ανθρώπινης κοινωνίας και υποχρεώνοντας το να καταδυθεί και πάλι στα βάθη των ωκεανών όπου ο τόπος της κατεξοχήν ιδιοκτησίας του. Αν, απελευθερωμένος ο άνθρωπος βρεθεί και πάλι στα ακρογιάλια της πατρώας γης αντικρίζοντας ως όραμα το γλυκύ χαμόγελο του Λαέρτη και όλων των εμπίστων παλαιών φίλων του. Αν, με ενθουσιασμό και τόλμη ανάψει τις παρασιές και τους φούρνους των πατρικών οικιών του με τον καπνό να αναθρώσκει στον ουρανό. Αν, τους χερσαίους κήπους και περβόλια αμπελώνες, ελαιώνες και αγρούς ανανεώσει για μια νέα πλούσια συγκομιδή ψυχής και σώματος. Αν, με περίσκεψη άκουε και μελετούσε τα απλοϊκά ρήματα των σοφών και γνωστικών ανθρώπων, ως το τιτίβισμα του μικρόθωρου πουλιού της πετρέας Αραβίας που πετώντας πάνω στα κλαδιά προειδοποιεί τον αμέριμνο διαβάτη- οδοιπόρο της ερήμου, για τα δηλητηριώδη φίδια που σέρνονται δίπλα του, για να φροντίσει να προστατευτεί ως άλλη απρονόητη κοινωνία. Αν, με πίστεις και πεποιθήσεις αναστενάρη με γυμνά τα πόδια πατούσε τα φλεγόμενα κάρβουνα έχοντας αναμάσκελα μελέτες και προγράμματα πραγματικής ανάπτυξης και προόδου ψάλλοντας : «πάσα πνοή ενεσάτω…. εβλογήτε εν παντί τόπο… καιρό και ώρα …..». Αν, βλέποντας και κατανοώντας ως την καιόμενη κούπα των σαλιγκαριών του Αισώπειου μύθου ως τις μύριες τόσες κακοκεφαλιές του θαρρετά να αφήσει τα χείλη του να τραγουδήσει χαρούμενα: «Δώστε του χορού να πάει, όλο νιάτα όλο χάρη». Αν,….
Ρέθυμνο 30-7-2014
Γ.Π.Ε.Σ.
