Tης Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Δύσκολο έργο κι απαιτητικό, με τον σημερινό τρόπο ζωής, να καλλιεργήσεις σχέσεις που να διαρκέσουν μια ζωή. Κυρίως, επειδή απουσιάζει, στους βιαστικούς καιρούς που ζούμε, η αρετή της υπομονής. Η ταχύτητα του διαδικτύου έχει μπει στην καθημερινότητά μας και προσπερνάμε αδιάφορα ανθρώπους και καταστάσεις. Οι πιο παλιοί από κούραση, οι πιο νέοι από ανυπομονησία. Δε σκοπεύω να δαιμονοποιήσω την τεχνολογία των ψηφιακών κοινοτήτων, η οποία άλλωστε φτιάχτηκε, για να ενισχύσει την επικοινωνία, όχι την απομόνωση. Είναι επιλογή μας αν θα κρατήσουμε το χέρι το φίλου μας, του αδερφού μας ή το ποντίκι του υπολογιστή μας.
Μου αρέσει τόσο πολύ η εικόνα των παιδιών που κάθε πρωί συναντώ, καθώς πηγαίνω τα δικά μου στο σχολείο, να περπατάνε παρέες με το χαμόγελο, κάποια κορίτσια πιασμένα χέρι- χέρι, άλλα να περιμένουν σε κάποια άκρη να συναντήσουν τους αργοπορημένους φίλους τους. Νιάτα ολόδροσα, με τα χρώματα της αισιοδοξίας, με το δεσμό της συντροφικότητας να ξεδιπλώνει την πιο όμορφη πτυχή της ζωής. Τα καμαρώνω και λέω, Θεέ μου, φύλαξε στην καρδιά τους αυτές τις πολύτιμες στιγμές, για να αντέξουν αργότερα τις κακοκαιριές της ζωής.
Το ίδιο προσεύχομαι και στο σπίτι μου, κάθε φορά που βλέπω τα παιδιά μου να παίζουν ώρες ατελείωτες μόνα τους, να απολαμβάνουν την ανεμελιά της ηλικίας τους, αλλά κυρίως να δομούν μία δυνατή σχέση ζωής. Η αδελφική, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι η πιο σημαντική σχέση στη ζωή του ανθρώπου, λόγω των κοινών παιδικών βιωμάτων και της δυνατότητας να διαρκέσει ισόβια, αν καλλιεργηθεί σωστά. Γι΄ αυτό κι οποιαδήποτε ισχυρή σχέση συνάπτουμε με φίλους, την αποκαλούμε αδελφική, θέλοντας να τονίσουμε τους ισχυρούς δεσμούς αγάπης, κατανόησης και συνεργασίας που διακρίνουν τα μέλη της σχέσης αυτής.
Λυπάμαι τόσο πολύ ν’ ακούω γονείς, που έχουν τουλάχιστον δύο παιδιά, να παραπονιούνται πως το καλοκαίρι συνεχώς τσακώνονται και βαριούνται. Πολλά από τα παιδιά που εγγράφονται σε τμήματα δημιουργικής απασχόλησης έχουν κάποιο γονιό που δεν εργάζεται ή είναι σε ηλικία που μπορούν να μείνουν μόνα τους σπίτι. Αδυνατούν, όμως, να συνυπάρξουν. Είτε από ζήλεια, είτε επειδή το μεγαλύτερο αποφεύγει το μικρότερο, είτε από την αίσθηση του ανικανοποίητου, που χαρακτηρίζει κυρίως τα «καλομαθημένα» παιδιά.
Αν γυρίσουμε πίσω στον χρόνο θα δούμε πως οι οικογένειες ζούσαν με λιγότερες ανέσεις, τα παιδιά είχαν λιγότερα παιχνίδια, αλλά οι σχέσεις ήταν πιο ουσιαστικές. Η αδερφική ζήλεια εκδηλωνόταν πιο ανώδυνα, διαρκούσε λιγότερο και επανεμφανιζόταν, μόνο, κάποια χρόνια αργότερα σε περίπτωση διεκδίκησης κληρονομικών δικαιωμάτων.
Οι γονείς, από την άλλη, είχαν μεγαλύτερο σεβασμό μεταξύ τους, καλύτερη συνεργασία στις αποφάσεις της κοινής τους ζωής. Έτσι, τα ζευγάρια γερνούσαν μαζί, μάθαιναν να ζουν με τα ελαττώματά τους, μοιράζονταν βιώματα, που εξελίσσονταν σε τρυφερές αναμνήσεις. Κάποια μέρα είδα στο δρόμο ένα τέτοιο ζευγάρι ηλικιωμένων, με τα μπαστουνάκια τους να κρατάει σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου. Συγκινήθηκα, αυτή τη φορά, από την υπέροχη εικόνα της αγάπης που απέπνεαν τα ρυτιδιασμένα πρόσωπά τους.
Θυμήθηκα το βιβλίο με τα διαζύγια, που βρίσκεται πάνω στο γραφείο του αρχιερατικού επιτρόπου, κι όλο γεμίζει κόκκινες γραμμές (έτσι διαγράφει τους γάμους που διαλύονται) και σκέφτηκα πόσοι, άραγε, κάποια χρόνια αργότερα θα περπατάνε χέρι-χέρι σαν κι εκείνο το ηλικιωμένο ζευγάρι. Προφανώς ελάχιστοι. Η εξέλιξη της τεχνολογίας φαίνεται πως, μαζί με τη δυνατότητα να σβήσουμε τις ρυτίδες από τα πρόσωπά μας, εξαφάνισε και τα συναισθήματά μας.
Υ.Γ. Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για την τρίτη ηλικία, που εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου, ας επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας απέναντι σ΄ αυτούς τους ανθρώπους, που μας ανέθρεψαν με κόπους κι αγάπη, κι ας σταθούμε δίπλα τους με την ίδια στοργή, τώρα που μας έχουν εκείνοι ανάγκη. Όχι μόνο για μια μέρα, αλλά για το υπόλοιπο της ζωής τους. Τέλος, την ίδια ημέρα πανηγυρίζει κι ο Ι.Ν. Παναγίας Ελευθερώτριας στην Άνω Καλλιθέα. Ας πάμε είτε στον εσπερινό, είτε στον Όρθρο να προσευχηθούμε στην Παναγιά μας και να αιτηθούμε να μας ελευθερώνει από πάθη, που δηλητηριάζουν τις σχέσεις μας και συνθλίβουν την ψυχή μας.
