Έχω γράψει και άλλες φορές ότι κάθε άνθρωπος ανάλογα με το νου και την κεφαλή που έχει, πορεύεται. Ανάλογα με το επίπεδό του και με τις πράξεις του είναι και η πορεία της ζωής του και τυχαίνει και της ανάλογης μεταχείρισης.

Δυστυχώς, βλέπουμε καθημερινά ότι το επίπεδο του λαού μας πέφτει όλο και πιο χαμηλά και σαν χώρα πέφτουμε στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου.

Θα ήθελα να αναφερθώ στην επίσκεψη της περιβόητης Lady Gaga στις 19 Σεπτεμβρίου, στην Αθήνα. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω τίποτα με την εν λόγω κυρία άσχετα ότι δεν μου αρέσει ούτε το ύφος της, ούτε η μουσική της, αλλά ιδιαίτερα το ντύσιμό της και ο τρόπος που κυκλοφορεί, τις περισσότερες φορές σχεδόν γυμνή και ξεβράκωτη. Αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία σε κά¬ποιους άλλους και μάλιστα σε πολύ κόσμο αρέσει και από ότι φαίνεται αρκετά.

Εδώ όμως είναι το θέμα. Τι είναι αυτό που μας αρέσει; Τι ποιότητα και τι επίπεδο έχουμε; Ποια είναι τα πρότυπά μας; Και τι διαλέγουμε να περάσουμε στα παιδιά και στη νεολαία μας;

Πιστεύω ότι για να κυκλοφορήσει κάποιος σε δημόσιο χώρο με το βρακί είτε άντρας είτε γυναί¬κα είναι αδιανόητο και νομίζω ότι θα υποστεί και τις συνέπειες του νόμου. Ενώ η συγκεκριμένη κυρία βγήκε από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος με το στρινγκ, ένα κορδόνι που έμπαινε μέσα στον πισινό της και δύο κοχύλια στο στήθος, έχοντας από κάτω χιλιάδες θαυμαστές να τη χειροκροτούν και άλλοι να κλαίνε μόνο και μόνο επιεδή τους άγγιξε η Lady Gaga και άλλοι να λένε πως μόνο η ύπαρξή της τους έχει αλλάξει τη ζωή. Δεν ξέρω αν ήταν και κάποιοι που την προσκύ¬νησαν κιόλας.

Αναρωτιέμαι μήπως δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και του πνεύμα¬τος ή με όλο αυτό το χάλι έχουν επιλέξει να ζουν στην αφάνεια. Δεν μπορεί να διανοηθεί κάποι¬ος ότι υπάρχει κόσμος που έστεκε έξω από τη Μεγάλη Βρετάννια από τις 10 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ μήπως και βγει στο μπαλκόνι να τη δουν και να τους χαιρετήσει. Πάνω από 35.000 χι¬λιάδες κόσμος πλήρωσε ένα σεβαστό ποσό για να πάει να την ακούσει και οι περισσότεροι από αυτούς, αν τους πεις να φωνάξουν και να αγωνιστούν για το χάλι και την κατάντια της χώρας, για το ότι είναι άνεργοι και δεν έχουν ψωμί να φάνε δε θα κουνηθεί κανείς, λες και όλα τα προβλήματά τους είναι λυμένα.

Μια φορά ο κόσμος αγωνιζόταν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία και στήμερα αγωνίζεται για κινη¬τό, λαπ τοπ και Lady Gaga.

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν και άλλα πολλά και λες ΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;