ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Μην μου πείτε ότι δεν το έχετε νιώσει σε κάποια φάση της ζωής σας. Το γεγονός της απύθμενης αναισθησίας ορισμένων, εννοώ. Εκείνων, που ενώ μας κορόιδεψαν, ενώ μας εξαπάτησαν, ενώ μας αδίκησαν, εμφανίζονται μπροστά μας σα να μη συμβαίνει τίποτα. Λες και είναι φίλοι μας, λες κι εμείς ξεχάσαμε, λες και το μέτωπό μας έχει τη σφραγίδα που γράφει: «πάτησέ με κι άλλο». Εκείνα τα ανθρωπάρια που εξακολουθούν να μας υποτιμούν, που επιζητούν την παρέα μας, που θεωρούν τη μνήμη μας κοντή. Αυτά τα υποκείμενα που συγχέουν τη συγχώρεση με τη λησμονιά, που μας χαιρετάνε με θράσος περισσό, που μας κάνουν να αισθανόμαστε οργή και θυμό. Κι όμως συμβαίνει. Η ξετσιπωσιά σε όλο της το μεγαλείο, η κουτοπόνηρη επιμονή στη συναναστροφή, η λανθάνουσα διαρκής υπόμνηση της ανείπωτης φράσης: «ναι σε εκμεταλλεύτηκα κι εσύ θα με υποστείς, όχι βέβαια επειδή με εκτιμάς, αλλά επειδή είσαι ευγενικός και δεν θέλεις να με προσβάλλεις». Η απόλυτα βολική ερμηνεία που συγχέει την ευγένεια με την ελαφρότητα του κορόιδου, που συνδέει το «καλημέρα» με το «τράβα πιο κει». Είναι εμπαιγμός, υποκρισία, γελοιότητα και ανηθικότητα. Κι όμως το ζούμε, το νιώθουμε, το ανεχόμαστε εν πολλοίς.
Πιθηκισμός. Η μπανάνα που η μαϊμού δεν αφήνει με τίποτα. Ο πίθηκος που δεν αντιλαμβάνεται πως η ελευθερία είναι αγαθό αδιαπραγμάτευτο, ειδικά όταν συνοδεύεται από αξιοπρέπεια, όπως θα έλεγε και ο Χάβελ. Η άρνηση απώλειας ατομικής επιβεβαίωσης, ναρκισσισμού και προνομίων. Αφιερωμένο εξαιρετικά: Στην πολιτική εξουσία που υποκρίνεται πως δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στην κοινωνία. Στον πλούτο που δεν καταλαβαίνει πως είναι η φτώχεια. Στους κηφήνες που έμαθαν να ζουν αρπάζοντας το μόχθο των άλλων. Στα παράσιτα που ρουφούν το αίμα των Ελλήνων. Στους υπαλλήλους που «κρύβονται» πίσω από την υπερεργασία των συναδέλφων τους. Στους λειτουργούς που πατούν συστηματικά τον όρκο τους. Στους εγκληματίες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να σώσουν το τομάρι τους. Στους τυχοδιώκτες που τα αγαθά που παράνομα απέκτησαν είναι τιμή τους και καμάρι τους. Στις «σημαίες» που σωριάστηκαν στο έδαφος γιατί έσπασε το κοντάρι τους. Κι εν τέλει σε όλους εκείνους που βλέπουν και δε μιλούν, σε αυτούς που υπόσχονται και ξεχνούν, σε όλους όσους έμαθαν μόνο να υποχωρούν.
Πιθηκισμός επίσης στις ανακαλύψεις της Αμφίπολης, στην τεράστια νίκη του Ολυμπιακού, στην απελπισμένη γύμνια της Lady Gaga. Πιθηκισμός στα λόγια που δεν ειπώθηκαν, στις υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, στους όρκους που πατήθηκαν, στα «λόγω τιμής» που έγιναν πιστευτά, σε όλα εκείνα που η κοινωνία στους αδικημένους χρωστά. Πιθηκισμός στην απόσταση λόγων και έργων, στην «κατάποση της γλώσσας» όταν τα πράγματα σκουραίνουν, στους διακριτικούς υπαινιγμούς και στα έωλα επιχειρήματα, στους φαιδρούς πολιτικούς και στη δημόσια θυμηδία που αυτοί προκαλούν. Πιθηκισμός και σε μας που η ανοχή μας έγινε συνήθεια, που συνηθίσαμε να ακούμε ψέματα και τσαντιζόμαστε όταν ειπωθεί η αλήθεια.
Ένας άνθρωπος μπορεί να κουβαλάει μέσα του θράσος χιλίων πιθήκων. Μπορεί να περιφέρει τη γελοία ύπαρξή του παντού και να εξαπατά κόσμο. Μπορεί να εμφανίζεται δίπλα σε τρανούς και μεγαλόσχημους παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής νομενκλατούρας. Δύναται να επιβιώνει μέσα από την ανοχή και την αδιαφορία των άλλων. Έχει τη δυνατότητα να παρουσιάζει κάτι που δεν υπάρχει πραγματικά. Παρέχει τα πάντα με λόγια και υποσχέσεις, αλλά δεν κάνει τίποτα χειροπιαστό ποτέ. Ως εδώ όμως. Game over. Ειλικρινά δεν έχω τίποτα με το Δαρβίνο και την θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών. Συγκρίσεις κάνω, τα πρώτα με κούρασαν, τα δεύτερα προτιμώ. Εξουσία και απλότητα , λόγια και έργα, ένας άνθρωπος και χίλιοι πίθηκοι…
