Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Θυμάμαι μια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα κόμμα. ΠΑΣΟΚ το έλεγαν, που όλοι όσοι μετείχαν σ’ αυτό, επώνυμοι και ανώνυμοι και κυρίως οι επώνυμοι, δεν έχαναν ευκαιρία που να μη δηλώσουν ότι είναι «απλοί στρατιώτες του κινήματος». Ήταν μια εποχή που, όπως ευφυέστατα και εύστοχα είχε ειπωθεί, τους περισσότερους δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους.
Αλλά από κείνα τα χρόνια μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Και κοντά στ’ άλλα το άλλοτε πανίσχυρο κόμμα βρέθηκε ξαφνικά με στρατηγούς μόνο στις τάξεις του, που ο καθένας τους μάλιστα είχε και διαφορετική άποψη για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να πορευτεί το κόμμα στις δύσκολες ώρες. Κάπως έτσι εξελιχθήκαν τα πράγματα κι έφτασαν σήμερα στην κωμικοτραγική και κάθε άλλο παρά κολακευτική για όλους κατάσταση να επίκειται η επέτειος της ίδρυσης του κόμματος και να προγραμματίζονται δυο εκδηλώσεις (μια από το νυν και μια από τον τέως αρχηγό) στις οποίες όμως δεν δείχνουν καμία διάθεση να προσέλθουν ή έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν θα προσέλθουν οι περισσότεροι από όσους αναδείχθηκαν σε κορυφαίες θέσεις.
Και φυσικά το πρόβλημα δεν είναι η παρουσία ή η απουσία τους από μια εκδήλωση, είναι η αδιαφορία τους για το κόμμα μέσα από το οποίο αναδείχθηκαν, σταδιοδρόμησαν έγιναν «κάποιοι». Και τώρα που το κόμμα τους χρειάζεται, του γυρίζουν προκλητικά την πλάτη. Και δεν είναι μόνο το κόμμα για το οποίο προκλητικά αδιαφορούν. Είναι ο κόσμος του, είναι οι στρατιές των ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς που τους ανέδειξαν και τους στήριξαν και τώρα τους ζητάνε να τους το ανταποδώσουν. Ν’ αφήσουν στην άκρη τους μικροεγωϊσμούς και ιδιοτέλειες και να ξαναγίνουν στρατιώτες της παράταξης, όπως κάποτε έλεγαν ότι ήταν, για να ανοίξουν και να στρώσουν το δρόμο σε μια νέα γενιά πολιτικών.
Αλλά δυστυχώς τέτοιες ελπίδες είναι φρούδες. Οι ευκαιρίες δόθηκαν και ήταν πολλές, αλλά δεν αξιοποιήθηκαν. Αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία. Ίσως γιατί το κόμμα δεν έχει πια να τους προσφέρει, ίσως επειδή σε ένα νέο ξεκίνημα ο ρόλος τους δεν θα είναι πρωταγωνιστικός.
