Tης Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Στα δημοτικά ποιήματα 17ου και 18ου αι. έχουμε πλήθος αναφορών στα φλάμπουρα με τον σταυρό κι άλλα θρησκευτικά σύμβολα που κρατούν οι αμαρτωλοί στον αγώνα τους κατά των Τούρκων. Εκείνοι οι διψασμένοι για ελευθερία αγωνιστές έφτιαχναν ακόμα κι αυτοσχέδιες σημαίες, όπως ο Παπαφλέσσας που έσκισε το μπλε εσωτερικό του ράσου του και τη φουστανέλα ενός συμπολεμιστή του, για να σχηματίσει σταυροφορούσα σημαία και να ξεσηκώσει τους συμπατριώτες του στον μεγάλο αγώνα κατά των μουσουλμάνων. Εξοβελίστηκαν, όμως, τα πνευματικά αυτά διαμάντια από τα σχολικά βιβλία, όπως επιχειρείται να εξαφανιστεί κι ο σταυρός από την εθνική μας σημαία.
Στην εθνική σημαία συμπυκνώνεται η ιστορία ενός λαού, το παρελθόν, ενσαρκώνονται δυνατά συναισθήματα, στοιχεία απαραίτητα για τη συντήρηση της εθνικής συνείδησης. Ο σταυρός στη σημαία μας συνδέεται άρρηκτα με τη νικηφόρο πορεία του Μ. Κωνσταντίνου κατά των αντιπάλων του και στη συνέχεια με την ένδοξη πορεία όλων των βυζαντινών κατά των επίβουλων εχθρών. Αυτόν τον Σταυρό θα έπρεπε να είχαμε και σήμερα, στη δύσκολο εποχή που ζούμε, λάβαρο κατά των εθνομάχων, εκείνων που κλέβουν τα λεφτά, τα όνειρα και τις ελπίδες μας. Έχουμε λυγίσει πιο πολύ κι από τους ταπεινωμένους ραγιάδες επί τουρκοκρατίας. Γιατί δεν έχουμε ερείσματα πνευματικά, που θα βοηθήσουν να αντισταθούμε.
Προσπαθούν να βγάλουν το Σταυρό από τα σχολεία, για να μη μαθαίνουν τα παιδιά τι σημαίνει αγώνας, θυσία, Γολγοθάς. Μα, όποιος δε μαθητεύσει στο σχολείο του Σταυρού δεν ξέρει να αγωνίζεται στη ζωή του κι έτσι λυγίζει από τα βάρη της καθημερινότητας. Και να οι αυτοκτονίες, να τα διαζύγια, να οι βιαιοπραγίες επί καθημερινής βάσεως. Η χώρα μας ξεπουλιέται σε ξένα συμφέροντα κι αντίσταση καμιά. Αφού το ενδιαφέρον μας είναι να προασπίσουμε τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ και κάθε είδους διαστροφής, φυσικό είναι να καταργούνται εθνικά σύμβολα, να υπονομεύονται πατροπαράδοτες αξίες στο όνομα της πολύ-πολιτισμικότητας και του προοδευτισμού. Η πλούσια κι ιστορική ελληνική γλώσσα, που γονιμοποίησε τον παγκόσμιο λόγο κινδυνεύει από το πνεύμα της χρηστικότητας, που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο πολιτισμό. Η λεξιπενία που εντοπίζεται στην καθημερινή ομιλία πολλών νέων είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, αν αναλογιστούμε πως η γλώσσα είναι το πιο θεμελιακό στοιχείο της εθνικής μας οντότητας.
Από την άλλη, η ισλαμική λαίλαπα έρχεται να ισοπεδώσει κάθε ανθρώπινη αξία. Βιάζουν κορίτσια, για να τα κάνουν οπαδούς τους, σφάζουν χριστιανούς, αποκεφαλίζουν δημοσίως δημοσιογράφους, για να επιδείξουν τη δύναμή τους. Ποιοι μπορούν να αναχαιτίσουν αυτόν τον καταστροφικό φανατισμό; Οι θιασώτες της Νέας Τάξης υλιστές που έχουν ως σημαία τους το χρήμα ή οι μαλθακοί υπέρμαχοι της ελευθεριότητας που έχουν ως σημαία τους τη γενειοφόρο Κοντσίτα;
Αύριο είναι η γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, που τιμάται ιδιαιτέρως και στην πόλη μας. «Ρέθυμνον ἡ πόλις ἐν σοί σκιρτᾶ ἐπισκεπομένη τῇ σῇ Χάριτι ὦ Σταυρέ, θαύματα γάρ πλεῖστα ἐτελέσας ἐκεῖσε». Πλήθος Ρεθεμνιωτών προσέρχονται τις δύο εβδομάδες που τελούνται λειτουργίες και παρακλήσεις στην ομώνυμη εκκλησία και προσκυνούν ευλαβικά τον Σταυρό του Ζωοδότου. Ο Χριστός με τη σταυρική Του θυσία μας έδωσε το μέσο λυτρώσεως. Μας καλεί με τη συμμετοχή μας στη μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης να ανυψώσουμε κι εμείς ψυχή και πνεύμα. Κάποιοι θέλουν να έχουμε υπόδουλο φρόνημα. «Πίστη και πατρίδα είναι ένα για τους Έλληνες κι όποιος πολεμά το ένα, πολεμά και το άλλο.» (Φ. Κόντογλου) Ας μην επιτρέψουμε στους πολέμιους της Πίστεως και του Έθνους μας να καταργήσουν τον ζωοποιό και νικηφόρο σταυρό από την εθνική μας σημαία. Ύψωσε «σημάδι μέγα φλάμπουρο, Σταυρόν τον του Κυρίου» και παντοτινά «εν τούτω νίκα».
