ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ Master Science
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Παράξενος ο τίτλος, θα σκεφτείτε φίλες και φίλοι. «Ρόμπα δωματίου» η μετάφραση από τη Γαλλική. «Και τι τα θέλεις τα ένδοξα Παρίσια Σεπτέμβρη μήνα;» θα ρωτήσετε. Θα σας απαντήσω στη συνέχεια φυσικά. Γιατί κάθε ερώτημα -έστω και ρητορικό- περιμένει μια απάντηση. Κι όταν τις απαντήσεις δεν τις δίνουν οι άνθρωποι, τις δίνει η ίδια η ζωή. Η ζωή που κανένας μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να βγει ζωντανός από αυτή. Η ζωή που είναι αγώνας, που περνάει και χάνεται, η ζωή που σπάνια διαρκεί όσο ένας αιώνας, η ζωή που είναι αγώνας. Και η «ρόμπα δωματίου» ταιριάζει στην ψύχρα του φθινοπώρου. Γιατί τέτοια εποχή όσοι μας αγαπάνε μας λένε γλυκά: «μην βγεις έτσι έξω, ρίξε κάτι πάνω σου». Και προφανώς δεν εννοούν τη ρόμπα. Μας προτρέπουν να ρίξουμε μια ζακέτα στους ώμους μας. Η «robe de chambre» -για να το ξεκαθαρίσουμε- είναι μακρύ ρούχο δωματίου. Φοριέται στο πρωινό γεύμα και στο απογευματινό τσάι. Μπορεί να είναι καρό ή μονόχρωμη. Δεν φοριέται με παπούτσια, αλλά με παντόφλες ζεστές, μαλακές. Είναι ρούχο «unisex, designed to be suitable for both sexes», σχεδιάστηκε να φοριέται δηλαδή και από γυναίκες και από άνδρες. Και βέβαια στην εποχή της μεσαιωνικής αριστοκρατίας, αν κάποιος υποδεχόταν στο σπίτι του ένα επισκέπτη με τη ρόμπα, αυτό ήταν σημάδι οικειότητας.
Η λέξη «ρόμπα» στις μέρες μας λέγεται μεταφορικά για κάποιον που γίνεται ρεζίλι σε μια μάζωξη ανθρώπων, σε μια κοινωνική εκδήλωση, στα μάτια εκείνων που τον είχαν βάλει σε ένα ψηλό βάθρο και μέχρι εκείνη την ώρα τον θαύμαζαν. « Έγινε ρόμπα» κάποιος γιατί αποκαλύφθηκαν τα ψέματά του, γιατί μέθυσε και εκδήλωσε αντικοινωνική συμπεριφορά, γιατί η προσποιητή του ευγένεια δεν στάθηκε ικανή να εμποδίσει τον πρωτόγονο χαρακτήρα να εκδηλωθεί δημόσια. Δυστυχώς το έργο το έχουμε δει πολλές φορές και στην Κρήτη με άσκοπους πυροβολισμούς, με προσβολές και βαριές κουβέντες, με καβγάδες σε γάμους και πανηγύρια, με απίστευτες ποσότητες αλκοόλ που κάποιοι καταναλώνουν, με νταήδες και «καπετάνιους» που μύγα στο σπαθί τους δε σηκώνουν. Και όλοι κρύβονται πίσω από το κρασί, πίσω από ψεύτικες μετάνοιες, πίσω από βλέμματα κατανόησης, και πίσω από δεδομένες συγκαταβατικές γνώμες και συγγνώμες.
Κι ενώ η ρόμπα σαν ρούχο άρχισε να χάνεται σταδιακά από τα σαλόνια της αριστοκρατίας, εμφανίζεται πλέον αυξητικά σαν συμπεριφορά στα διάφορα στρώματα της κοινωνίας. Αναδύεται δημόσια και απροκάλυπτα, προκλητικά και εριστικά, μοντέρνα και αναχρονιστικά, θαρραλέα ως εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς στον ενεστώτα και δειλά ως θρασεία απαίτηση συγχώρεσης στον μέλλοντα.
Υπάρχουν πολλές «ρόμπες» ανάμεσά μας φίλες και φίλοι. Ρόμπες δωματίου, μπουρνούζια μπάνιου, ενδύματα «cocktail» πλατείας, φορεσιές πανηγυριού και κουρέλια μιας μεγάλης κοινωνικής κρεατομηχανής. Υπάρχουν άνθρωποι που κυκλοφορούν κι όταν τους φτύνουν, αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Το φθινόπωρο που η μελαγχολία αυξάνεται επειδή το καλοκαίρι τελειώνει, το Σεπτέμβριο που τα σχολεία ανοίγουν, τον Οκτώβριο που οι λογαριασμοί πρέπει να εξοφληθούν, το Νοέμβριο που θα πρέπει να βάλουμε πετρέλαιο στη δεξαμενή του καλοριφέρ και το Δεκέμβριο που θα γιορτάσουμε (;) τη Γέννηση, οι άνθρωποι-ρόμπες διακρίνονται πιο έντονα, φαίνονται πιο πολύ. Κι όσο κι αν πασχίζουμε να απαλλαγούμε από αυτούς, τόσο μπροστά μας τους συναντάμε, λες και τους καλέσαμε, σαν η ευχή μας να μην πιάνει, ωσάν η επιθυμία μας να μην ωφελεί. Δεν μας νοιάζει πλέον όμως, δεν δίνουμε σημασία, απλά προσπερνάμε. Μοναδική παρηγοριά αποτελεί πλέον -όσα χρόνια κι αν πέρασαν- εκείνη η ζεστή φωνή γεμάτη αγάπη και στοργή που στα αυτιά μας ακόμα αντηχεί: «Κάνει ψύχρα, μην βγεις έτσι έξω, κάτι πάνω σου ρίξε». Καλό Φθινόπωρο.
