Tου Γ. Σταράκη
Τελικά η Ελλάδα και φυσικά όλοι εμείς ζούμε την εποχή μιας ΑΠΛΗΣΤΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ τόσο στον Ευρωπαϊκό χώρο όσο και στην φιλοσοφία της παγκοσμιοποιημένης. Χρηματοπιστωτικής οικονομίας. Παράλληλα στην ΕΛΛΑΔΑ, πλατιές μάζες λαού, φτωχοποιημένου κόσμου, νιώθουν συνθήκες ΜΑΥΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ. Τότε την είχε φέρει η γερμανική κατοχή στην ΕΛΛΑΔΑ και σήμερα το Δ΄ ΡΑΙΧ της Κας Μέρκελ. Για κάντε μια βόλτα στην πόλη μας, αλλά αν τυχόν βρεθείτε και σε οποιαδήποτε πόλη της υπό κατοχή πατρίδας μας, θα δείτε σε κάθε γωνιά, σε κάθε κεντρικό σημείο πινακίδες όπου αγοράζουν ΧΡΥΣΟ. Δηλαδή τις βέρες και τα χρυσαφικά μας, τυχόν ….. εναπομείνασες λίρες, τυχόν πολύτιμους λίθους, τους βαφτιστικούς μας σταυρούς, τους σταυρούς των παιδιών μας και ό,τι άλλο έχει απομείνει. Τιμές «ΜΠΙΡ-ΠΑΡΑ». Η τοκογλυφία όταν την ασκεί ο απλός πολίτης είναι ΠΟΙΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ (και καλά κάνουν), ενώ όταν την ασκούν οι ΑΓΟΡΕΣ είναι «θεσμός». Από την εποχή του Αριστοτέλη χαρακτηρίζεται ως ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ, γιατί ένα στείρο αγαθό – ΤΟ ΧΡΗΜΑ – χρησιμοποιείται για την απόκτηση υπέρμετρου κέρδους.
ΜΕΓΑΛΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ
Η ταυτότητα του τοκογλύφου που ασκεί μια τόσο ΚΑΚΟΦΗΜΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ συνιστά ΣΤΙΓΜΑ. Κατατάσσοντας τους στους παρίες της κοινωνίας, ενώ το αμάρτημα του θεωρείται ΘΑΝΑΣΙΜΟ. Οι Εκκλησιαστικές Σύνοδοι της Λυών και της Βιέννης τον 13ο και 14ο αιώνα αντιμετωπίζουν τον ΤΟΚΟΓΛΥΦΟ ως παρία που δεν δικαιούται σπίτι, καθώς ο ιδιοκτήτης που θα του παρέχει στέγη αντιμετωπίζει την ποινή του αφορισμού. Δεν μπορούσε επίσης να μετέχει στην εξομολόγηση και να ταφεί χριστιανικά, ενώ η διαθήκη του κηρυσσόταν άκυρη. Ακόμη και η απλή υπεράσπιση της τοκογλυφίας μπορούσε να εκληφθεί ως αίρεση, και γνωρίζουμε από τη Μεσαιωνική ιστορία τις κυρώσεις, ποια δηλαδή η τύχη των αιρετικών (τους έκαιγαν). Από την επισκόπηση λοιπόν της ιστορίας, η τοκογλυφία προκύπτει ως βαθύτατη πηγή ενοχής, αήθης και αντικοινωνική (με κοινωνικά και πολιτικά κριτήρια) δραστηριότητα. Ποτέ και πουθενά δεν επιβλήθηκε ως θεσμός νομιμοποιημένος, ενταγμένος στη φυσική ροή και τις συμπεριφορές των οικονομικών φαινομένων.
ΛΗΣΤΡΙΚΟΣ ΕΝΤΟΚΟΣ ΔΑΝΕΙΣΤΗΣ
Για πρώτη φορά στην ιστορία των κοινωνιών παρακολουθούμε σήμερα τη ΑΡΠΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ως οικονομικό νόμο, το ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΕΝΤΟΚΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ ως θεμιτή, επιστημονικά μετρήσιμη οικονομική πράξη, τη συμμόρφωση προς την ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΗ – ΑΡΠΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ως εθνική και ατομική «ευποληψία», την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ή την ΚΡΙΤΙΚΗ ως πράξεις αναξιόπιστες και κατακριτέες για τις «ηθικές» λογικές των Παγκοσμίων ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ. Σήμερα ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ κάνουν τα ΚΡΑΤΗ. Το Μεσαίωνα δημιούργησαν μια ΠΕΛΩΡΙΑ ΚΟΛΑΣΗ για την ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ και τους ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ. Σήμερα ζούμε μέρες Κατοχής. Βλέπουμε στην Τ.V. και διαβάζουμε ότι η Κα Μερκελ -δηλαδή το Βερολίνο- ΞΗΛΩΣΕ τη Γαλλική κυβέρνηση και στη θέση της μπήκαν «νέοι, υπάκουοι στο Δ΄ΡΑΙΧ», Δυστυχώς η ΑΙΣΧΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ συνεχίζεται και συνεχίζονται τα «ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ» του ΚΤΗΝΩΔΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ και η συνεχής εξαετή Ύφεση. Διάλυσε, κατέστρεψε την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων ενώ κατέρρευσαν σημαντικοί επιχειρηματικοί κλάδοι, ΟΙΚΟΔΟΜΗ, ΕΜΠΟΡΙΟ ΕΝΔΥΣΗΣ - ΥΠΟΔΗΣΗΣ, ΕΜΠΟΡΙΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ και πολλά άλλα. Την ίδια ώρα «ληστεύουν» το λαό –κυρίως μισθωτούς και συνταξιούχους- και…… υπερηφανεύονται ότι έχουν……. πλεόνασμα από την ανελέητη φορολογία όπου από τέλη Σεπτέμβρη θα κληθούμε να πληρώσουμε και τον ΕΝΦΙΑ. Πρέπει να θυμηθούμε τι μας έκαναν οι «ορδές του Χίτλερ» στην υπό κατοχή ΕΛΛΑΔΑ το 1941 γιατί τώρα ζούμε τι μας κάνουν «πιο γλυκά» οι δυνάμεις του Δ΄ΡΑΙΧ της Μέρκελ.
ΛΑΪΚΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ ΑΓΟΡΑ
Στα τέλη του 1941 η πείνα ήταν ο χειρότερος εχθρός της υποδουλωμένης ΕΛΛΑΔΑΣ. Εκατοντάδες άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους. Τελικά σε ΑΘΗΝΑ και ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ άρχισαν να οργανώνονται Λαϊκά συσσίτια. Το Νοέμβρη του 1941 η μερίδα ψωμιού έφτασε, τα 100 γραμμάρια την ημέρα και αυτό για τρεις μόνο εβδομάδες του μήνα. Ο λιμός, εκτός από τις απώλειες που προκάλεσε στον Ελληνικό πληθυσμό, τραυμάτισε σοβαρά το ηθικό του και προσέβαλε βαθειά τα ΗΘΗ και τις ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ. Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ αδυνατούσε να φροντίσει τους ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ, ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΕ να φροντίσει και τους ΝΕΚΡΟΥΣ. Η Γερμανική κατοχή έφερε και τη ΜΑΥΡΗ ΑΓΟΡΑ. Όμως δημιούργησε πολλά «νέα τζάκια» της μεταπολεμικής Ελλάδας. Τον Ιούνη του 1941 το ψωμί από 70 Δραχμές είχε ανέβει στις 2.350. Το σαπούνι από τις 65 δραχμές στις 3.100. Τα ξηρά φασόλια από 90 Δρχ σε 2.900. Στην επαρχία το 1944 μια οκά καλαμπόκι κόστιζε 25.000.000 δρχ. Το λάδι 12.000.000 δρχ. και το ψωμί 2.000.000 δρχ. (από 70 δρχ.) Η οικονομία ήταν ήδη ανταλλακτική. Οι αγρότες αρνούνταν να δεχτούν χρήματα και πληρωμές γίνονταν σε ΕΙΔΟΣ ή σε ΧΡΥΣΟ. Τότε είχαμε αύξηση του πλούτου με τη μαύρη αγορά σε βάρος των συμπολιτών τους. Εφοπλιστές, πολιτικοί, βιομήχανοι, προύχοντες και τοπικοί άρχοντες έπαιξαν ενεργό ρόλο. Η διαβόητη «ομάδα των Γιώργηδων» περιελάμβανε πάντα και τους διασημότερους κερδοσκόπους, μεταξύ των οποίων τρεις προπολεμικούς υπουργούς και δύο κατοχικούς ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ. Ο Χατζημιχάλης και ο Καραμάνος;. Οι «κύριοι» 2.500 χιλιάδες τόνους λάδι το οποίο ήταν για δημόσια κατανάλωση το…… διέθεσαν στη ΜΑΥΡΗ ΑΓΟΡΑ. Ένας ανώτερος αξιωματικός του Υπουργείου Δημοσίας Ασφάλειας, ο Ι. Πολυχρονόπουλος, είχε μετατρέψει το σπίτι του σε Κέντρο Χονδρεμπορίου της Μαύρης Αγοράς. Ο Επίσκοπος Μυτιλήνης κατηγορήθηκε ότι διοχέτευσε τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού προς τους φίλους του , ενώ ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας Ν. Κατσαρέας ήταν αναμεμειγμένος σε συμμορίες τροφίμων και καυσίμων, βοηθούσε στην εποπτεία του επιμερισμού των αλεύρων στους φουρνάρηδες. Και τέλος την κατάλληλη στιγμή το έσκασε και πήγε στη Μέση Ανατολή.
