ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ Master Science
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Λάθη κάνουμε όλοι. Μικρά, μεγάλα, ασήμαντα, σημαντικά, κατανοητά, ασυγχώρητα. Λανθασμένες εκτιμήσεις γίνονται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας: στον οικογενειακό βίο, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στη διαχείριση οικονομικών ζητημάτων, στην πολιτική, στην αξιολόγηση των ανθρώπων, στην κοινωνική συμβίωση. Τα λάθη πάντα πληρώνονται, οι επιλογές έχουν συνέπειες, οι πράξεις επιφέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα, τα λόγια πληγώνουν, η αδιαφορία σκοτώνει, η αχαριστία προβληματίζει, η αγάπη δεν εκτιμάται πάντα και ο χρόνος απαλύνει τις πληγές. Υπήρξαν λάθη που αγαπήσαμε και σωστές επιλογές που μισήσαμε. Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς κακία και μίσος μέσα τους, που όταν κάνουν λάθος πληγώνονται περισσότερο από εκείνον τον οποίο το λάθος τους έβλαψε. Και υπάρχουν κι εκείνοι οι δήθεν, οι ψεύτικοι που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτός τους, αδιαφορούν για τους άλλους, συμπεριφέρονται εγωιστικά και βάρβαρα, είναι απόλυτοι στους ισχυρισμούς τους, βλάπτουν τους φίλους τους, μισούν τους εχθρούς τους και βαυκαλίζονται με την «τέλεια» εικόνα του εαυτού τους. Υπάρχουν άτομα που παραδέχονται τα λάθη τους και άλλα που υποπίπτουν σε καινούρια λάθη για να δικαιολογήσουν τα παλιά. Και υπάρχουν κι εκείνοι που δέχονται καρτερικά τα λάθη των άλλων, δε μιλάνε, δε διαμαρτύρονται, δεν κατηγορούν δεν παραπονούνται. Κλείνονται στον εαυτό τους, κρατάνε το παράπονο μέσα τους, προχωράνε μπροστά όρθιοι και περήφανοι κι ας έχουν ακατάσχετη εσωτερική αιμορραγία. Υπάρχουν, ναι υπάρχουν άτομα που για ιδέες και ιδανικά γίνονται θυσία.
«Συγγνώμη έκανα λάθος, σε αδίκησα, σε υποτίμησα, σε λοιδόρησα, σε πόνεσα, σε πλήγωσα». Λέξεις που ακούγονται λίγο και εννοούνται ακόμα λιγότερο από εκείνους που τις εκφέρουν. Λόγια σπάνια που χρειάζονται δύναμη ψυχής, κουβέντες που απαιτούν γενναιότητα, ρήσεις που φανερώνουν δύναμη χαρακτήρα. Κι όμως εκφέρονται τόσο σπάνια, τόσο αραιά, τόσο ανεκτίμητα. Λίγοι άνθρωποι παραδέχονται κι ακόμα λιγότεροι συγχωρούν. Κι η συγχώρεση -πέρα από τη χριστιανική της έννοια- είναι δύναμη. Κι όταν κάποιος συγχωρεί δε σημαίνει ότι ξέχασε, δεν περιμένει να του γυρίσουν πίσω εκείνα που του στέρησαν. Ναι, είναι καλή η συγχώρεση όταν δεν συγχέεται με την αφέλεια και την ηλιθιότητα. Και είναι καλύτερη ακόμα όταν γίνεται δεκτή με την εμπιστοσύνη να απορρίπτεται. Και είναι σωστή όταν δίνεται μια φορά, όταν παρέχεται άπαξ. Κι είναι λάθος το ίδιο άτομο συνέχεια να το συγχωρείς. Γιατί όσο κι αν διακατέχεσαι από χριστιανικά αισθήματα αγάπης και αλτρουισμού δεν αντέχεις, στερεύεις, στεγνώνεις, δεν μπορείς. Καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη σε αυτόν τον κόσμο, κανένα καλό που «ρίχτηκε στο γιαλό» δεν επέστρεψε σε εκείνον που το «έριξε», κανένα θεάρεστο έργο δεν τυχαίνει συνολικής αναγνώρισης και εκτίμησης και καμιά ευγενική χειρονομία δεν εκτιμάται σε όλο το βάθος και την έκτασή της. Σχεδόν πάντα κάθε άνθρωπος με δαγκωμένο χέρι διακρίνει με ευκρίνεια πάνω σε αυτό τα σημάδια από τα δόντια εκείνου που ευεργέτησε.
Η συγγνώμη είναι γενναία πράξη όταν εννοείται. Είναι όμως αίσχος όταν εκφέρεται από κάποιον για να μην υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Είναι πραγματικά βάναυση έκφραση όταν γίνεται καθημερινή συνήθεια στα λόγια ορισμένων. Ένα είδος συγγνώμης όμως είναι απαράμιλλο, απερίγραπτο, ανεκτίμητο, μεγαλειώδες: είναι εκείνη η συγγνώμη που ζητάς ξέροντας ότι εσύ δεν έχεις κάνει λάθος. Είναι η συγγνώμη που δείχνει ότι εκτιμάς τη σχέση σου με τον άλλο περισσότερο από το «εγώ» σου. Είναι η συγγνώμη της εκτίμησης, της αγάπης, της μεγαλοψυχίας. Και είναι αυτή η συγγνώμη που υποχρεώνει τον άλλο να ντραπεί, να καταλάβει ότι εκείνος έπρεπε να την έχει ζητήσει. Είναι τελικά εκείνη η μαγική λέξη που δεν αθωώνει, είναι η συγγνώμη που δικάζει. Και φεύγοντας χαμογελάς πικρά κι ο άλλος δαγκώνεται. Και κάθε φορά που σε συναντά κάτω κοιτάζει....
