Η κτηνωδία στο φοβερό μεγαλείο της…

ορμά να κατασπαράξει τον ατρόμητο Ιεράρχη,

εκεί στα Άγια χώματα της Ιωνίας,

στη Σμύρνη της αλήθειας και του Ελληνισμού .

Κι οι Τούρκοι του Νουρεντίν κτυπούν,

κτυπούν και γελούν και χλευάζουν,

όπως κτυπούσαν και τότε τον Χριστό μας,

έτσι και τον πιστό μαθητή του, τον Χρυσόστομο.

Κι η μανία τους συνεχίζει αλύπητα, με τόσο μίσος…

δίχως σέβας ,δίχως συμπόνια, χωρίς αναστολή

και κτυπάει την Ελλάδα και την πίστη μας,

σε κάθε σπιθαμή του Άγιου Σώματός του.

Κι ο Πιλάτος κι Καϊάφας μαζί με τον πασά,

επικροτούν και ουρλιάζουν και χαίρονται…

και φανατίζουν και δηλητηριάζουν τον όχλο,

για να αφανίσουν το φως του Σταυρού.

Κι απ’ το μαρτυρικό στόμα του Χρυσόστομου,

απ’ τα βάθη της Άγιας ταπεινής καρδιάς του ,

φως αγάπης και ιλαρότητας αναδύεται,

φως ακακίας και λόγια Χριστού.

Θεέ μου, Θεέ μου ακούγεται η φωνή του,

«Άφες αυτοίς ,ου γαρ οίδασιν τι πιούσιν».

και ευλογούσε τους άκαρδους διώκτες του,

τους Νέρωνες και τους Διοκλητιανούς.

*Αφιερώνεται στον παππού μου Παναγιώτη ,που στις 29 Αυγούστου  1922 ,ημέρα αποτομής της τιμίας κάρας του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, εκτελέστηκε ,μαζί με σαράντα Έλληνες από τους Τούρκους  κι ακόμη στο παιδί του Μιχαήλ 12 χρόνων που μαζί με ένα μικρό Αρμένιο τα πέταξαν σ΄ένα καμίνι.

Αφιέρωμα μνήμης, για του μάρτυρες του ξεριζωμού του 1922.