«Δουλεύουμε για τη χαρά της δόμησης και δεν περιμένουμε το εύγε και το μεροκάματο. Το ίδιο το έργο μας τιμά και μας καταξιώνει. Αρκεί αμοιβή μας η διάσωση και διάδοση του Πολιτισμού».
Η πολιτεία, ο κρατικός μηχανισμός και οι απαίδευτοι πολιτικοί κυρίως μένουν απαθείς και αδιάφοροι μπροστά στην καταστροφή των πολιτισμικών αγαθών. Ενεργοί πολίτες μπροστά στην κατάρρευση των μνημείων προσπαθούν και αγωνίζονται, διαμαρτύρονται και ενεργούν όσο μπορούν, με τις λίγες τους δυνάμεις να αποτρέψουν την καταστροφική μανία του χρόνου.
Ελάχιστοι σε ψυχομετρημό δεν αρκούν διότι έχουν να αντιπαλέψουν τη φθορά του χρόνου η οποία είναι πολύ γρήγορη. Η αδιαφορία και η γραφειοκρατία του υπουργείου Πολιτισμού χρονοβόρα, με ελλιπές θεσμικό πλαίσιο. Αφού οι κυβερνήσεις θεωρούν το ύψιστο αγαθό αυτής της χώρας, ως το τελευταίο με το οποίο μπορούν να ασχοληθούν. Γι’ αυτό βλέπουμε να τοποθετούνται ιδίως τα τελευταία χρόνια παρακατιανοί απαίδευτοι και άσχετοι με τον πολιτισμό υπουργοί. Χωρίς γνώσεις γύρω από τους πολιτισμικούς μας θησαυρούς. Και το κακό δεν σταματά εδώ. Όλος ο μηχανισμός του υπουργείου Πολιτισμού είναι διορισμένος από τα κόμματα και τις παρατάξεις του συνδικαλισμού. Προσηλωμένοι οι συνδικαλιστές και οι οπαδοί στην τυπολατρία, στην αργόσυρτη και αναποτελεσματική γραφειοκρατία με ρυθμούς που ακολουθούν τη νωθρότητα, την αδιαφορία και την ημιμάθεια των αφιλότιμων διορισμένων και καρφωμένων στις καρέκλες της ακινησίας και απραξίας, στην υπνολατρεία της μακαριότητας και τις εξεγερεί αυτούς;
Και το χειρότερο, στην Παιδεία απουσιάζει έντονα ο Ελληνικός Πολιτισμός, αλλά και γενικότερα τα πολιτιστικά αγαθά που κατέκτησε ο άνθρωπος στους αιώνες κάθε μορφής. Γι’ αυτό βλέπουμε πολίτες και ιδιαίτερα τις νεότερες γενιές να μένουν απαθείς και ανάλγητοι μπροστά στις καταστροφές των μνημείων. Κάποιες μη κυβερνητικές οργανώσεις κατασπαταλούν μυθικά ποσά για ετερόκλητες τάχα πολιτισμικές δραστηριότητες υποκριτικά και ανεξέλεγκτα. Της φιγούρας και της φαγούρας.
Η νεολαία ημιμαθή και αδιάφορη έχει παραδοθεί στην υποκουλτούρα του τίποτα και του πουθενά και ασχολείται με τα εφήμερα, το κεραμεούν και το φαύλον.
Αυτό είναι το σκηνικό, που πορεύτηκα μόνος μου και ουδείς με βοήθησε ή μπόρεσε να καταλάβει την προσπάθεια μου, ακριβώς επειδή υπήρχε έλλειψη πολιτισμικής παιδείας. Γι’ αυτό η πορεία μου ήταν οδυνηρή κοπιώδη με πολύμορφες και πολύπλευρες θυσίες. Όμως ποτέ δε λύγισα μπροστά στην άρνηση και στην αδιαφορία. Πορεύτηκα και πλανήθηκα στην έρημο. Έφερα ελάχιστα αποτελέσματα ύστερα από απογοητεύσεις. Αν όμως είχα κάποιο συνοδοιπόρο θα είχα πολύ μεγαλύτερα. Απογοητεύτηκα και ιδιαίτερα από ‘κείνους που λένε μεγάλα λόγια τα ιδεολογήματα και τις κατηχήσεις, τις υποσχέσεις και τα τάματα. Λίγοι βοήθησαν επειδή ήμουν φορτικός, άκρα ενοχλητικός και πείσμων.
Καταθέτω την ελάχιστη προσπάθεια μου και τα λίγα βήματά μου πάνω στ’ αγκαλιά και στην οδύνη όχι για να προβληθώ, μα για να δείξω ότι μπορούσαν κάποιοι να συμπορευτούν και να βοηθήσουν. Να γίνουν ενεργοί και συνεργοί πολίτες, τη στιγμή που κρίνουν και κατακρίνουν και ηθικολογούν. Εξ’ άλλου, το αποτέλεσμα μου έδωσε την ύψιστη χαρά, τιμή και ικανοποίηση υπέρμετρη οποιουδήποτε υποκριτικού στόματος της αυθάδειας και της αλαζονείας.
