Του γιατρού Γιάννη Τσουδερού
«Άλλο να το δίνεις και άλλο να στο παίρνουν» είπε ο Γεωργός. Στα χρόνια της γκρίζας και σκοτεινής αναμονής, του αποπροσανατολισμού και της σύγχυσης, είναι ζωοποιό να σκαλίζεις πίσω και να βρίσκεις τις συμπεριφορές αυτών που έφυγαν και άφησαν μικρές χουφτιές ελπίδας, χαράς και αναμονής, για το καλλίτερο αύριο, που δεν ήρθε ακόμα.
Αφιερώνεται το γραπτό μου αυτό, στη δημοσιογράφο Αθηνά Πετρακάκη που πρώτη ανακάλυψε αλλά και αποκάλυψε τη βαρβαρότητα των σπασμένων αγαλμάτων της ιστορίας μας. Από εδώ και κάτω στο γραπτό αυτό εγώ δεν υπάρχω. Παίζει το παρελθόν. Μου το δώσε γραμμένο μια γυναίκα που αποτελεί στέλεχος πνευματικό της ρεθεμνιώτικης παρακαταθήκης. Η Μαρία Χατζηδάκη- Τσιριμωνάκη. Το χρονικό είναι αληθινή ιστορία κι αυτή που την έγραψε ζούσε μέχρι σχεδόν χθες. Αν την δημοσιεύω είναι γιατί αφήνει να δεις χουφτιές παιδείας που ‘ρχονται από τους λόγους του γερο-γεωργού κι από την αυτοδιόρθωση της συμπεριφοράς του μορφωμένου πατέρα μου που λύγισε στον φόβο αλλά πρόλαβε να σταθεί πάλι όρθιος. Εμείς;
Η Ασημένια Καμάρη έγραψε για το γιατρό Γιώγρη Τσουδερό
«Στη κατοχή οι Γερμανοί είχαν επιτάξει το σπίτι μας στην Κοξαρέ-ένα διώροφο ευρύχωρο Τούρκικο σπίτι- μας είχαν όμως αφήσει να μένομε στο ισόγειο και κείνοι στον επάνω όροφο.
Μια μέρα ο πατέρας μου βγήκε στην αυλή κρατώντας μια πλεξούδα κρεμμύδια. Ένας Γερμανός κατέβηκε γρήγορα τη σκάλα και του ζήτησε με νοήματα να του δώσει τα κρεμμύδια. Εκείνος αρνήθηκε. Γέρος, άρρωστος και κουφός εξακολουθούσε να αρνείται, ακόμα και όταν ο Γερμανός άρπαξε την πλεξούδα και άρχισε να την τραβά. Κάποια στιγμή τα κρεμμύδια πέρασαν στα χέρια του Γερμανού ο οποίος στη συνέχεια κλώτσησε με δύναμη τον γέρο και τον πέταξε σε μια πέτρινη κολώνα της αυλής, που στήριζε την κρεβατίνα. Εγώ παρακολουθούσα από μια χαραμάδα και μόλις είδα τι συνέβη έτρεξα να βοηθήσω τον πατέρα μου. Τον έσυρα με κόπο μέσα και του είπα με παράπονο:
-«Πατέρα, γιατί δεν του τα ΄δινες;»
-« Όχι, παιδί μου», μου απάντησε, «άλλα να μας τα παίρνουνε και άλλο να τους τα δίνουμε».
Ανήσυχη καθώς έβλεπα να τρέχει αίμα από τις άκρες των χειλών του, και καθώς ήμουν μόνη στο σπίτι, αποφάσισα να πάω να ζητήσω γιατρό. Που; Ποιον;
Είχα ακούσει πώς ο γιατρός Γιώργης Τσουδερός μένει στον Αη- Βασίλη. Ήταν Φεβρουάριος και ψιλόβρεχε. Ομπρέλα δεν είχα. Ούτε παπούτσια. Βάζω ένα τσουβάλι κατάλληλα διπλωμένο ώστε να γίνεται κάπα βοσκού, φόρεσα ξύλινους φελούς και ξεκίνησα… κάποτε έφτασα στο σπίτι του γιατρού και του είπα τι συνέβη και αν μπορεί να ‘ρθει. Με πραγματική συμπόνια μου λέει:
-«Λυπάμαι, κοπελιά μου, αλλά δε μπορώ να ΄ρθω. Είμαι καταζητούμενος και συ μου λες πως οι Γερμανοί μένουν στο σπίτι σας. Μόλις έρθω θα με πιάσουν…»
Γύρισα να φύγω κι αυτός επέμενε να πάρω την ομπρέλα του γιατί η βροχή είχε δυναμώσει. Εγώ αρνήθηκα. Πως θα του τη γύριζα; Παρακάτω συνάντησα ένα χείμαρρο που είχε φουσκώσει και κινδύνευε να με παρασύρει. Είχα ήδη χάσει τα τσόκαρα μου, και ενώ πάλευα να βρω την ισορροπία μου ακούω μια φωνή:
-«Κοπελιά, πιάσε τούτηνε την κλιματίδα να σε σύρω γιατί θα πνιγείς κακορίζικο». Ήταν ο γιατρός Τσουδερός, χωρίς την ομπρέλα του, με ένα ίδιο τσουβάλι που φορούσα κι εγώ στο κεφάλι. Με ‘συρε και ξυπόλυτη εγώ, ξεκινήσαμε για την Κοξαρέ.
-« μόλις έφυγες το μετάνιωσα…»
-« Κι η ομπρέλα σου, γιατρέ;»
-«Εγώ με ομπρέλα κι εσύ με τσουβάλι;»
Ήταν τόσο φοβισμένος ο γιατρός που διερωτήθηκε αν μπορούμε να μπούμε καβαλικεύοντας τι μπετένι. Ήταν αδύνατον. Γλιστρήσαμε αθόρυβα από την πόρτα. Έσκυψε ο γιατρός πάνω στο γέρο πατέρα μου. Ναι, ήταν εσωτερική αιμορραγία. Πρέπει το πρωί με κάθε μέσο να μεταφερθεί στο νοσοκομείο στο Ρέθεμνος. Και χάθηκε στο σκοτάδι ο γιατρός. –«Χρήματα γιατρέ;» - «Με κοροϊδεύεις, παιδί μου;»
Η βοήθεια που πρόσφερε στον πατέρα μου ο γιατρός Γιώργης Τσουδερός μπορεί να θεωρηθεί από πολλούς μικρή. Σ’ εμένα όμως εξακολουθεί να προσφέρει εμπιστοσύνη στον ΑΝΘΡΩΠΟ.
Ασημένια Παπαδάκη-Καμάρη
