ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Κοντά στις εκβολές του ποταμού Νέστου στη Θράκη υπήρχε μια πόλη, τα Άβδηρα. Οι κάτοικοί της αποφάσισαν κάποτε να κατασκευάσουν ένα υδραγωγείο για να υδρεύσουν την πόλη τους, η οποία δεν είχε επάρκεια νερού.  Άρχισαν ένα έρανο και με το σημαντικό ποσό που κατάφεραν να συγκεντρώσουν, κατασκεύασαν μια μεγάλη δεξαμενή και μια εξίσου μεγάλη βρύση φτιαγμένη από μάρμαρο. Επειδή περίσσεψαν χρήματα έφτιαξαν και μια μεγαλοπρεπή πύλη, από την οποία οι επισκέπτες μπορούσαν να εισέλθουν στην πόλη. Όταν όλα τα παραπάνω έργα ήταν έτοιμα, ανακάλυψαν ότι ξέχασαν το σπουδαιότερο, τη μεταφορά δηλαδή του νερού στο «υδραγωγείο» της  πόλης. Και επειδή στο μεταξύ τα χρήματα είχαν εξαντληθεί, έμειναν η δεξαμενή και η βρύση χωρίς νερό..!!

Την εποχή εκείνη επισκέφθηκε τα Άβδηρα ο Διογένης. Πέρασε την τεράστια πύλη, η οποία ήταν δυσανάλογη με το μέγεθος της πόλης και τον αριθμό των κατοίκων της, τη θαύμασε και κατευθύνθηκε στη βρύση να ξεδιψάσει. Διαπιστώνοντας ότι η βρύση δεν είχε νερό, ρώτησε κάποιον και του εξήγησε το λόγο της ανυδρίας. Τότε είπε στους Αβδηρίτες ότι θα ήταν προτιμότερο αντί για δεξαμενή να είχαν αγοράσει λαγήνια γεμάτα νερό, που θα τα τοποθετούσαν πάνω στο μάρμαρο της βρύσης για να μερώνουν τη δίψα τους οι ταξιδιώτες και επιπλέον τους επισήμανε ότι θα πρέπει να φράξουν λίγο την πύλη τους γιατί υπάρχει κίνδυνος να διαφύγει από εκεί μέσα ολόκληρη η πόλη τους..!!

Από τότε η έκφραση «αβδηριτισμός» έγινε συνώνυμη πράξης η σκέψης που τη χαρακτηρίζει η προσπάθεια ανόητης επίδειξης. Κι επειδή η ανούσια επίδειξη χαρακτηρίζει τους κενόδοξους ανθρώπους μπορούμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ως «από αβδηριτισμό πάσχοντα», διότι ψεύδεται, επαίρεται, αερολογεί και γενικά καμαρώνει για προσόντα και πράγματα που δεν διαθέτει. Στις εποχές προ οικονομικής κρίσης το φαινόμενο ήταν σύνηθες και συχνό, αλλά και σήμερα εξακολουθεί να υφίσταται σε μικρότερο ίσως βαθμό και ένταση. Ο αβδηριτισμός διατρέχει όλα τα κοινωνικά στρώματα, όλες τις τάξεις και όλες τις κοινωνικές βαθμίδες. Από τους πολιτικούς με τα κούφια λόγια τύπου «κατόπιν ενεργειών μου», μέχρι τους πολίτες που επιδεικνύουν ανόητα υλικά αντικείμενα που στην ουσία δεν τους ανήκουν μια και έχουν αγοραστεί με δάνεια τα οποία αδυνατούν να αποπληρώσουν. Ακριβά ρούχα, πανάκριβα αυτοκίνητα, πολυτελείς κατοικίες, οίηση, έπαρση και ψεύδη. Διακοπές σε μέρη εξωτικά, κινητά τηλέφωνα τελευταίας τεχνολογίας, δυο πακέτα τσιγάρα στο χέρι και η τσέπη αδειανή. Το μεγαλείο της ηλίθιας κοινωνικής επίφασης στη χώρα της πιο θεαματικής  οικονομικής αντίφασης. Η κατίσχυση του «φαίνεσθαι» επί του «είναι». Η μεγαλειώδης τραγικότητα του «θεαθήναι».

Στη ζωή μας κρινόμαστε για εκείνο που πράττουμε και όχι για εκείνο που διακηρύττουμε. Γινόμαστε σεβαστοί και υπολογίσιμοι στα μάτια των άλλων όταν σιωπούμε και όχι όταν κάνουμε θόρυβο σαν άδειοι τενεκέδες. Ανεβαίνουμε σκαλοπάτια εκτίμησης όταν αφήνουμε τους άλλους να μιλάνε κολακευτικά για εμάς κι εμείς αρνιόμαστε τα λεγόμενά τους και όχι όταν μιλάμε εμείς για τα κατορθώματά μας χωρίς καν να μας ρωτήσει κανείς. Μπορούμε να δίνουμε πρότυπα ζωής στα παιδιά μας με την ακεραιότητα του χαρακτήρα μας και με τη σεμνότητα που πρέπει να διαθέτουμε κάθε φορά που κερδίζουμε μια μάχη. Γιατί ο άνθρωπος που πραγματικά υπάρχει και ζει δε χρειάζεται πάντα να φαίνεται. Οι μεγαλύτεροι εφευρέτες και συγγραφείς της ανθρωπότητας βρέθηκαν για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στην αφάνεια, μόχθησαν αθόρυβα και δικαιώθηκαν  όταν η δουλειά τους ξεπέρασε τις προσδοκίες των πολλών και όταν το έργο τους άλλαζε τον κόσμο. Χαμηλοί τόνοι λοιπόν. Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά. Καλό Δεκαπενταύγουστο…