Συμπτωματικός την ημέρα του «μεγάλου ανασχηματισμού» διάβαζα το «Μέγιστο μάθημα» του Μάριου Πλωρίτη. Περιλαμβάνει το πεντάμηνο από τον Αύγουστο ως τον Δεκέμβριο του 1974 με γενικό τίτλο «Απ’ τη Δικτατορία στη Δημοκρατία». Αναφερόμενος στα κόμματα έγραφε: «Θα θέλαμε να ελπίζουμε πως έπειτα απ’ την εφτάχρονη γέννα, τα κόμματα, οι πολιτικοί μας, οι ηγέτες μας έχουν επίγνωση της σημασίας και της βαρύτητας του ρόλου τους. Πως η «αγορά ψήφων» ο «πόθος των θώκων» δεν είναι ο μόνος σκοπός της ύπαρξής τους. Πως φιλοδοξούν να είναι ηγέτες κομμάτων και όχι αρχηγοί φατριών. Πως έμαθαν ότι οι μικροπολιτικοί σκέπτονται τις επόμενες εκλογές ενώ οι αληθινοί πολιτικοί μόνο τις επόμενες γενεές. Η τελευταία αυτή επισήμανση του Πλωρίτη ταιριάζει απόλυτα με τη σύνθεση της νέας δικομματικής κυβέρνησης. Οι αρχηγοί των δύο κομμάτων μόνο τις επόμενες γενεές δεν σκέπτονται όταν παζαρεύουν πρώτα τα υπουργικά χαρτοφυλάκια και στη συνέχεια επέλεγαν τα πρόσωπα από τα τηλεπαράθυρα. Ο κ. Σαμαράς με τις επιλογές του σηματοδότησε ορατή και κραυγαλέα κλίση προς τη «λαϊκή Δεξιά» και ο κ. Βενιζέλος με τις δικές του επιλογές στόχευε να διευρύνει και να ενισχύσει την περί αυτόν ηγετική ομάδα. Η μόνη επιλογή που ήταν εκτός των προθέσεων και των στόχων των δύο κομματικών ηγετών ήταν ο Γκίκας Χαρδουβέλης ο οποίος διαδέχθηκε τον απόλυτα επιτυχημένο υπουργό για το βαρύ και δύσκολο έργο το οποίο του είχε ανατεθεί. Είναι όμως ένας. Οι άλλοι 44 υπουργοί ποιον ρόλο θα παίξουν; Θα αρχίσουν να αποκαθιστούν σταδιακά τις αδικίες χωρίς να ριψοκινδυνεύσει η πορεία προς την έξοδο από τα Μνημόνια ή θα τα τινάξουν όλα στον αέρα για τον επαναπατρισμό των ψηφοφόρων; Συνηθίζουμε να λέμε ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται… ας περιμένουμε. Αλλά η νέα κυβέρνηση με πετυχημένους υπουργούς, έξω, σε δύο βασικά υπουργεία να στριμώχνονται ένας υπουργός και τρεις υφυπουργοί και όχι και λίγους υπουργούς και υφυπουργούς με μόνη «εμπειρία» τα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν συνθέτει εικόνα αισιοδοξίας. Ο Μάρκος Πλωρίτης στο ίδιο άρθρο αναφέρεται και στην ευθύνη των ηγετών για τη συμπεριφορά του λαού «επίφοβο είναι το πλήθος όταν έχει πανούργους ηγέτες, αλλά όταν έχει ενάρετους, ενάρετες είναι πάντα οι αποφάσεις του». Και μετά την άποψη του Πλωρίτη, να θυμηθώ ένα απόσπασμα από μια ομιλία στη Βουλή του Σάκη Πεπώνη : «Τις ιστορικές περιστάσεις τις δημιουργούν κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές συνθήκες, οι συγκρούσεις, οι διακυμάνσεις. Οι μεγάλοι ηγέτες δημιουργούν τις ευκαιρίες- οι μέτριοι επωφελούνται απ’ αυτές- οι μικροί της αφήνουν να γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια τους. Οι άξιοι ηγέτες αξιοποιούν τις ευκαιρίες για το γενικό όφελος, οι ανάξιοι ηγέτες τις εμπορεύονται για δικό τους κέρδος. Οι νυν και οι επίδοξοι ηγέτες μας ας διαλέξουν… Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε μια από τις «ιστορικές περιστάσεις» που δημιούργησαν οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Οι κυβερνώντες καλούνταν να αποδείξουν ότι με τον ανασχηματισμό επιδιώκουν το «γενικό όφελος» και όχι «το δικό τους κέρδος».
