Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες εβδομάδες κυκλοφορούν ανατριχιαστικές εικόνες με τα θύματα της ανήλεης σφαγής, που πραγματοποιείται στον πιο αιματοβαμμένο τόπο του πλανήτη. Οι ιθύνοντες των ευνομούμενων χωρών, έχοντας πάθει ανοσία στις εικόνες της παγκόσμιας ντροπής, στέκονται, τάχα, ανήμποροι να αναχαιτίσουν το κύμα βίας που θερίζει τους Παλαιστινίους.
Από την άλλη, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν και μηνύματα διαμαρτυρίας, που επιδιώκουν να αποτρέψουν τους Ισραηλινούς από το λουτρό αίματος. Αποδέκτες των μηνυμάτων αυτών οι απανταχού συνδεδεμένοι χρήστες, που καλούνται να αναλάβουν δράση, υπερκερώντας την απραξία των κυβερνώντων. Με σύνθημα «μποϊκοτάρουμε το ισραηλινό Απαρτχάιντ», δίνεται ένας μακροσκελής κατάλογος με τις πολυεθνικές που το στηρίζουν και μας καλούν να σταματήσουμε να ψωνίζουμε από τις εταιρίες αυτές. Υπάρχουν κι άλλα μηνύματα, που αφορούν ψηφίσματα που καλούν τους χρήστες να υπογράψουν, ώστε να αναγκαστούν, υπό την πίεση της διεθνούς κατακραυγής, μεγάλες τράπεζες, συνταξιοδοτικά ταμεία κι εταιρίες να αποσύρουν τις επενδύσεις τους στα κατεχόμενα κι έτσι να επιφέρουν καίριο οικονομική πλήγμα στους Ισραηλινούς.
Πράγματι, το μποϊκοτάζ (διεθνής όρος από τα γαλλικά boycottage) που συνήθως αποδίδεται ως εμπορική απομόνωση, άρνηση εμπορικής σχέσης και αντίστοιχων οικονομικών επαφών, λειτουργεί κατά το Διεθνές Δίκαιο ως ειρηνικό μέτρο πίεσης. Το μποϊκοτάζ προϊόντων, με αφορμή τα γεγονότα στην Παλαιστίνη, είναι παλιά ιστορία και στη χώρα μας, κι εντάσσεται στο πλαίσιο της καμπάνιας ενός κινήματος, που προσπαθούσε κατά καιρούς να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη, κι ειδικά κάθε φορά που το Ισραήλ εξαπέλυε αιματηρές επιθέσεις κατά των Παλαιστινίων.
Τώρα έχει προστεθεί κι ένα διεθνές κίνημα με στόχο το μποϋκοτάζ, την από-επένδυση και τις κυρώσεις, το κίνημα BDS (Boycott, Divestment and Sanctions), τα μέλη του οποίου ενημερώνουν την παγκόσμια κοινότητα για επενδύσεις που εγείρουν ζητήματα ηθικής για τον χειρισμό του παλαιστινιακού. Βέβαια, το θέμα δεν είναι καθόλου απλό, γιατί υπάρχουν κι ένθερμοι υποστηρικτές του Ισραήλ, που πιστεύουν ότι αποτελεί ανάχωμα στην αραβική τρομοκρατία. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως τα συμφέροντα είναι πολλά και το ακόμα πιο βέβαιο είναι πως οι χιλιάδες νεκροί και τραυματίες είναι πλήγμα στα ανθρωπιστικά ιδεώδη και στον πολιτισμό της εποχής μας. Η εξήγηση είναι απλή, όλοι μιλούν για ειρήνη κι όλοι κατασκευάζουν ή προμηθεύονται βόμβες και χημικά όπλα στο όνομα της ειρήνης. Αυτή η υποκρισία, όμως, δεν μπορεί να συνεχιστεί κι όσοι πιστεύουν στον ένα κι αληθινό Θεό της Αγάπης, θα πρέπει συμβάλλουν στην επικράτηση της παγκόσμιας ειρήνης.
Δεν ξέρω, λοιπόν, τι όφελος θα είχε ο εμπορικός αποκλεισμός, αλλά αφορμή δοθείσης θα ήθελα να σημειώσω τα εξής: όπως προανέφερα, ο κατάλογος με εταιρίες που εμπλέκονται με τα ισραηλινά συμφέροντα είναι μεγάλος. Ακόμα κι αν κάποιος ήταν ευαισθητοποιημένος σε τέτοια θέματα κι ήθελε να ακολουθήσει τις προτροπές του κινήματος, που θέλει να φρενάρει τη σιωνιστική επικυριαρχία, δύσκολα θα μπορούσε να στερηθεί τις τόσες γνωστές φίρμες προϊόντων που χρόνια τώρα καταναλώνει.
Εκτός κι αν ήταν οπαδός του εγχώριου κινήματος, «επιμένω Ελληνικά» που από τη δεκαετία του ’80 είχε ξεκινήσει σχετική διαφημιστική καμπάνια, για να καταπολεμήσει την ξενομανία του Έλληνα και την απρόσκοπτη εξαγωγή συναλλάγματος. Όλοι γνώριζαν πως αγοράζοντας προϊόντα πολυεθνικών εταιρειών, αποδυνάμωναν τις ελληνικές παραγωγές. Αλλά, τότε ακόμα, ήταν ο καιρός των παχιών αγελάδων, της ανεξέλεγκτης διασπάθισης δημόσιου χρήματος, που είχαν μεθοδικά διοχετεύσει οι δανειστές με κοινοτικά πακέτα. Ήταν ο καιρός που επικρατούσαν συνθήματα του τύπου «Τσοβόλα δώστα όλα» κι ο ελληνικός λαός επιδιδόταν σε ένα όργιο υπερκαταναλωτισμού, με τα ξένα προϊόντα να βρίσκονται σταθερά σε πρώτη προτίμηση. Γιατί, αν δεν φορούσες Calvin Klein, δεν είχες το απαιτούμενο prestige. Ωστόσο, ακόμα κι όταν ήρθε ο καιρός των ισχνών αγελάδων η νοοτροπία μας δεν άλλαξε. Η φτήνια τρώει τον παρά, με αποτέλεσμα κινέζικα κι αλυσίδες πολυεθνικών τύπου Zara κι H&M, που πουλάνε προϊόντα κατασκευασμένα στο Μπαγκλαντές, να αποσπάνε τα πενιχρά εισοδήματα των Ελλήνων, αφανίζοντας τους Έλληνες παραγωγούς.
Θα πρότεινα, λοιπόν, αντί να μποϊκοτάρουμε τις ξένες εταιρίες, πολύ απλά να στραφούμε στους δικούς μας παραγωγούς, όσους έχουν επιζήσει από το ισοπεδωτικό τσουνάμι της υπερφορολόγησης και της λιτότητας. Υπάρχει και το αντίστοιχο εγχώριο κίνημα που προσπαθεί να διαφημίσει, όσο το δυνατόν περισσότερες ελληνικές εταιρίες, ώστε οι καταναλωτές να γνωρίσουν και να επιλέξουν τα ελληνικά προϊόντα. Το σύνθημα είναι «Επιμένουμε Ελληνικά», στηρίζοντας την ελληνική οικονομία. Ακόμα, κι αν τα προϊόντα είναι λίγο πιο ακριβά, τα οφέλη μακροπρόθεσμα είναι πολλά, αφού το χρήμα παραμένει στη χώρα μας, μειώνεται η ανεργία, αυξάνεται η ρευστότητα κι η αγοραστική δύναμη. Στην τελική, είναι παράλογο η χώρα μας που έχει τη δυνατότητα να θρέψει όλους τους Έλληνες με άριστα αγαθά της ελληνικής γης, να δίνει δις ευρώ για εισαγωγές αγροτικών προϊόντων κάθε χρόνο, καταναλώνοντας πολλές φορές δεύτερης ποιότητας προϊόντα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ρούχα. Κάποτε που ανθούσε η ελληνική βιοτεχνία, τα ρούχα που έφτιαχναν έλληνες σχεδιαστές ήταν κομψά και πολύ καλής ποιότητας.
Αν, λοιπόν, ο καθένας μας αναθεωρήσει τις καταναλωτικές του ανάγκες κι επιλογές, τότε ένα είναι βέβαιο, πως κι εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν θα έχουμε συμμετάσχει στην εξυπηρέτηση των Νεοταξικών σκοπιμοτήτων, αλλά κι ως αληθινοί πατριώτες θα έχουμε στηρίξει την εγχώρια παραγωγή και θα έχουμε συμβάλλει στην ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας. Κλείνοντας, θα πρότεινα μαζί με τις καταναλωτικές επιλογές, να αλλάξουμε και τις καθημερινές μας συνήθειες, επιλέγοντας την ελληνική γλώσσα στην επικοινωνία μας και καταργώντας τα ειδεχθή greeklish. Σκέπτομαι κι επιλέγω Ελληνικά!
