ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Ταξίδια, υποθέτω ότι, σε κάποια φάση της ζωής μας έχουμε κάνει όλοι. Μακρινά ή κοντινά, πραγματικά ή φανταστικά, μεγάλα ή μικρά, με το νου, με την καρδιά, με την ψυχή, ταξίδια μισεμού κι επιστροφής, ταξίδια αναχώρησης και άφιξης, ταξίδια φυγής και ταξίδια ζωής. Πολλοί από μας και πολλές φορές κουνήσαμε μαντήλια σε λιμάνια, αποχωριστήκαμε τους γονείς μας όταν περάσαμε στο πανεπιστήμιο ή όταν πήγαμε στο στρατό. Φύγαμε από της μάνας μας τη φροντίδα όταν παντρευτήκαμε για να περάσουμε στη γκρίνια της συζύγου μας. Πονέσαμε σε εκείνους τους αθώους, τους πλατωνικούς έρωτες και χαρήκαμε με την επαγγελματική μας ανέλιξη στα χρόνια της αφθονίας. Δώσαμε την ψυχή μας σε πολλούς που δεν άξιζαν και εισπράξαμε μίσος και κακία από αχάριστους και αγνώμονες. Και τελικά ακολουθήσαμε το δρόμο μας χωρίς να ξεχάσουμε τα όνειρά μας, χωρίς να ρωτήσουμε τεχνικούς συμβούλους, χωρίς να ορίσουμε πραγματογνώμονες.

Ξαναδιάβαζα χτες στην παραλία -μετά από πολλά χρόνια- το αριστούργημα του Oscar Wilde με τίτλο «The picture of Dorian Gray». Ο Βρετανός λογοτέχνης ως γνήσιος εκπρόσωπος  του παρνασσισμού και των παρακμιακών, βαθιά επηρεασμένος από την γαλλική παράδοση της Παλινόρθωσης, μας μεταφέρει στη ζωή ενός νέου ευγενικής καταγωγής που καταφέρνει να περνάει όλα τα σημάδια του χρόνου στο πορτραίτο του, με αποτέλεσμα να παραμένει ο ίδιος νέος και αγέραστος. Όταν ο Dorian Gray  καρφώνει το μαχαίρι στο πορτραίτο, αυτό επιστρέφει ξανά στην εικόνα της στιγμής  που το φιλοτέχνησε ο ζωγράφος με όλη τη φρεσκάδα και τη λάμψη του μοντέλου του,  ενώ ο ίδιος πέφτει νεκρός, μαραμένος, ρυτιδιασμένος και αποκρουστικός στην όψη. Τον αναγνωρίζουν μόνο από τα δαχτυλίδια του. Σε αυτό το ταξίδι της ζωής του, όλη η φθορά του χρόνου έπεσε μαζεμένη πάνω του, σάπισε μεμιάς.

Το πλεονέκτημα των συναισθημάτων -κατά το συγγραφέα- είναι ότι μας παρασύρουν και το πλεονέκτημα της επιστήμης είναι ότι δεν είναι συναισθηματική. Και -σε μια αποστροφή του- αναφέρει ότι αν ο άνθρωπος των σπηλαίων ήξερε να γελά η Ιστορία του κόσμου θα ήταν διαφορετική.  Κάπου χάσαμε το ρυθμό, κάπου ξεχαστήκαμε και κάπου ξεφύγαμε. Σιχαθήκαμε τις ζωές των άλλων επειδή δεν μπορούσαμε να το κάνουμε με τη δική μας. Περιφέρουμε το σαρκίο μας δεξιά-αριστερά, σε γάμους και σε πανηγύρια άδειο από ψυχή, κενό από θάρρος, κούφιο από τόλμη και εχθρικό προς την απλή λογική. Αφήσαμε τα σφυριά που κρατούσαμε για να σπάσουμε τις προκαταλήψεις μας και πιάσαμε πανό διαμαρτυρίας , όχι επειδή εμείς το θελήσαμε, αλλά γιατί μας το είπαν άκαπνοι προοδευτικοί, που μας σέρνουν σαν κάρα σε πορείες και απεργίες. Φωνάζουμε τους μπράβους να μας σώσουν με νέα δάνεια και ξεχάσαμε ότι είναι απόγονοι ταγματασφαλιτών που έσφαξαν τους παππούδες μας.  Γύναια σε πασαρέλα σουρεαλιστικών καλλιστείων τα νέα τα παιδιά μας, εμπόριο σάρκας και ελπίδας σε πάγκο λαϊκής τα όνειρά μας.

Κάπου εδώ χαθήκαμε. Χάθηκε η τσίπα. Ντρέπονται πλέον άλλοι για μας. Τους πληρώνουμε άλλωστε καλά για αυτή τη δουλειά.  Φυλάξαμε το πορτραίτο του κακού εαυτού μας που γερνούσε στο πατάρι. Κάναμε αποτρίχωση, πασαλειφτήκαμε με αντηλιακό,  αγοράσαμε καινούριο μαγιό και ρακέτες και ξαμοληθήκαμε στις παραλίες. Μαυρίσαμε και μετά φορέσαμε  λινά λευκά παντελόνια και πουκάμισα. Κάνουν αντίθεση με το χρώμα μας, αν μη τι άλλο. Μαζί με το πορτραίτο στο πατάρι φυλάξαμε και μια μεγάλη βαλίτσα. Εκεί βάλαμε τη ντροπή μας. Της βγάλαμε διαβατήριο και τη στείλαμε μετανάστρια στο εξωτερικό. Και το εισιτήριο της είναι χωρίς επιστροφή. Καλό ταξίδι…