Η δεκάχρονη Storme έχει διαβάσει όλα τα βιβλία της σειράς Harry Potter και Percy Jackson και της αρέσει να κάνει ποδήλατο. Παίζει εξαίσιο κρίκετ στην τοπική ομάδα και ονειρεύεται να πάρει κάποτε μέρος σε Ολυμπιακούς αγώνες . Όπως βλέπετε και στην φωτογραφία, σε αντίθεση με την μητέρα της κι εμένα, δεν φοβάται ούτε τα ύψη.  Αν όλα αυτά δεν την κάνουν να ξεχωρίζει, τότε ίσως βοηθάει λίγο το γεγονός ότι η Storme είναι σχεδόν τυφλή λόγω της συγγενούς παθήσεώς της.

Η Storme πάσχει από Αλμπινισμό, δεν έχει καθόλου μελανίνη και αυτό επηρεάζει άμεσα και τα μάτια της. Σύμφωνα με την μητέρα της, Lynne, η όραση της Storme είναι σαν μια φωτογραφία τραβηγμένη με πάρα πολύ παλιά κάμερα, χαμηλότατης ευκρίνειας. Είναι τόσο ανεπαρκής, που δεν της επιτρέπει να ξεχωρίζει μεταξύ βάθους εικόνας και σκιάς.

Η Storme έχει αποδεχτεί τους περιορισμούς της οράσεως της, αλλά ταυτόχρονα, δεν τους αφήνει να περιορίσουν και την ποιότητα της ζωής της. Μαθαίνει να περπατάει ανεξάρτητη, χρησιμοποιώντας βοηθητικό μπαστούνι, ξέρει Μπράιγ και δακτυλογράφηση. Τι κρύβεται πίσω από ένα τόσο ικανό παιδί? Μια εμψυχωτική μητέρα φυσικά...

Όταν δεν φωτογραφίζει τις κόρες της, η Lynne προσπαθεί να ξεχάσει την υψοφοβία της και αναρριχάται μαζί τους. Αν η Storme παραμερίζει τα προβλήματα της όρασης της, φυσικό είναι να ακολουθήσει και η μητέρα. Εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, η Lynne προσφέρει ίσες ευκαιρίες στις δύο κόρες της, και τις ενθαρρύνει να φτάσουν εκεί που τους επιτρέπουν οι δυνατότητές τους. Κι έτσι πρέπει. Θα ήταν δικαιολογημένη να μην της μάθει να διαβάζει και να γράφει αν η Storme ήταν δυσλεξική?

Όταν την ρωτάω να μου πει ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που θέλει να δώσει στην Storme, η Lynne δίνει μεγάλη έμφαση στην ομαδικότητα. Και οι δύο κόρες της μαθαίνουν ότι είναι απολύτως απαραίτητο να λειτουργούν σε ομαδικό πλαίσιο. Σύμφωνα με την Lynne, ένας 'team player', ξέρει να δουλεύει, να συναναστρέφεται, να επικοινωνεί και να βασίζεται στους άλλους. Ένας 'team player' έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχημένης οικογενειακής και κοινωνικής ζωής και εργασίας.

Κλείνοντας την συνέντευξη, της ζητάω... να με υιοθετήσει αλλά και να δώσει κάποια συμβουλή στους γονείς που αντιμετωπίζουν το ίδιο, ή κάποιο αναπτυξιακό πρόβλημα στην οικογένεια τους. Η Lynne είναι σαφής. Αποδεχτείτε το παιδί σας. Δώστε του όσες ευκαιρίες μπορείτε. Αν είναι τυφλό για παράδειγμα, δείτε το παιδί σας όχι σαν ένα τυφλό παιδί, αλλά σαν ένα παιδί που είναι τυφλό. Αν φύγει η ταμπέλα είναι απλά ένα παιδί και το μόνο που απομένει είναι, να προσαρμοστούν οι δραστηριότητες στις ανάγκες του.