Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Επανέκαμψε και ο Ανδρέας Λοβέρδος, από τους λίγους υπουργούς που στις τρομερές θύελλες του 2010-2012 στάθηκε δίπλα στον καπετάνιο. Δεν δίστασε να συγκρουστεί τότε με συντεχνιακά συμφέροντα. Τα υπόλοιπα οι καβγάδες του με τον Βενιζέλο, η αποχώρηση του και η επιστροφή, είναι εσωτερικές υποθέσεις του ΠΑΣΟΚ που έγιναν πια υποθέσεις της κεντροαριστεράς. Το θέμα είναι ο Αντρέας Λοβέρδος να κλείσει τη μεγάλη παρένθεση που άνοιξε ο Αρβανιτόπουλος στο εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα της Άννας Διαμαντοπούλου-συμπατριώτισσα και αυτή. Αν έχει το ίδιο κουράγιο που έχει και ως υπουργός Υγείας, τότε που παρέλαβε τα αποκαΐδια που είχαν αφήσει ο Αβραμόπουλος και ο Καραμανλής, τα πράγματα θα πάνε καλά. Αλλά εδώ τελειώνουν οι καλές ειδήσεις για τα νέα μέλη της κυβέρνησης. Ο Σαμαράς στράφηκε στη «λαϊκή Δεξιά» στην αντιδραστική και εθνιστική πτέρυγα της παράταξης του. Αυτή που είναι κοντά στους ΑΝΕΛ, κοντά στις απόψεις Μπαλτάκου, ακόμα και στη Χρυσή Αυγή Ίσως, επειδή εκεί βρίσκεται η δεξαμενή των Βουλευτών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από αυτή τη βουλή και να μην γίνουν πρόωρες εκλογές. Η Ν.Δ. κάνει στροφή προς τα δεξιά, ακόμη δεξιότερα. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει άλμα προς τους θεσμούς- υποδειγματικός ο Πρόεδρος Τσίπρας, κοντά του συναντήσαμε τον Μάριο Ντράνγκι της Ε.Κ.Τ., το ον που αποτελεί την ανθρώπινη ενσάρκωση του ευρώ, τον αρχιερέα της ευρωζώνης. Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θέλει στο ευρωκοινοβούλιο να είναι αριστερός ψάλτης, δικαίωμά του. Ας αφήσει το ρόλο του Κουασιμόδου σε άλλες παρατάξεις. Αλλά μόλις γύρισε στην Ελλάδα, θυμήθηκε τον Κουασιμόδο : «Δεν υπάρχει χρόνος για μπάνια. Η κοινοβουλευτική ομάδα πρέπει να είναι παρούσα γιατί αυτό δεν θα είναι χαλαρό καλοκαίρι, αλλά ένα προεκλογικό καλοκαίρι.» Είναι η πέμπτη φορά, στα δύο χρόνια μετά τις εκλογές του 2012, που αναγγέλλει πτώση της κυβέρνησης και εκλογές. Σίγουρα κάποια στιγμή η προφητεία του θα επαληθευτεί. Ο Τσίπρας είναι σαν σταματημένο ρολόι που δείχνει σωστά την ώρα δύο φορές την ημέρα-στην περίπτωση του μία φορά την τετραετία. Και επειδή μας πληροφόρησε ο Πρόεδρος στου ΣΥΡΙΖΑ ότι «κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα προθυμοποιηθεί να υποδυθεί τον σύγχρονο Τσιριμώκο της Αυλής των Μνημονίων». Νομίζω ότι εκτός από τα οικονομικά και τα νομικά πάσχουμε και στην ιστορία, να του θυμίσω ένα πολύ απλό πράγμα. Το 1995, ο Ηλίας Τσιριμώκος ήταν παράγων διάσπασης μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και μοχλός ανατροπής μιας νόμιμης Κυβέρνησης. Δόξα το Θεό, σήμερα η χώρα διαθέτει και νόμιμη κυβέρνηση και δημοκρατικά εκλεγμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ερώτηση κρίσεως προς τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος είναι άραγε ο σύγχρονος Τσιριμώκος που επιχειρεί να τις ανατρέψει;
