ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Κάνεις μια δουλειά με πάθος και όρεξη και σε ξεκουράζει. Υποχρεώνεσαι να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει και όλα πάνε στραβά. Η όρεξη που βγάζεις προς τα έξω για αυτό που ασχολείσαι και θεωρείς σημαντικό, σε κάνει να τρέχεις, να ονειρεύεσαι, να δρας, να ζεις. Μιλάς με ενθουσιασμό για τα καθήκοντά σου, η κάθε σου λέξη βγάζει ένα ενθουσιώδες πάθος, υποχρεώνει το συνομιλητή σου να σε ακούσει. Φαίνεται πως οι λέξεις που αρθρώνεις πηγάζουν κατευθείαν από την ψυχή σου, οι χειρονομίες σου σε συνδυασμό με τα λόγια σου συνθέτουν ένα μουσικοχορευτικό θέαμα, οι γύρω σταματούν και σε κοιτάζουν με απορία και θαυμασμό, ο συνομιλητής σου καθίσταται σιωπηλός ακροατής πλέον κι εσύ δίνεις ένα ρεσιτάλ εξωτερίκευσης του εσωτερικού σου κόσμου. Είναι που πιστεύεις, που αισθάνεσαι ελευθερία και ευχαρίστηση, είναι που ανεβάζεις τον εαυτό σου ψηλά στη δική σου εκτίμηση και των άλλων. Ο ενθουσιασμός σου μπορεί να θεωρηθεί φτηνός, απροσχημάτιστος, αφιλτράριστος, ανεπεξέργαστος, ζωώδης, στιγμιαίος. Εσένα όμως δεν σε νοιάζει. Μιλάς και φωτίζεσαι, λάμπεις, εκτείνεσαι, επιχειρηματολογείς, απλώνεσαι. Δεν σε νοιάζει η παρεξήγηση των άλλων. Ξέρεις πως η δύναμη και το πάθος είναι χαρίσματα των μεγάλων, αλλά δεν βάζεις τον εαυτό σου σε αυτή την κατηγορία. Είσαι αρκετά προσγειωμένος και συνετός για να ξέρεις που πατάς, που βρίσκεσαι και που τελικά θέλεις να πας.
Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν πάθος στη ζωή τους, όρεξη στη δουλειά τους, μεράκι στο ντύσιμό τους, δύναμη στα επιχειρήματά τους, λάμψη στο πρόσωπό τους, νεανικότητα στην ψυχή τους, αγάπη στα παιδιά τους και ρομαντισμό στις σχέσεις τους. Κι ας είναι παρεξηγημένοι για τους πολλούς, ας γίνονται αντικείμενο χλεύης από το σωρό των μίζερων, των ηλιθίων, των ανεπρόκοπων και των ζηλιάρηδων. Ξέρουν μέσα τους βαθιά ότι μπορούν να κοιτάζουν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη και να αισθάνονται καλά, πως δεν έχουν ενοχές γιατί ποτέ δεν έκρυψαν την αλήθεια, πως ξέρουν τις αδυναμίες τους και σαρκάζουν τον εαυτό τους, πως αξίζουν και δεν κοστίζουν, ότι ονειρεύονται και δεν ντρέπονται, πως απαιτούν και δεν επαιτούν. Δεν τους ενοχλεί η συνείδησή τους τα βράδια, κοιμούνται ήσυχα, ξυπνούν με όρεξη, εκπέμπουν θετική ενέργεια, κάνουν τους άλλους να αισθάνονται μοναδικοί, έχουν ένα καλό λόγο για όλους. Κι ας είναι οι πιο παρεξηγημένοι επειδή είναι «σπαθί», επειδή είναι ενοχλητικά ξηγημένοι.
Πιστεύω στους ανθρώπους που δεν προσπαθούν να γίνουν «δήθεν», που σιχαίνονται τα ψέματα, που δεν νιώθουν φόβο, που δεν στέκονται στα «πρέπει», που δεν τους αρέσουν οι συμβάσεις. Χρεώνω ελπίδα σε εκείνους τους λίγους που δεν γουστάρουν βολέματα, υποταγές, πειθαρχίες και φτηνές ευγένειες. Στέκομαι με σεβασμό μπροστά σε εκείνους που κρατούν τηλεσκόπιο και βλέπουν μακριά και απεχθάνομαι εκείνους που ψάχνουν με το μικροσκόπιο να βρουν λάθη και παραλείψεις. Υποκλίνομαι σε εκείνους που δεν είναι αδειανά πουκάμισα, που χορεύουν με το θάνατο καθημερινά, που έχουν λαμπρές ιδέες, που κάνουν ωραίες παρέες. Χαίρομαι με εκείνους που ζουν τον έρωτα, που γελάνε σαν παιδιά, που σκέφτονται συνετά, που «γράφουν ποίηση» καθημερινά με τον τρόπο της ζωής τους.
Ναι, κάποιοι άνθρωποι διαθέτουν δύναμη και πάθος κι ας τους χτυπάνε αλύπητα οι τιποτένιοι και οι μικρόψυχοι. Νιώθουν καλά με τα λόγια των ποιητών, οσφραίνονται τη μυρωδιά του αυγού στα πινέλα των ζωγράφων, πετάγονται στα «εύρηκα» των εφευρετών, χαζεύουν την ομορφιά της φύσης, δροσίζονται με τις στάλες τις βροχής, ξυπνάνε με τον ήχο της βροντής, φωτίζονται στον ήχο της αστραπής, γελάνε στην απελπισία τους και κλαίνε στη χαρά μας. Γιατί τους αρέσει έτσι. Καμάρι τους και μαγκιά τους. Γεια τους και γεια μας, χαρά τους και χαρά μας.
