Ο Αριστείδης το είχε πάρει απόφαση, να κλέψει τη Φωτεινιό και κατάστρωσε το σχέδιο μαζί με τον  Παντέλο και τον  Αποστόλη.

-Από τη μ-πίσω πόρτα θα μπείτε κοπέλια, μη σας σε δώσει η μοίρα σας και πάτε απο μπρος, εκειά θέτει ο κύρης τση, κι' ανε σας σε πάρει χαμπάρι, θα σας σε μπαλωτάρει...

-Μπρε Αρίστο, το Φωτεινιό κατέει το γη θα μας αντιγριτσώνει;

-Κατέει το σας σε λέω, ήντα μπουνταλάς είμαι να κάμω ετσά δουλειά, χωρίς να το κατέει;

-Μέγα κερατάς ο κύρης τση, ούλες τση κόρες του στη ΄χουνε κλεμμένες, για να γλιτώξει τη μ-προίκα.

-Φτωχός άθρωπος είναι μωρέ κοπέλια, να τση ξεφορτωθεί θέλει ο κακομοίρης, πέντε τσι 'χε.

-Ε να μη τζη 'κανε...

-Το γιο έψαχνε κι'τσα τηνε πάτησενε...

-Παντέλο, όντε θα βγει το Φωτεινιό μου απο το παραθύρι, έχετε το νου σας να μη μ-πάθει πράμα.

-Ήντα να πάθει μωρέ Αρίστο, το μ-πόδα τζη θα σπάσει;

-Όσκες μπρε Παντέλο, μα είναι γκαστρωμένο μια ολιά...

-Ήντα θα πει μια ολιά μωρέ ξεγιβεντισμένε, ήντα θα πει μια ολιά, πόσο μια ολιά;

-Ε θα 'ναι δε θα 'ναι;

-Πόσο μωρέ, μίλιε να μη σου σπάσω το γ-κέφαλο...

-Έχει φανεί η κοιλιά τζη  για τα καλά..

-Κανόνιστε , να 'χουμε γεννητούρια πάνω στη κλεψά, ετσά μου 'ρχεται να μη πάω ποθές, για θα ξεφτιλιστώ, εσύ ήντα λέεις Αποστόλη, τη γλώσσα σου εκατάπιες;

-Εκατάπια ντη, ήντα 'θελες να κάμω, με τούτα που γροικώ;

-Θέτε να μου συντράμετε, η δε θέλετε, να μου το πείτε εδά να κανονίζω τη δουλειά μου.

- Για πότε λέεις, παλαβέ;

-Στη βράση κολλά το σίντερο, μια που το ΄παμε μια που το κάμαμε...

-Όφου κακό ντο πάθαμενε κακομοίρη  Αποστόλη...Σήκω να πάμενε να δούμενε ήντα μας σε γράφει η μόιρα μας απόψε...

-Μωρέ μη γ-κλέψετε τη γρε, όπως το πάθανε μια βολά;

-Ε, είπαμενε εδά, για κουζουλούς μας σ' έχεις;

-Θα φάμενε κιανένα μπαλίδι και θα γεμίσουνε οι πισινοί μας σκάγια, θωρώτο  'γω Παντέλο, πως δε ντο γλιτώνουμε...

-Σήκω Αποστόλη , να πιένουμε να τελειώνουμε κι' ότι βρέξει ας κατεβάσει...

-'Εξω από το σπίτι του μπάρμπα-Γιάννη βρεθήκανε, επιτέλους, αφού κάνανε ένα βήμα μπρος κι' ένα πίσω.

Η Φωτεινή  είχε αρχίσει να απογοητεύεται, κόντευε να ξημερώσει και κανένας δε φάνηκε ακόμα...και είχε και κάτι ποναλάκια σήμερα και την είχε κόψει ο φόβος...

Μα κι' ένας άλλος δεν μπορούσε να ησυχάσει...Ο μπάρμπα -Γιάννης που είχε πάρει χαμπάρι πως κάτι του ετοίμαζε και η μικρή του κόρη, από τότε που έδιωξε τον Αριστείδη που πήγε να του γυρέψει το χέρι της...'Επρεπε να έχει το νου του να παίξει δυο μπαλωτές στον αέρα να φανεί πως έκαμε την αντίσταση του κι' αυτός σα γονιός...Με αυτό τον τρόπο της απόβγαλε όλες του της κόρες, ήταν παράδοση πλέον...

Καθισμένος στη ρίζα της συκιάς, περίμενε κάθε βράδυ, έτσι κι' απόψε...

Ο Αποστόλης με τον Παντέλο, μπήκανε σκυφτοί στην αυλή, πλησιάσανε το παραθύρι  και χτυπήσανε σιγά σιγά ...

Με τον πρώτο χτύπο άνοιξε η Φωτεινή και την στιγμή που πήγε να βγει, ακούει το μπαμ!!!

Η γάτα πάνω στη συκιά πήρε τα σκάγια και η Φωτεινή από την τρομάρα της, αμώλαρε το κοπέλι...

Τα ουα ουα, μπερδευτήκανε με τα νιαου της γάτας και ο μπάρμα Γιάννης, που νόμιζε πως τα ξέρει όλα την πάτησε σαν τον αγράμματο...

-Γιός είναι γιός, φώναζε η  γυναίκα του, που ήταν μέσα στο κόλπο με την κόρη της...Χαμήλωσε το κεφάλι ο μπάρμπα Γιάννης και με φωνή  που ακουγότανε ίσα ίσα είπε:

-Αμέτε να πείτε τ' Αριστείδη, να κοπιάσει στο κονάκι μου, μα ετσά λοής που γενίκανε τα πράματα, θα τονε παρακαλώ εγώ εδά να πάρει τη θυγατέρα μου, ε καιρός λαγού και καιρός λαγουδίνας, ετσά δε λέγανε οι παλιοί μας...

Κατερίνα Βοτζάκη