Οι καλοκαιρινές περιπέτειες των νεαρών Βρετανών στα Μεσογειακά θέρετρα είναι διάσημες. Υπάρχει λεπτομερής κάλυψη από τον διεθνή τύπο. Η δική μου αναφορά στην εξάμηνη δράση τους είναι περιττή.
Που πάνε όμως αυτοί οι φασαριόζοι νεαροί τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου?
Στο σπίτι τους φυσικά.
Είναι ο ήλιος και το αλκοόλ που τους κάνει να βγαίνουν εκτός εαυτού?
Όχι απαραίτητα ο ήλιος. Το αλκοόλ όμως, σίγουρα.
Ηρεμούν μήπως όταν γυρίσουν πίσω?
Φυσικά! Μέχρι να αποφασίσουν οι γονείς να τους αφήσουν μόνους στο σπίτι.
Ομοίως και στη γειτονιά μας. Πρόκειται για τους νεαρούς ένοικους της διπλανής πόρτας.
Είναι Σάββατο, πέντε το απόγευμα. Οι γονείς πετάνε μια βαλίτσα στο αμάξι και φεύγουν.
Πέντε και μισή, η μουσική τραντάζει τα θεμέλια και μια ντουζίνα εφήβων απολαμβάνουν τη βότκα τους στον κήπο. Σταδιακά, η παρέα μεγαλώνει. Ο τεράστιος σωρός από μπουκάλια έχει καλύψει το καλάθι ανακύκλωσης γυαλιού, και ένα κλεμμένο τρόλεϊ σουπερμάρκετ είναι κρυμμένο πίσω από το ξύλινο υπόστεγο του κήπου. Την επομένη, θα χρησιμεύσει για να μεταφέρει τα ενοχοποιητικά μπουκάλια στους γειτονικούς κάδους. Όσο περνάει η ώρα, οι συζητήσεις γίνονται φωνές, οι φωνές γίνονται κραυγές, υστερικά γέλια και τσακωμοί, και οι ελπίδες μας για λίγο ύπνο εξανεμίζονται.
Τα μεσάνυχτα, οι πόρτες και τα παράθυρα κλείνουν και όλα τα παραπάνω συνεχίζονται εντός του σπιτιού. Η κούραση μας καταβάλλει, και για να κλείσει λίγο το μάτι, βρίσκουμε καταφύγιο στο καθιστικό: το πιο ήσυχο, σχετικά, δωμάτιο. Στις τέσσερις τα ξημερώματα, ξυπνάμε έντρομοι με τις κραυγές και τους αλαλαγμούς των αντρών, που παροτρύνουν τις γυναίκες της παρέας να μη σταματήσουν το στριπτίζ.
Στις πέντε και μισή το πρωί, η μουσική, οι κραυγές και οι αλαλαγμοί σταματούν. Τα κουρασμένα μάτια κλείνουν, μα ανοίγουν ξανά απρόθυμα στις επτά, με τα σκουντήματα της κόρης μου που κατά περίεργο τρόπο, δεν άκουσε τίποτε.
Η μιζέρια αυτή, είναι διάχυτη στις Βρετανικές πόλεις. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της χειμωνιάτικης ηρεμίας των Μεσογειακών θερέτρων. Φυλακισμένοι μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, χιλιάδες νυσταγμένοι, φοβούνται να παραπονεθούν ή να καλέσουν την αστυνομία. Όταν φύγουν οι αστυνομικοί, έχουν σειρά τα αντίποινα, τα οποία συνήθως περιλαμβάνουν σωματικές βλάβες, εμπρησμούς, σπασμένα τζάμια και φράχτες.
Είναι Κυριακή, επτά και μισή το πρωί. Βγάζω την ηλεκτρική σκούπα και προσποιούμαι για λίγο ότι δεν ακούω τις ερωτήσεις της κόρης μου με συμπέρασμα τα ντεσιμπέλ της να ανέβουν σημαντικά. Η ηλεκτρική σκούπα μεταφέρεται στο υπνοδωμάτιο. Η γωνίτσα, αυτή του τοίχου που ενώνει τα υπνοδωμάτια των δύο σπιτιών, θέλει αρκετό καθάρισμα σήμερα...
Λίγο αργότερα, οι νεαροί φαίνεται να έχουν ξυπνήσει.
Το πάρτι συνεχίζεται...
