Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς [email protected]
Τους στίχους του Μποστ μου θύμισε η δήλωση Προβόπουλου. Ένα πλοίο ταξιδεύουν με υπέροχον καιρόν /αιφνιδίως εξοκείλει ανοικτά των Αζορών.
Είχε ενημερώσει λέει, τους πολιτικούς αρχηγούς από το τέλος του 2007 ότι το «πλοίον» πάει για φούντο-ότι μπάζει νερά από παντού, ότι βουλιάζει, ότι οι σωστικές λέμβοι είναι τρύπιες και τα σωσίβια σάπια. Εν ολίγοις, ότι θα σκυλοπνιγούμε. Το είπε, πριν από έξι ολόκληρα χρόνια, σε ένα εν ενεργεία κι έναν μελλοντικό πρωθυπουργό. Και αυτοί, αντί να πιάσουν τους κουβάδες, αραχτοί στις ξαπλώστρες του καταστρώματος ρεμβάζανε τη θάλασσα. Το 2008 ήταν πρωθυπουργός ο Καραμανλής. Το έλλειμμα είχε πιάσει ταβάνια , ο Παυλόπουλος διόριζε όποιον έβρισκε μπροστά του, ο Χατζηγιάννης έδινε μια 500άρα εκατομμύρια στους αγρότες(ασχέτως που η γύφτισσα, η Κομισιόν, τα ζητούσε μετά πίσω) ο άλλος μοίραζε τριχιλιάρα στη μισή Ελλάδα, ανεξάρτητα αν το πρόβλημα υπάρχει μόνο στο πύργο της Ηλείας. Η απόσταση από την υπαρκτή εξαθλίωση – ένα τσιγάρο δρόμος. Και τι έκανε ο Καραμανλής; Τίποτα. Τί-πο-τα .
Κι ύστερα κι ύστερα- μα δεν υπάρχει ύστερα- βγήκαν- υποτακτικά και παρακοιμώμενα να μας πουν « το δήλωσε μετά παρρησίας ο πρόεδρος προεκλογικά» το δήλωσε μετά παρρησίας ο πρόεδρος προεκλογικά για να πετάξει την καυτή πατάτα από πάνω του. Για να χάσει στις εκλογές και να βγάλει ο άλλος το φίδι από την τρύπα. Από το 2004 πολύ έκατσε στην καρέκλα μέχρι το 2009- που «κουράστηκε» να κάθεται- προτίμησε να καταστραφεί η χώρα παρά να πάρει μέτρα και να τσαλακώσει το προφίλ του.
Ο Καραμανλής τζούνιορ, ο ανεψιός που κληρονόμησε το συμβολαιογραφεί του θείου. Και τώρα πάλι κάθεται. Σαν τον γκουρού. Να τον αποθεώνουν οι μικρόνοες, να τον χειροκροτούν οι πανηλίθιοι , να υποκλίνονται οι «επίγονοι», αντί να τον πιάσουν από το πέτο και να του χρεώσουν το μερίδιο που ΚΑΙ αυτός έχει στην τραγωδία αυτού του τόπου. Και συζητιέται ακόμη και για πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ποιος; Αυτός που έχει συνυπογράψει μαζί με τον επόμενο μια εθνική Γενοκτονία.
Και πάμε στον επόμενο. Πάμε από τον ανεψιό στο γιο. Που κι’ αυτός κληρονόμησε του μπαμπά του το συμβολαιογραφείο. Και που επίσης ήξερε από τον Προβόπουλο για την
Επερχόμενη καταστροφή. Αλλά προτίμησε βλέπεις πιο μελωδικές φωνές. Σαν το « πρόεδρε, λεφτά υπάρχουν» της Κ.Κατσέλη- παρεμπιπτόντως, να τη χαίρεστε εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, ο γιος άρπαξε τη βραστή πατάτα που σουτάρισε ο ανεψιός. Κι εκεί που λες δεν «δεν πάει πιο κάτω τον πιάσαμε τον πάτο»- ο Παπανδρέου έκανε ΤΗΝ ανατροπή: Τα κακά χειρότερα. Τα οποία χειρότερα τα υπερασπίζεται ακόμη και σήμερα. Ότι τα χειρίστηκε όλα τέλεια. Οι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα είναι ότι οι ιερείς, αγελάδες στην Ινδία. Δεν τις αγγίζουμε ποτέ. Απλά η αγελάδα πόσες ευθύνες να έχει το ζωντανό; Ενώ αυτοί; Και οι δύο εκλεγμένοι βουλευτές-άφαντοι από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Ο ένας στου Μπαϊρακτάρη, ο άλλος στο γυμναστήριο- και οι δύο στη κοσμάρα τους. Κι όταν πας να ρωτήσεις «τι έγινε παιδιά; Δεν θα λογοδοτήσει ποτέ κανείς τους;» Σου απαντάνε αυλικοί και κόλακες : «Σεβασμός στο αξίωμα» Νννναι. Δεν σεβάστηκαν αυτοί το αξίωμα και θα το σεβαστώ εγώ; Και όχι δεν μιλάω για κρεμάλες στο Σύνταγμα! Δεν μιλάω για μούντζες, γιαούρτια και δύο αυγά Τουρκίας. Μιλάω για λεπτομερή έρευνα. Μιλάω για ήρεμη, συγκροτημένη, συντεταγμένη απόδοση ευθυνών. Όποιος έχει, όσες έχει. Να κοστολογηθούν. Να πληρωθούν, Και κάποιοι επιτέλους, να τις χρεωθούν. Ανέψιοι, γιοι, μπατζανάκηδες, δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει. Και τέλος, δεν σέβομαι κανένα πολιτικό που δεν με σέβεται ως πολίτη. Ο Καραμανλής μονίμως στο απυρόβλητο! Από την αξιωματική αντιπολίτευση δεν τον αγγίζει ποτέ κανείς. Κι από ΑΝΕΛ μεριά, μια ζωή τον αποθεώνουν. Ο Παπανδρέου το ίδιο. Στις εκλογές φτάσανε και ούτε ανήμερα δεν στήριξε το κόμμα του ο αθεόφοβος. Και το ίδιο βράδυ δεν βρέθηκε ούτε ένας από το ΠΑΣΟΚ να του τα χώσει. Και για να τελειώνουμε. Ο Προβόπουλος έκρουσε τον κώδωνα από το τέλος του 2007. Και όταν λέει πως δεν ήξερε με τι νόμισμα θα ξημερώσουμε-ξεκαθαρίσει πια το τοπίο για τον ιστορικό του μέλλοντος.
Η εθνική κατάντια έχει ονοματεπώνυμα!
