Γράφει ο Νίκος Θεoδωράκης

Δημοσιογράφος

http://www.thrapsaniotis.gr

Τη βδομάδα που πέρασε είχαμε την ανακοίνωση των βαθμών των παιδιών που συμμετείχαν φέτος στις πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Μερικοί γονείς έχουν βάλει πολύ ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων τους θεωρώντας ότι τα παιδιά τους είναι υποχρεωμένα να φέρουν μεγάλους βαθμούς και εντέλει να πετύχουν τους στόχους που έχουν θέσει από την αρχή.

Κι αυτό, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πόσο επώδυνο είναι για τα ίδια τα παιδιά, όταν μάλιστα το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικό, σκληρό και δύσκολο.

Όσοι έχουμε βιώσει αυτή την εμπειρία, ξέρουμε ότι πέρα από το σχολείο, είναι απαραίτητη η ενισχυτική διδασκαλία του φροντιστηρίου ή τα ιδιαίτερα κατ’ οίκον μαθήματα… Και παρά τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, πολλοί είναι εκείνοι που στερούνται βασικά πράγματα προκειμένου να μη λείψει αυτή η υποστήριξη από τα παιδιά.

Τώρα, καθώς γνωρίζουν τα αποτελέσματα τους, τα μόρια που έχουν συγκεντρώσει, το μόνο που περιμένουν είναι η ανακοίνωση των βάσεων των σχολών, ώστε μέχρι τις 14 του Ιουλίου να είναι σε θέση να συμπληρώσουν τα μηχανογραφικά, τα εργαλεία δηλαδή που θα τους ανοίξουν την πόρτα στα ΑΕΙ – ΤΕΙ.

Για την ώρα, πάντως, μετρούμε συναισθήματα… Πρόσωπα χαμογελαστά, χαρούμενα, αυτά των αριστούχων που κάνουν όνειρα για το μέλλον και πρόσωπα κατσουφιασμένα, στεναχωρημένα, από τα παιδιά που δεν έγραψαν και τώρα πρέπει να επιλέξουν μια οποιαδήποτε σχολή, σαν να ήταν ρουλέτα, περιμένοντας να κάτσει κάπου η μπίλια.

Ωστόσο, η εκπαίδευση και η επαγγελματική αποκατάσταση δεν είναι θέμα τύχης, αλλά ορθού προγραμματισμού. Πολλοί που στηρίζονται σ’ αυτή τη λογική θα δούν άλλη μια φουρνιά άνεργων πτυχιούχων, που θα ψάχνει για μια ωραία κορνίζα προκειμένου να βάλει το απολυτήριο από τη σχολή του, σε μια περίοπτη θέση. Μόνο που κανένα πτυχίο, από μόνο τους, δεν δίνει ψωμί… Και αν τελικά δώσει, αυτό θα είναι πολύ πικρό… Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και θα το διαπιστώσετε.

Καιρός είναι να κάνουμε μια διαφορετική προσέγγιση στο ζήτημα. Πιο ρεαλιστική: Κανένα πτυχίο, στους καιρούς που ζούμε, δεν είναι σε θέση να μας αλλάξει ουσιαστικά τη ζωή. Χρειάζεται να βάλουμε άλλες προτεραιότητες, πιο ουσιαστικές, προτεραιότητες που θα δώσουν αληθινή χαρά και προοπτική ζωής… Επιλογές που θα έχουν να κάνουν με ένα αύριο, προσεκτικά σχεδιασμένο που μας αφορά όλους.

Η στήλη συνιστά ψυχραιμία. Ούτε υπέρμετροι πανηγυρισμοί χρειάζονται, ούτε πόνος και θλίψη... Ας το δουν, γονείς και παιδιά ως μια δοκιμασία από εκείνες που θα ζήσουν πολλές σ’ αυτόν τον κόσμο. Με άλλο τρόπο, ίσως, αλλά με ίδιο συναίσθημα: Χαρά, πίκρα, ενθουσιασμός ή απογοήτευση.

Ας προσπαθήσουμε να το βάλουμε στα πραγματικά του μέτρα, το γεγονός… Οι εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και η είσοδος σ’ αυτό είναι μια πρώτη δοκιμασία. Θα ακολουθήσουν κι άλλες στην πορεία… Πολλές… Ας είμαστε όρθιοι, έτοιμοι για μάχες. Τίποτα δεν τελειώνει τόσο εύκολα. Αντιθέτως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και πρέπει να είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε σωστά.

Σε μας απομένει το πώς θα το κάνουμε. Με σωφροσύνη, με την ελπίδα πως αυτός ο ουρανός μας χωρά όλους, είτε είμαστε καλοί στα γράμματα, είτε όχι. Το τέλος του κόσμου θα έρθει σίγουρα, αλλά πιστέψτε με, για άλλη αιτία…