ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Μερικές φορές ο άνθρωπος κρύβεται πίσω από ένα μύθο για να μην αντικρύσει μιαν αλήθεια που δεν αντέχει. Αυτό συμβαίνει γιατί κυριαρχεί μέσα του το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, όπως άλλωστε και σε κάθε έμβιο οργανισμό. Εκτός από το εθνικό χρέος πίσω από το οποίο όλοι κρυβόμαστε, υπάρχει και το ατομικό χρέος του καθενός από εμάς προς τον εαυτό του, προς τους απογόνους του και ασφαλώς προς τη χώρα του. Συνεπώς ο Νεοέλληνας βρίσκεται σήμερα σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι: να επιλέξει να αναλάβει την ατομική του ευθύνη κάνοντας το χρέος του ή να κρυφτεί πίσω από τη συλλογική ευθύνη του κρατικού πυρήνα για να ελαφρύνει τη συνείδησή του από τα λάθη του;

Στο παραπάνω ερώτημα δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Καθένας, είτε πρέπει να κρυφτεί από τη μοίρα του είτε να την αποδεχτεί. Όταν η ευθύνη διαχέεται δεν προσωποποιείται και όταν προσωποποιείται δε διαχέεται. Η «αγάπη της ευθύνης» με την ασκητική θεώρηση του Καζαντζάκη είναι δυσεύρετη και εξαιρετικά σπάνια στις μέρες μας. Για το λόγο αυτό πλάθονται αρκετοί μύθοι και ψέλνονται αρκετά τροπάρια που αναλύουν το «τις πταίει». Μόνο που η αλήθεια όντας σκληρή, άπονη και απόλυτη ανοίγει πάντα τις κουρτίνες πίσω από τις οποίες κρυβόμαστε, κονιορτοποιεί τη στρατευμένη χειραγώγηση, εξευτελίζει τους αργυραμοιβούς της ενημέρωσης, λυτρώνει τα θύματα της προπαγάνδας και κατευνάζει την αποφορά της αδικίας που βιώνουν οι αδύνατοι, οι σεμνοί και γενικά οι άνθρωποι του σιωπηρού μόχθου.

Μερικά από τα τροπάρια που εδώ και χρόνια χαϊδεύουν τα αυτιά μας είναι εύηχα, όσον αφορά τουλάχιστον την ακουστική τους αισθητική. Το κράτος των διεφθαρμένων, ο λαός των τεμπέληδων, το κόμμα της δραχμής, οι ξένοι σωτήρες, το πάρτι στο οποίο τα φάγαμε όλοι μαζί και η έξοδος από την κρίση που έρχεται με την κοινωνία στα κάγκελα να την περιμένει. Αυτή η διαδικασία της λοιδορίας των εαυτών μας και της ατομικής ενοχοποίησης βόλεψε αρκετά τους κυβερνώντες, σε σημείο που ενώ εμείς φταίγαμε για όλα, εκείνοι δεν έφταιξαν σε τίποτα. Αντίθετα έκαναν το χρέος τους, έσωσαν τη χώρα, εξυγίαναν τη δημόσια διοίκηση, πέταξαν τα βαρίδια από το κράτος, έβαλαν στη φυλακή τους ενόχους και έδειξαν την πυγμή τους στους αδύναμους την ώρα που επιδίδονταν σε ασκήσεις υποταγής και οσφυοκαμψίας στους δανειστές. Έτσι η χώρα πήγε μπροστά, η δικαιοσύνη εδραίωσε το κοινό περί δικαίου αίσθημα, οι στρατιωτικοί ανέβασαν το φρόνημα τους στα ύψη, οι εκδότες μπήκαν στη θέση τους, και η πολυπόθητη ανάκαμψη βρίσκεται προ των πυλών.

Όχι κύριοι. Τα πιο ωραία τροπάρια δεν μεταφράζονται, όχι τουλάχιστον με τη δική σας τη βολικά ελεύθερη μετάφραση. Υπογράψατε συμβόλαια αμοιβαίας εξαχρείωσης όχι μόνο με τους δανειστές σας, αλλά και με τους εκλογείς σας. Την κρίσιμη στιγμή του ατυχήματος δεν είχατε την ψυχραιμία να εκπονήσετε ένα σχέδιο σωτηρίας για το έθνος. Παραδοθήκατε ολόψυχα στην καλοσύνη των ξένων και «βαφτίσατε» χρέος την δουλοπρέπεια. Αρνηθήκατε να ακούσετε την σπαρακτική εθνική κραυγή επειδή οι Σειρήνες σας παρέσυραν στην ηλίθια  λογική της ελάφρυνσης του χρέους με νέο χρέος. Ξεχάσατε ποιοι σας επέλεξαν για να τους εκπροσωπήσετε και γίνατε υποχείρια εντεταλμένων χαρτογιακάδων. Ένα και πλέον τέταρτο του αιώνα κυβερνάτε κι εσχάτως βαλθήκατε να μας σώσετε. Βάλατε τους τραπεζίτες στην πολιτική και κάνατε φτηνή πολιτική με τα δανεικά από τις τράπεζες. Πριμοδοτήσατε τον παρασιτισμό στο κράτος και τιμωρήσατε τους ιδιώτες που έκαναν το «λάθος» να ανοίξουν μια επιχείρηση. Ετοιμάζεστε τώρα να πετάξετε οικογένειες έξω από τα σπίτια τους. Όμως κάθε παραμύθι έχει ένα τέλος. Και τα πιο εύηχα τροπάρια ψέλνονται στις κηδείες. «Ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα..».