Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Φοβούνται το διαφορετικό. Απεχθάνονται την παρέκκλιση. Τρομάζουν στην αλλαγή της ροής των πραγμάτων. Στηρίζονται στο «status quo». Τρέφονται από το σύστημα. Πλουτίζουν από την παραπληροφόρηση. Κατακρεουργούν τους εν δυνάμει επαναστάτες. Διαθέτουν ισχύ και έχουν προστάτες. Συντηρούν το φόβο. Καλλιεργούν την ιδέα της απόλυτης καταστροφής. Εκβιάζουν την κοινωνία. Προσδοκούν την νεκρανάσταση των πολιτικάντηδων που στηρίζουν. Ελίσσονται με μαεστρία και καταλαμβάνουν περίοπτες θέσεις σε κάθε αλλαγή της πολιτικής τάξης. Φυλάνε τον κοινωνικό τρόμο με θρησκευτική ευλάβεια και προσήλωση. Διαχέουν σενάρια καταστροφής σε περίπτωση αλλαγής των πραγμάτων. Κρατούν θέσεις για ορισμένους «μαϊντανούς» στα ιερά «στασίδια» των εκπομπών τους. Ενοχοποιούν τους πολίτες. Αποκρύπτουν τις αυτοκτονίες. Πιστοί και καλοπληρωμένοι φύλακες της συλλογικής ενοχής, τιμούν ιδιαιτέρως το μισθό τους. Άξια φερέφωνα μιας φτιαχτής εικονικής πραγματικότητας που γκρεμίζεται. Συντηρούν το κοιμητήριο της καθημερινότητας και εξανίστανται στην εκδήλωση της διαφορετικότητας. Απέχουν παρασάγγας της πραγματικότητας.
Είναι οι «πληρωμένες πένες», οι φύλακες δημοσιογράφοι, οι σε διατεταγμένη υπηρεσία αρθρογράφοι. Είναι οι θυμωμένοι σχολιαστές, οι κύριοι εκφραστές του συστήματος. Είναι τα μακιγιαρισμένα πρόσωπα, που εδώ και τέσσερις δεκαετίες είναι τα ίδια λες κι έχουν συντηρηθεί στη φορμόλη. Είναι το καθημερινό ειδησεογραφικό βιτριόλι. Κι από την έξω πλευρά του δέκτη αποχαυνωμένοι παρακολουθούμε με θρησκευτική κατάνυξη εμείς όλοι. Προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη μέσα στο καθόλου που μας περιβάλλει κοροϊδεύουμε τους άλλους ενώ αρνούμαστε να δούμε το δικό μας το χάλι. Δημιουργούμε βολικές ψευδαισθήσεις για να σκεπάσουμε τις καθημερινές πτώσεις της ζωής μας. Αθώες υπάρξεις, κεραυνοβολημένες από τη δικτατορία των media, πνίγονται καθημερινά στην επικείμενη έλευση της καταστροφής από μελλοντολόγους και καλοπληρωμένους μάντεις.
Στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας που μεγαλώνουμε, αυτό που κυριαρχεί είναι ο γενετήσιος, ο καθαρός, ο απόλυτος φόβος. Ο φόβος φυλάει τα έρημα, ο τρόμος παγώνει το χρόνο κι έτσι τα πράγματα μένουν στη θέση τους. Μαζί με τα πράγματα στη θέση τους μένουν και τα κεφάλια των επίδοξων επαναστατών του καναπέ και της τηλεοπτικής αποχαύνωσης. Γιατί στις επαναστάσεις χύνεται αρκετό αίμα, πέφτουν κάμποσα κεφάλια και συνήθως εκείνοι που φωνάζουν περισσότερο είναι αυτοί που διακαώς επιθυμούν τα δικά τους κεφάλια να εξακολουθήσουν να βρίσκονται στη θέση τους. Μπροστά στις ξιφολόγχες του συστήματος θα βάλουν το «popolo», το λαό που δεν έχει να χάσει τίποτα πέρα από τις αλυσίδες του. Έτσι η επανάσταση θα γίνει για να διατηρηθεί η κατάσταση απλά ως έχει. Ποιος νοιάζεται για το ποιος θα σκοτωθεί, ποιός ρωτά, ποιός αντέχει; Κανείς. Η δουλειά να γίνεται, εμείς να είμαστε καλά, άστε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται με δράματα που εκτυλίσσονται καθημερινά γύρω μας κι εμείς κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα γενικώς.
Η διάρκεια, η απόλαυση της ζωής, το δικαίωμα της προσωπικής ελευθερίας, το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας, η χαρά της δημιουργίας κι όλα εκείνα που δοκιμάζονται στις μέρες μας, κάνουν πολύ κόσμο, αυτόν της ανάγκης να αντλεί δύναμη από τους προφήτες. Είναι απόλυτα λογικό μέσα στη μαυρίλα της επικείμενης συντέλειας του κόσμου, να αναζητούμε σανίδα σωτηρίας με την ελπίδα ότι αυτό που θα συμβεί στους άλλους δεν αφορά εμάς ή τουλάχιστον δεν θα μας συμβεί τώρα. Είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της ελπίδας που πεθαίνει πάντα τελευταία. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος του φόβου το φυλάει μια μερίδα δημοσιογράφων. Κι εμείς όταν υπηρετούμε το φόβο πέφτουμε δυστυχώς στην κατάσταση του φύλακα. Αυτό είναι το λάθος μας τελικά.
