Δεν ξέρω τι να γράψω αυτή την εβδομάδα' ανακοινώνω στην εννιάχρονη κόρη μου που έρχεται να ρίξει μια ματιά στη λευκή σελίδα μου.
'Μήπως να έγραφες για τις δυσκολίες της ζωής?' μου προτείνει.
'Για τι είδους δυσκολίες να γράψω?'
'Τις δυσκολίες του να μεγαλώνεις παιδιά,' προτείνει περισπούδαστα.
'Πολύ καλή ιδέα!' την ευχαριστώ και ξαναγυρίζω στη λευκή σελίδα μου.
Όσοι από εσάς είστε γονείς, ίσως συμφωνήσετε ότι ένα άρθρο δεν αρκεί αν τολμήσει κανείς να θίξει τέτοιο θέμα. Ο μέσος γονιός μπορεί να γράψει τόμους για την εμπειρία αυτή. Σε γενικές γραμμές όμως, ως γονιός αψηφάς τις 'δυσκολίες' και εστιάζεις την προσοχή στο να 'μεγαλώνεις' τα παιδιά. Βουτάς στα βαθιά χωρίς να έχεις μάθει τέτοιου είδους κολύμβηση προηγουμένως. Οι θεατές του σπορ από τις εξέδρες, απαιτούν να έχεις επίπεδο Γκρέγκ Λουγκάνη. Το λιγότερο!
Κι εγώ στην πλειοψηφία ανήκω. Δεν θα σας πω τ' αυτονόητα. Θα σας μιλήσω όμως για τη δυσκολία του 'να μεγαλώνεις παιδιά' στο εξωτερικό. Σαν Ελληνίδα, ανήκω στην μειοψηφία. Για την ακρίβεια, κάθε μεσημέρι είμαι η μόνη Ελληνίδα που περιμένει στην είσοδο του σχολείου.
Όπως καταλαβαίνετε, η απομόνωση είναι το κύριο πρόβλημα. Η καθημερινή μου μεσημεριανή δυσκολία είναι να ξεπεράσω το γεγονός ότι είμαι αόρατη στα Αγγλικά μάτια.
Κάθε μεσημέρι παίρνω το δρομάκι που οδηγεί στην είσοδο του σχολείου. Κατά μήκος, πηγαδάκια από μητέρες συζητούν για τα παιδιά τους. Εδώ και χρόνια, τα πηγαδάκια αποτελούνται σχεδόν πάντα από τις ίδιες μητέρες, στα ίδια σημεία του στενού δρόμου. Φοράω το χαμόγελο και ξεκινώ.
'Γεια σας κυρίες μου, τι κάνετε σήμερα?'
Συχνά, με ύφος σοβαρό και αβέβαιο κοιτάζουν προς το μέρος μου λες και βλέπουν μέσα από κουρτίνα. Λες και είμαι αόρατη. Δεν απαντούν.
Ας είναι.
Παραδόξως, κάποια φορά βρέθηκα στη μέση ενός φιλικού πηγαδιού το οποίο επεκτάθηκε στο θέμα των μεταναστών. Οι μητέρες έκαναν παράπονα για τα επιδόματα και την ιατρική περίθαλψη που 'σπαταλιούνται' στους μετανάστες.
'Γιατί όχι, αν πληρώνουν τους φόρους τους?' τόλμησα να ρωτήσω. Κοίταξαν πάλι στιγμιαία 'μέσα από την κουρτίνα' και συνέχισαν:
'Κανονικά, μόνο σε όσους γνωρίζουν την ιστορία μας θα έπρεπε να επιτρέπεται η είσοδος στη χώρα μας. Επίσης θα πρέπει να τους απαγορεύεται να μιλούν τη γλώσσα τους μεταξύ τους.'
Θεώρησα καλό να συμμετάσχω και πάλι.
'Έχετε δίκιο, να τη μάθουν την ιστορία σας. Ας υποθέσουμε όμως ότι μιλάτε Ισπανικά. Αν βρεθήτε για οποιοδήποτε λόγο στην Ισπανία, θα μιλάτε Ισπανικά με τους Άγγλους συγγενείς σας?'
Παύση. Αβέβαιο και βλοσυρό κοίταγμα προς το μέρος μου.
Μπα! Ο αέρας θα' ταν.
