Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Αυτή τη φορά το παρατράβηξε ο Πάγκαλος. Γιατί μπορεί, όπως ο ίδιος είπε, να υπολόγισε την εικοσαετία της παραγραφής του αδικήματος της υποκλοπής τηλεφωνημάτων, αλλά μάλλον δεν μέτρησε σωστά τις παρενέργειες που θα προκαλούσαν τα όσα ξεστόμισε. Αλλωστε δε νομίζω να ήθελε να προκαλέσει πολιτικό οπρόβλημα. Τη δημοσιότητα και μόνο επεδίωκε. Να δείξει ποιός ήταν και ποιός είναι. Οτι ξεχωρίζει. Αυτό ήταν που πάντα τον απασχολούσε. Κι αυτός είναι ο λόγος που δεν έφτασε εκεί που θα μπορούσε να φτάσει.
Η δημοσιότητα για έναν πολιτικό είναι απαραίτητη. Αλλά όταν γίνεται αυτοσκοπός, το πράγμα αρχίζει και στραβώνει. Κανένας δεν είναι σε θέση να λέει σχεδόν καθημερινά κάτι ενδιαφέρον. Η να έχει άποψη για όλα όσα συμβαίνουν. Η να είναι μονίμως κριτής και τιμητής των πάντων. Η να εκφράζεται επιθετικά, προσβλητικά και ενίοτε υβριστικά. Πρώτα θα κουράσει, μετά θα ενοχλήσει και κάποια στιγμή θα εξοργίσει. Κι ο Πάγκαλος έχει περάσει τα δύο πρώτα στάδια και βρίσκεται πια στο τρίτο.
Δεν είναι περίεργο που έχει χαρακτηριστεί «αυτοκαταστροφικός». Ούτε είναι λίγες οι περιπτώσεις που γράφτηκε ή ειπώθηκε η φράση πως «ο Πάγκαλος ξανάχυσε το γάλα». Αλλά εκείνη την περίοδο οι ιδιορυθμίες του είχαν τον ίδιο για θύμα τους. Η κάποιους συντρόφους του στο ΠΑΣΟΚ για τους οποίους δεν είχε και τον παραμικρό ενδοιασμό τη μια μέρα να εκφράζεται υποτιμητικά ή περιφρονητικά και την επόμενη να συνεργάζεται μαζί τους και να τους εγκωμιάζει.
Από κάποια στιγμή και μετά κάπου άρχισε να «ξεφεύγει». Αν και αποχώρησε απο την ενεργό πολιτική, δεν έπαψε να παρεμβαίνει με δηλώσεις για όποιο θέμα ανέκυπτε. Προφανώς η αρθρογραφία δεν τον κάλυπτε. Δεν του αρκούσε ο ρόλος του απλού σχολιαστή, ήθελε να έχει μόνιμα στραμένους πάνω του τους προβολείς της δημοσιότητας. Κι έτσι έφτασε να ξεπεράσει τελικά κάθε όριο σοβαρότητας και υπευθυνότητας.
Μοιραία θα συνέβαινε κάποτε. Ενας πρώην υπουργός εξωτερικών να προκαλεί μια σοβαρή διπλωματική κρίση. Ενας νομικός να παραβιάζει αναίτια τον ποινικό Νόμο. Για λίγη δημοσιότητα. Εδώ και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια…
