Κρατώ την ομπρέλα μου με δύναμη καθώς περπατώ στους κρύους, βροχερούς δρόμους της πόλης. Είναι εννιά το πρωί, όμως τα φώτα των δρόμων είναι ανοικτά. Μάταια προσπαθούν να δώσουν λίγο φως σ' αυτή τη σκοτεινιά. Το φθινόπωρο είναι η εποχή που δεν κοιτάς τον ουρανό για να δεις λίγο χρώμα. Αντιθέτως, κοιτάς κάτω στα πεζοδρόμια. Δεν υπάρχει τίποτα μαύρο ή γκρίζο εκεί κάτω. Ένα ατέλειωτο χαλί από πεσμένα φθινοπωρινά φύλα είναι η Αγγλία. Κόκκινα, Χρυσαφιά, πορτοκαλί. Λες και παίρνουν ζωή καθώς πεθαίνουν.
Μάταια τα θερμά χρώματα προσπαθούν να γλυκάνουν λίγο τους περαστικούς που περπατούν σκυθρωποί για τη δουλειά τους. Σήμερα οι περισσότεροι φορούν μια κόκκινη παπαρούνα στο πέτο. Είναι Ημέρα Ανακωχής, ή αλλιώς Ημέρα Μνήμης. Όλοι θυμούνται τα θύματα των δύο παγκοσμίων πολέμων. Τα τελευταία χρόνια έχουν προσθέσει και τις 'επιχειρήσεις' των ανατολικών χωρών. Σήμερα, όπως και τα φύλα, οι νεκροί των πολέμων ξαναπαίρνουν λίγη ζωή.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που φόρεσα κι εγώ παπαρούνα στο πέτο. Ήθελα να τιμήσω τους Έλληνες που έχασαν την ζωή τους στους παγκόσμιους πολέμους. Κάποιοι Άγγλοι που γνωρίζω ήρθαν με έκπληξη και με ρώτησαν:
'Πολέμησε και η Ελλάδα τους Γερμανούς; Είχατε πολλά θύματα;'
Όσο πιο επιγραμματικά μπορούσα, τους εξήγησα ότι υπάρχουν ελάχιστες Ελληνικές οικογένειες που δεν έχουν επηρεαστεί από τους πολέμους αυτούς. Η Ελλάδα των 'πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων' του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θρήνησε θύματα αλλά και κυοφόρησε ένα μεταγενέστερο κύμα προσφύγων. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος μας γονάτισε. Ήταν μεγάλη η έκπληξη τους όταν τους είπα για την συνεργασία των Άγγλων με τους Κρητικούς κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής. Όπως οι περισσότερες, και η δική μου οικογένεια είχε θύματα και στους δύο πολέμους. Οι συνέπειες ήταν μακροχρόνιες. Θεωρώ λοιπόν, ότι η παπαρούνα στο πέτο δεν είναι μόνο Αγγλικό προνόμιο.
Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως θα ήταν τα χρόνια μετά τους πολέμους. Στην πόλη που ζω όλο και κάποιο νεαρό ακρωτηριασμένο στρατιώτη θα δω καθημερινά. Είμαι σίγουρη ότι θα ήταν ακόμα πιο συχνό φαινόμενο στην μεταπολεμική Ελλάδα. Νέοι άνθρωποι που χάσανε τη ζωή τους ή την ανεξαρτησία τους για το μέλλον της χώρας. Όπως κι εδώ, φτωχοί και ξεχασμένοι όλο το χρόνο. Να τους θυμούνται μόνο μια μέρα το χρόνο με παρελάσεις και μνημόσυνα.
Πολύ προβληματικός κι επιλεκτικός ο όρος 'Μνήμη'. Δεν αδικώ τους γνωστούς που δεν γνωρίζουν για την Ελλάδα. Απλά, οι 'άνωθεν' δεν τους θυμίζουν τα πάντα. Εγώ όμως οφείλω να θυμάμαι. Φορώ την παπαρούνα στο πέτο και απαντώ μετά χαράς όταν με ρωτούν για την Ελλάδα.
