Όσοι παρακολούθησαν την ψηφοφορία για την πρόταση μομφής που ζήτησε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη Κυριακή, έζησαν μεγάλες στιγμές. Κυρίως, διότι είδαν μετά από πολύ καιρό τον Πρωθυπουργό της χώρας στη Βουλή. Είναι, βέβαια, πολύ απασχολημένος, να περιφέρει σε όλο τον κόσμο την πραμάτεια του, την περιουσία του ελληνικού λαού, για να εμφανιστεί στη Βουλή. Οπότε δικαιολογείται. Αλλά η πραγματικά συγκλονιστική εμπειρία, για όσους είδαν την συνεδρίαση της Βουλής, ήταν η στάση του Σαμαρά απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση. Τέτοια μαγκιά είχε να δει ο κόσμος στις οθόνες του από την εποχή του Αυλωνίτη και του Φωτόπουλου.
Άραγε, τι είναι αυτό που δίνει τέτοια αυτοπεποίθηση στον Πρωθυπουργό και έχει υιοθετήσει ένα τόσο υπεροπτικό ύφος; Είναι άραγε η ανεργία που καλπάζει; Μήπως η φτώχεια που φαντάζει όλο και πιο απειλητική για τους πολίτες; Ίσως ο ναζισμός και το μίσος του που μολύνει την κοινωνία; Ίσως, πάλι, να μην είναι τίποτα από όλα αυτά. Ίσως, η μαγκιά του να βασίζεται στο ότι βρέθηκε στην εξουσία ενώ το 75% των πολιτών δεν τον έχει επιλέξει. Ότι με ένα παράλογο bonus 50 εδρών και τη συνδρομή μιας συμμαχίας που δεν ανακοίνωσε προεκλογικά, συνεχίζει να αποφασίζει για τον ελληνικό λαό.
Βέβαια, η πραγματική απορία είναι άλλη: που ήταν αυτός ο τσαμπουκάς όταν ο διαπραγματευόταν τα τελευταία μνημόνια; Που κρυβόταν όταν συναντούσε την Μέρκελ και τον Τόμσεν; Γιατί τότε ήταν που χρειαζόταν η χώρα αυτή τη μαγκιά. Όχι σε μια ψηφοφορία, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένο. Διότι, η συγκεκριμένη Βουλή έχει ψηφίσει το ένα μνημόνιο μετά το άλλο, σιγά μην διαλυόταν σε μια πρόταση μομφής. Αλλά εκεί βρήκε την ευκαιρία ο Πρωθυπουργός να μας δείξει πόσο σκληρός είναι, εκεί το έκανε. Στο χωριό μου, πάντως, αυτούς, που τα βάζουν μόνο εκεί όπου τους παίρνει, τους λέμε τζάμπα μάγκες.
Βαρύς ο χαρακτηρισμός, αλλά τον επιβεβαιώνει πολύ συχνά ο Σαμαράς, με τον επιλεκτικό του τσαμπουκά. Διότι ενώ έχει σε πολλές περιπτώσεις, όπως πρόσφατα με την ΕΡΤ, δήλωνε περίτρανα ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί την ανομία. Εντούτοις, στην περίπτωση των υποβρυχίων, όπου φαίνεται να εμπλέκεται ο Βενιζέλος, δεν δείχνει τη ίδια πυγμή να τηρηθεί η νομιμότητα. Όπως και στην περίπτωση της λίστας Λαγκαρντ, που λίγο έλειψε να θαφτεί ή στην περίπτωση των ελέγχων των off-shore εταιριών, όπου ανάμεσα σε χιλιάδες περιπτώσεις φοροδιαφυγής, στον ένα χρόνο εξουσίας του, έχουν ελεγχθεί μόλις τρεις.
Βέβαια, υπάρχει μια εξήγηση που δικαιώνει τον Σαμαρά. Διότι τζάμπα μάγκας θα ήταν μόνο αν ήθελε όντως να διαπραγματευτεί τα μνημόνια ή να τα βάλει με τα οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τη χώρα για δεκαετίες, αλλά δεν βρήκε το θάρρος. Ενώ αν ο στόχος του είναι ίδιος με αυτόν του συγκατοίκου του στο Χαρβαρντ, να παραδώσει, δηλαδή, τη χώρα και την περιουσία της στα χέρια του Δ.Ν.Τ, κανένας δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ως τζάμπα μάγκα. Είναι απόλυτα δικαιολογημένη η μαγκιά του, αφού, ελλείψει αντίστασης, φαίνεται να καταφέρνει τον στόχο του μια χαρά.
αλεξης φοιρός
