ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε την διολίσθηση μιας μεγάλης μάζας πολιτών στη θέαση βίαιων θεαμάτων, εικόνων, ειδήσεων και παραστάσεων που λαμβάνουν χώρα στην ελληνική επικράτεια, αλλά και στο εξωτερικό. Στο διαδίκτυο και ειδικότερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) η κατάσταση βρίσκεται πραγματικά εκτός ελέγχου. Αποκεφαλισμοί, εκτελέσεις εν ψυχρώ, γεννήσεις σε δημόσιους χώρους, προσβλητικές εικόνες, σκηνές τυφλής βίας και αισχρά videos ερωτικού περιεχομένου, είναι συνηθισμένο θέαμα σε πολλούς χρήστες των ηλεκτρονικών μέσων, οι οποίοι ανέχονται και εν πολλοίς αποδέχονται και επικροτούν το «πρωτοφανές». Σποτάκια «γαρνιρισμένα» με σκέψεις σοφών, επικοινωνιακή προπαγάνδα σε όλο της το μεγαλείο, άνθρωποι που εξευτελίζονται καθημερινά κορνιζάροντας τα εσώψυχά τους στον τοίχο και απίθανες ειδήσεις των οποίων η γνησιότητα και η πατρότητα δεν τυχαίνουν ελέγχου. Εγκρίσεις με «like» και «tweet», κοινοποιήσεις, αφηγήσεις, περιπλανήσεις, χάσιμο χρόνου και εθισμός. Διαδικτυακός διασυρμός, ατομικός ξεπεσμός, κοινωνική κατάντια και παντελής απουσία δεοντολογίας. Η εικόνα μπαίνει στη θέση της ουσίας, το «φαίνεσθαι» καλύπτει την πραγματικότητα του «είναι» και μια αρρωστημένη κατάσταση αποχής, ανοχής, ενοχής και σιωπηρής συνενοχής κυριαρχεί, ως αποτέλεσμα της σημερινής εποχής.
Από την άλλη υπάρχει η τηλεόραση που «δίνει τον τόνο» εστιάζοντας μονόπλευρα σε συγκεκριμένα γεγονότα και ζητήματα, τα οποία αποσπούν την προσοχή των πολιτών από την ουσία των προβλημάτων. Προφανώς εκτυλίσσονται καθημερινά γεγονότα που καθορίζουν την επικαιρότητα και σαφέστατα ο κόσμος έχει δικαίωμα στην ενημέρωση. Όμως η «διασπορά ψευδών ειδήσεων», οι τραγικές «πολιτικές αναλύσεις» από τηλεοπτικούς σχολιαστές και η επικοινωνιακή χειραγώγηση του εκλογικού (κατά βάση) σώματος, έχει πάρει πλέον διαστάσεις χιονοστιβάδας. Η τρομοκρατία των δελτίων ειδήσεων, η σπορά της συλλογικής ενοχής και ο κοινωνικός κανιβαλισμός είναι συμπτώματα μιας κοινωνίας που νοσεί βαθύτατα -όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και- σε επίπεδο παιδείας, κουλτούρας και ομαλής κοινωνικοποίησης. Αυτό που σήμερα διαπιστώνουμε δεν είναι η ίδια η ασθένεια, είναι τα συμπτώματά της. Η μετατροπή του κοινωνικού σώματος σε μια φοβική αγέλη, που κατευθύνεται έντεχνα προς τη μια ή την άλλη τάση, είναι πλέον γεγονός.
Κυκλοφορούμε στο δρόμο και συναντάμε καθημερινά τόσα «cartoon» που αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε στη Disneyland στο Παρίσι. Καιροσκόποι, τζογαδόροι, τυχάρπαστοι, ζητιάνοι, λαθρομετανάστες, μικροπωλητές και ένας σωρός δυστυχισμένων ανθρώπων που μας απλώνουν το χέρι. Βία δεν είναι μόνο η πρόσφατη εν ψυχρώ εκτέλεση των δύο νεαρών στην Αθήνα. Η κοινωνική βία της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού, της ανεργίας, της εκπόρνευσης και του αλκοολισμού είναι οι εκφάνσεις της απόλυτης βίας, του κτηνώδους ξεπεσμού του ανθρώπινου είδους. Βία είναι η ίδια η τηλεοπτική επανάληψη του θλιβερού γεγονότος της χαριστικής βολής στους πεσμένους νεαρούς στην Αθήνα. Η βία σε ανατριχιαστικό replay. Αναρωτήθηκε κανείς τι νιώθουν οι γονείς αυτών των παιδιών που βλέπουν δεκαπέντε φορές σε ένα τέταρτο της ώρας το θέαμα αυτό στους τηλεοπτικούς δέκτες τους; Σκέφτηκε κάποιος ότι αυτό μπορεί να γίνει αντικείμενο μίμησης από μικρά παιδιά που βλέπουν τηλεόραση; Προφανώς όχι, αλλά κι αν κάποιος το σκέφτηκε μπροστά στην τηλεθέαση αυτό είναι ασήμαντη λεπτομέρεια. Τα δάκρυα των ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους μπορούν να περιμένουν την ώρα τους.
Σήμερα «η αλήθεια τόπο να σταθεί μια σπιθαμή δεν θα΄ βρει». Η κοινωνία ανέχεται, κατέχεται, κατέρχεται, υποβιβάζεται. Είμαστε ένα γέλιο που πεθαίνει καθημερινά στο ψέμα του. Αφανιζόμαστε μέσα στο φτηνό θέαμα, στο άλικο αίμα και στο λάγνο σπέρμα. Παίζουμε ρόλους κομμένους και ραμμένους στα συμφέροντα ξένων. Είμαστε υπνοβάτες στις εκλογές, ελεύθεροι μόνο για να υπηρετούμε συμφέροντα άλλων και ήρωες για να πεθαίνουμε για τη σωτηρία του έθνους. Στην Ιστορία λίγες μονάχα γραμμές θα γραφτούν για μας.
