Όλοι δηλώναν φίλοι μου... καλοί κι΄αδερφικοί μου

κι' είπα 'να ξεκαθάρισμα... να κάνω στη ζωή μου...

Έκατσα και το σκέφτηκα...και βρήκα ντη...τη λύση

να δω ποια είναι η φιλιά...που θα με συγκινήσει...

Αρρώστια σκηνοθέτησα... κι΄έπεσα στο κρεβάτι

κι' έλεγα είν΄η μέρες μου... 'να δύμηνο και κάτι...

Εμάθαντο οι ''φίλοι'' μου... ότι δε ντη γλιτώνω

κι΄ήρθανε συμπαράσταση... να κάνουνε στο πόνο...

Κάτσανε και με κλαίγανε... αζωντανή ακόμα

φαντάσου... λέω... τι θα γενεί... ανέ βρεθώ στο χώμα!!!

Και ούλοι απορούσανε... γιατί να μου συνέβει

γιάντα με διάλεξε ο θιος... τα ''νιάτα '' μου και κλέβει...

Μα ύστερα που φύγανε... λέγαν...τη κακομοίρα

ήντα 'ναι απού τση φύλαγε... η εδική τζη μοίρα...

Μάλλον πολύ θ' άμάρτησε... γι' αυτό και το πλερώνει

και ο θεός... χρόνους πολλούς... πρέπει τσι τα μαζώνει...

Και πήγαν σ΄ούλους τσι γνωστούς... και βγάλανε... ραπόρτο

το θέμα στσι παρέες τους... ήμουν εγώ... το πρώτο...

Μα από 'να δυό ακούστηκε... το κλάμα στην αυλή μου

κι' είδα ποιοι ν- είν' οι φίλοι μου...που λεν' αδερφικοί μου...

'Ηρθαν και με θωρούσανε...εκείνοι να ...οι λίγοι

και κάνανε μου...χωρατά...με δάκρυ να τσι πνίγει...

Σα φεύγανε στη μ-Παναγιά...ελέγανε...ντελόγο

μια προσευχή και το γ-καλό... για μένα ένα λόγο...

Κι' άλλοι τα νεκρόσυμα...ξανοίγανε στσι στύλους

να δούνε ανέ μ-πόθανα...κι' εκάνα(ν) σα τση σκύλους...

Να 'ρθουνε στη γ-κηδεία μου...το χρέος τους να κάνουν

και  ένα κρομμυδόφυλλο...στα μάθια τους να βάνουν...

Μα πέρασε το δύμηνο... και μ' είδανε μπροστά τους

αφράτη...ροδοκόκκινη... και χάσαν τη μιλιά τους...

Το είδα το ''χαμόγελο''... το ''ψεύτικο'' στα χείλη

''θαύμα'' τους είπα έγινε... και πάγωσαν οι''φίλοι''...

Μόνο δυο τρεις μ΄αγκάλιασαν... μ΄αληθινή λατρεία

και μου 'πανε ''εσώθηκες''...δόξα τη μ-Παναγία...

Κι' είδα ομπρός μου δάκρυα...να τρέχουν να λιμνιούνε

και λόγια που η συγκίνηση...δε ντα 'φηνε να βγούνε...

Κατερίνα Βοτζάκη

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Τούτο το κόσμο δε βαστούν, όπλα και συμφωνίες

μα τον στηρίζουν οι καλές κα δυνατές φιλίες.

Φιλία είναι ν' αγαπάς, να δίνεις, να προσφέρεις

στον πόνο φίλου να πονείς, μαζί να υποφέρεις.

Φιλία που 'ναι δυνατή, παλιώνει μα δε λιώνει

μοιάζει μ' απάτητης κορφής, τ' αμάλαγο το χιόνι.

Φιλία που 'ναι δυνατή και νταγιαντά στο χρόνο

κοντά σου είναι στη χαρά, μα πλια πολύ στον πόνο.

Σαν ειν' ο φίλος μπιστικός, το μπέτη πάντα στένει

εις τη χαρά σου χαίρεται, στον πόνο αρρωσταίνει.

Σαν τ' ακριβό διαμαντικό, πρόσεχε μια φιλία

γιατί σε δύσκολες στιγμές, γίνεται πανοπλία.

Στον πόνο φίλου, σάικα, κι ο φίλος θα πονέσει

μ' άλλο στην άκρη μιας φωθιάς, κι' άλλο στη μέση μέση.

Καλλέργης Κωστής (Κ.Ι.Γ.Κ)