Tης Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη Φιλολόγου,
Ιστορικού M.Sc. Εκπαιδεύτριας Α.μ.Ε.Α.
Οι αγωνιώδεις προσπάθειες για πρωτογενές πλεόνασμα οδήγησαν σ΄ένα πρωτοφανές έλλειμμα σ΄όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας. Έλλειμμα στο σύστημα εκπαίδευσης και υγείας, στην εθνική άμυνα και πολιτισμό, στην κοινωνική πρόνοια και, κυρίως, έλλειμμα πίστης, δύναμης κι αρετής. Αυτό το «πρωτογενές πλεόνασμα» είναι ποτισμένο με το αίμα των 5.000 αυτοκτονιών, με τα δάκρυα και τις θυσίες ενός έθνους. Μια ολόκληρη κοινωνία αιμορραγεί από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα μίας ανήλεης πολιτικής, που αναδύει τα κτηνώδη ένστικτα των πολιτών, αποθεώνοντας τα ξυρισμένα μυαλά και την αποδόμοση αρχών και αξιών.
Ο Θεός της Αγάπης περιπλανιέται πληγωμένος ανάμεσα στους ρακένδυτους, που αναζητούν στους κάδους του κράτους δικαίου λίγα ψίχουλα ελεημοσύνης, ξεχασμένος από τους απελπισμένους οικογενειάρχες που κρύβονται σ΄ένα σκοτεινό δωμάτιο με τη θηλιά περασμένη στο λαιμό τους. Παντού ψυχές ερμητικά κλειστές κι άδειες, σαν τα μαγαζιά που το λουκέτο της κρίσης σφράγισε τη λειτουργία τους και τις ελπίδες των πρώην διαχειριστών τους.
Τα δέντρα της Ορθοδοξίας και της Ρωμιοσύνης ποτίστηκαν με το ηρωικό αίμα χιλιάδων μαρτύρων που διατράνωναν την αγάπη τους για το Χριστό και την πατρίδα τους, λαμβάνοντας το στέφανο της δόξης. Μα τούτη η τωρινή αιματοχυσία δεν έχει κανένα ηθικό έρεισμα, είναι φόρος τιμής στο βωμό του κέρδους και της διαπλοκής. Ποιος θα σταματήσει αυτό το άδικο αιματοκύλισμα; Ποιος ταγός θα αρθεί με γενναιότητα ψυχής στο ύψος των περιστάσεων, για να δοθεί ένα τέλος σ΄αυτό το φόρο αίματος; Να μπει στο λαβύρινθο της διαπλοκής, ξετυλίγοντας το μίτο του χρέους, να πατάξει το ανθρωποφάγο τέρας, πριν δοθούν κι άλλοι συνάνθρωποί μας βορρά στις αιμοσταγείς επιθυμίες του. Να εκπονήσει ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ», για να ανακουφίσει από τα δυσβάσταχτα βάρη τους βαρυγγωμούντες πολίτες.
Τολμηροί υπάρχουν, αλλά δεν εισακούονται. Γνώστες και οραματιστές υπάρχουν, αλλά τους «τρώει» το σύστημα. Την ελπίδα, όμως, μπορείς να τη διαφυλάξεις. Εσύ θα σταματήσεις το αιμοβόρο τέρας. Η ζωή είναι ιερή. Δεν είμαστε νούμερα, για να μας σβήνουν. Δεν είμαστε καταθέσεις, για να μας υφαρπάζουν. Είμαστε ανθρώπινες υπάρξεις, με ψυχή. Ξέφυγε από το ειδεχθές καβούκι της φιλαυτίας. Άνοιξε τα μάτια και κοίταξε γύρω σου. Αυτός που πονά είναι ο αδερφός σου, ο σύζυγός σου, το παιδί σου. Αφουγκράσου την αγωνία του.
Η ζωή θέλει θετική στάση και υπομονή, όχι άρνηση και βιασύνη. Μην κοιτάς πώς θα διώξεις τον μετανάστη, που σου παίρνει την εργασία. Κοίτα πώς θα κρατήσεις πλάι σου τον άνθρωπό σου, που μοιράστηκες όμορφες στιγμές. Μη νοιάζεσαι πώς θα ξεφύγει η Ελλάδα από το δόκανο της τρόικας. Επιδίωξε να βάλεις την Ελλάδα μέσα σου, επιλέγοντας ελληνικά προϊόντα, υποστηρίζοντας ελληνικές παραγωγές, ακολουθώντας την ελληνική παράδοση. Παρακάλεσε ως αληθινός χριστιανός τον Πατέρα των οικτιρμών, να αναδείξει άρχοντες πεπληρωμένους θείου φωτισμού και συνέσεως, ώστε να εργασθούν για την εθνική μας πρόοδο και ειρήνη. Ως άνθρωπος εχέφρων κι όχι αλλόφρων στήριξε συνειδητά επιλογές με προοπτική, για να σταματήσει η διαιώνιση της υποτέλειας. Μην μένεις στον τύπο, κοίτα την ουσία. Ερεύνησε σε βάθος. Μην παρακολουθείς εναγωνίως την εξέλιξη της χρυσαυγιάδας, αγνοώντας ότι ψηφίζονται νέα μέτρα αφαίμαξης και ο νέος προϋπολογισμός της φτώχειας.
«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», αλλά όχι οι αφελείς. Τέρμα οι φτηνές δικαιολογίες περί απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, που τροφοδότησε τη γιγάντωση του ακραίου ιδεολογικού μορφώματος, το οποίο ακόμα και μετά την αποκάλυψη της υποκρισίας του, εξακολουθεί να διατηρεί πλήθος θιασωτών. Η απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης από την εποχή της ευμάρειας οδήγησε στη σημερινή απελπισία. Η δύναμη του έχειν υπερκέρασε την αξία του είναι, κι όταν χάθηκε το πρώτο, αποκαλύφθηκε ο κατακερματισμός και του δεύτερου. Έχουμε πάθει κρίση ταυτότητας. Εν μέρει δικαιολογημένα, αφού στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα όλα τα μαθήματα αυτογνωσίας (αρχαία ελληνικά, γλώσσα, ιστορία, θρησκευτικά, λογοτεχνία) πλήττονται ανεπανόρθωτα. Το έργο του εθνικού μας ποιητή Δ. Σολωμού συρρικνώθηκε προς όφελος μοντέρνων τραγουδοποιών, ενώ η δημοτική ποίηση έδωσε τη θέση της στο πλήθος συνταγών μαγειρικής με το σκεπτικό της χρηστικής γνώσης. Τα αρχαία ελληνικά αντιμετωπίζονται ως «νεκρά γλώσσα», εξυπηρετώντας τα συμφέροντα εκείνων που ενοχλούνται από τη μακραίωνη συνέχεια του ελληνισμού, το ανυπότακτο φρόνημα που μας καλεί «ίτε παίδες Ελλήνων».
Λυπάμαι που οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί κατεβαίνουν σε απεργίες διαρκείας, για να διαμαρτυρηθούν για τις περικοπές στους μισθούς τους, κι όχι για τα αίσχη που περιλαμβάνουν τα σημερινά σχολικά εγχειρίδια (όπως τον έρωτα της 13χρονης με τον 25χρονο ηλεκτρολόγο, τον 11χρονο Νικόλα που μαθαίνει τι σημαίνει γενναιότητα, πηγαίνοντας μόνος του διακοπές, την αδιαφορία αν η κόρη σου σε λέει μπαμπά, ενώ ο γιος σου σε φωνάζει μαμά). Η φιλοσοφία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου συνίσταται στο να ανθολογεί κείμενα «εύκολα νοηματικά και γλωσσικά», για να αποφορτίζονται οι μαθητές από το άγχος της σοβαροφάνειας, και να επιτυγχάνεται στο μέγιστο βαθμό η πρόκληση του ενδιαφέροντός τους! Κι αφού η εθνική παιδεία δε θέλει να φορτίζει συναισθηματικά τους νέους, έρχεται λίγα χρόνια μετά η ανέλπιδη πραγματικότητα να στραγγαλίσει τα όνειρά τους, να ποδοπατήσει τα συναισθήματά τους και να τους οδηγήσει είτε προς την έξοδο από τη χώρα, είτε από την ίδια τη ζωή.
Αν, όμως, εμείς οι μεγάλοι, που βιώσαμε πιο ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια, με γέλια σε δρόμους ακίνδυνους, εφηβικούς έρωτες όμορφους, που ζήσαμε αληθινά κι όχι παγιδευμένοι σε μία εικονική πραγματικότητα, προσπαθήσουμε να μεταδώσουμε ένα θετικό πρότυπο ζωής, τότε θα αλλάξει στάση όχι μόνο η νεολαία μας, αλλά κι ολόκληρη η κοινωνία. Αλίμονο, αν η απάντηση στον πόνο είναι η αυτοχειρία ή η εκδίκηση. «Μακάριοι οι πενθούντες», λέει ο Χριστός, αναφερόμενους όχι σ’ αυτούς που έχασαν κάποιο δικό τους, αλλά σε όσους απώλεσαν την αλαζονεία τους, σ’ εκείνους που αποκήρυξαν την εγωκεντρική στάση τους και ζουν με φόβο Θεού, που φέρνει δάκρυα μετανοίας, ενσυναίσθηση και σύνεση. Αυτή είναι η λύτρωση. Με την ψυχή γαλήνια θα μπορέσουμε να παλέψουμε και για την κοινωνική νηνεμία. Με μάτια ανοιχτά, με νου σκεπτόμενο, με άγρυπνη συνείδηση, με βλέμμα συμπονετικό, με όραμα ελπιδοφόρο.
