Γράφει ο Μανώλης Σκαρσούλης
Ο Κοινοβουλευτισμός δεν είναι Δημοκρατία
Η Ελλάδα σήμερα θεωρείται ότι είναι ένα δημοκρατικό κράτος. Επίσημα δε, το Κράτος μας αποτελεί μία «Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία». Η Δημοκρατία με την αυθεντική έννοιά της, είναι αυτή που συνδέεται με την πολιτική ελευθερία, αφού δίνει την εξουσία στην ίδια την κοινωνία να ορίζει η ίδια την τύχη της όπως το επιθυμεί. Μια κοινωνία λοιπόν μπορεί να πραγματώνει το ιδανικό της πολιτικής ελευθερίας μόνο σε καθεστώς Δημοκρατίας. Αυτό είναι και «το μέγιστο πολιτικό μάθημα που μας προσφέρει η άμεση δημοκρατία». Ότι δηλαδή, «η εξουσία δεν είναι υπόθεση των πολιτικών, αλλά των πολιτών, δεν είναι ιδιοκτησία προσώπων, ομάδων ή κομμάτων αλλά ασκείται και οφείλει να ασκείται από όλους τους πολίτες».
Αυτό φυσικά δεν ισχύει στην δική μας, κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Η εξουσία είναι ιδιοκτησία των κομμάτων και των πολιτικών και η κοινωνία είναι αποκλεισμένη όχι μόνο από την άσκηση οποιασδήποτε μορφής εξουσίας αλλά κι από την ίδια την έκφραση κάποιας γνώμης. Η μοναδική «εξουσία» που έχει η κοινωνία είναι να αλλάζει εξουσιαστές. Έτσι, το μόνο κοινό μεταξύ Κοινοβουλευτισμού και Δημοκρατίας είναι ότι δεν έχουν τίποτα κοινό. Για τον λόγο αυτό στα Κοινοβουλευτικά πολιτεύματα δεν υπάρχει η έννοια της πολιτικής ελευθερίας όπως την συναντάμε στην Δημοκρατία. Αντίθετα, στον Κοινοβουλευτισμό παρατηρούμε την υποκατάσταση της πολιτικής ελευθερίας με τις πολιτικές ελευθερίες των ατομικών δικαιωμάτων, όπως την ελευθερία της έκφρασης και του λόγου, την ελευθερία του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι, το δικαίωμα στην εργασία, την παιδεία και την πληροφόρηση.
Το πολιτικό σύστημα του ελληνικού Κράτους από την στιγμή που υιοθετεί τον Κοινοβουλευτισμό δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό. Όπως είδαμε, στον Κοινοβουλευτισμό η εξουσία δεν ασκείται άμεσα από τον ίδιο τον λαό αλλά από μεσάζοντες, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η απόκτηση αυθεντικής πολιτικής ελευθερίας η οποία υποβιβάζεται στο επίπεδο προνομίων τα οποία παραχωρούνται ως αντιστάθμιση στην γενικότερη υποταγή της κοινωνίας.
TO ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΝΕΦΕΛΩΜΑ
Ο «τρίτος δρόμος προς τον σοσιαλισμό» έγινε λεωφόρος εξαπάτησης, πρόσχημα και προκάλυψη της ασυδοσίας και της γυμνής νομής της εξουσίας
Ο μέγας Κ. Σημίτης, άξιος μαθητής και συνεχιστής των διδαγμάτων του αρχιερέως συνέχισε ως «ανανεωτής» και υπερέβαλε σε βερμαλισμό και ψευδολογία προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το νέο εφεύρημα της εποχής του ήταν η παγκοσμιοποίηση, που χρησιμοποιήθηκε ως έννοια υπερκείμενη κάθε προηγούμενης και ξεπερασμένης υποτίθεται ιδεολογίας.
Σαφώς η παγκοσμιοποίηση χρησιμοποιήθηκε σε διεθνή κλίμακα ως ιδεολογία της αντιδεοντολογίας και ιδεολογικό υποκατάστατο με πλήθος «σοφών» αναλύσεων για την είσοδο της ανθρωπότητας σε μια νέα εποχή μιας, ανάπτυξης δίχως όρια, προς όφελος ισχυρών και αδυνάτων, πλούσιων και φτωχών.
Στην Ελλάδα ειδικότερα χρησιμοποιήθηκε από τους πρώην ευαγγελιστές του «τρίτου δρόμου προς τον σοσιαλισμό» για να υποστηρίξουν την αναγκαιότητα μιας υπερ- ιδεολογικής και «ρεαλιστικής» προσέγγισης των οικονομικο- κοινωνικών προβλημάτων της χώρας.
Ο σημιτικός «ρεαλισμός» με τον τρόπο αυτό κατέληγε σε ένα είδος οικονομικής μεταφυσικής προσδοκίας ‘όπου κάποιος από μηχανής θεός θα οδηγούσε στην υπέρβαση όλων των προβλημάτων, που αντιμετώπιζε η χώρα. Εκείνο, που τους ενδιέφερε είναι η μετάθεση του κέντρου βάρους της οικονομικής οπτικής από το επίπεδο της πραγματικής οικονομίας, που είχε πάρει με απόλυτη ευθύνη τους την κατιούσα στο επίπεδο των πλασματικών τραπεζοχρηματιστηριακών συναλλαγών, που υποτίθεται ότι ανθούσαν.
Εδώ εντοπίζεται και η «λογική» του περίφημου φιάσκου του χρηματιστηρίου, που με ανοιχτή προτροπή του Σημίτη και των άθλιων «συμβούλων» του οδήγησε σε οικονομική καταστροφή εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και μεγάλης κλίμακας ανακατανομές πλούτου προς όφελος της παρασιτικής ολιγαρχίας με την παραπλάνησή τους.
- Ότι η παγκοσμιοποίηση συνιστά επικυριαρχία του κερδοσκοπικού χρηματοπιστωτικού και τραπεζικού κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα.
- Ότι η παγκοσμιοποίηση αφήνει τις αδύνατες οικονομίες αποστράτευτες και στο τέλος του παρασιτικού κεφαλαίου.
- Ότι η παγκοσμιοποίηση αναιρεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό την εθνική κυριαρχία των αδύνατων οικονομιών
- Ότι η παγκοσμιοποίηση συνεπάγεται μετάθεση του κέντρου βάρους των αποφάσεων από το εθνικό-πολιτικό σε υπερεθνικό οικονομικό επίπεδο.
- Ότι η παγκοσμιοποίηση και Νέα τάξη πραγμάτων αποτελούν τις όψεις του ιδίου νομίσματος, που αποβλέπει στην αφαίμαξη και καταλήστευση των εθνικών οικονομιών με τη χρησιμοποίηση όχι μόνο οικονομικών, αλλά και πολιτικοστρατιωτικών μέσων.
- Ότι παγκοσμιοποίηση προϋποθέτει την απάμβλυνση κάθε μορφής αντίληψης εθνικής ταυτότητας και πολιτιστικής ιδιαιτερότητας που αποτελούν αναχώματα στη ανεμπόδιστη επέκταση και εξάπλωσή της.
ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ
Η δομή της απασχόλησης στην Ελλάδα συγκλίνει με αυτήν των αναπτυγμένων καπιταλιστικών σχηματισμών της Ευρώπης αρκετά περισσότερο από όσο ήταν αρχικά αντιληπτό, ενώ σχεδόν συνταυτίζεται με αυτήν της Ιταλίας. Η εικόνα, επομένως, μιας μικρομεσαίας κοινωνικής δομής ελάχιστα αποτυπώνει μια πραγματικότητα, στην οποία τα ¾ τουλάχιστον των απασχολουμένων, είναι μισθωτοί με την ουσιαστική έννοια. Σε απόλυτους αριθμούς, οι μισθωτοί, οι οποίοι το 1981 ανέρχονταν σε 1,7 εκατομμύρια, σε μια εικοσαετία, προσέγγισαν τα 2,9 εκατομμύρια. σύμφωνα με τις απογραφές της ΕΣΥΕ.
Θα μπορούσε, βέβαια, αλλάζοντας το αρχικό επιχείρημα κάποιος να ισχυριστεί πως ένα μεγάλο μέρος των μισθωτών στην πραγματικότητα αποτελούν τμήμα της «μεσαίας τάξης». Είναι γνωστό, άλλωστε, πως σε αυτό συγκλίνουν και οι απόψεις μαρξιστών επιστημόνων, με σημαντικότερη περίπτωση αυτή του Νίκου Πουλαντζά, ο οποίος εισήγαγε την αντίστοιχη έννοια της νέας μικροαστικής τάξης, για να ταξινομήσει μισθωτές κοινωνικές κατηγορίες και στρώματα, που δεν μπορούν,. βάσει του κριτηρίου της άμεσης εκμετάλλευσης και της παραγωγής υπεραξίας να θεωρηθούν τμήμα της εργατικής τάξης.
Δεν σκοπεύουμε να επεκταθούμε στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση, που εγείρουν οι απόψεις αυτές. Αυτό που έχει σημασία να υπογραμμιστεί εδώ είναι πως ένα μεγάλο τμήμα αυτής της νέας μισθωτής μικροαστικής τάξης κάθε άλλο παρά αντιστοιχεί στην εικόνα που φιλοτεχνεί ο κυρίαρχος νεοφιλελεύθερος εσκυγχρονιστικός λόγος. Πραγματικά, οι άνθρωποι που παρέχουν υπηρεσίες στην εκπαίδευση και την υγεία ή την πρόνοια –εκπαιδευτικοί, γιατροί, ή κοινωνικοί εργαζόμενοι –πολύ δύσκολα –και μόνο μέσα στο πλαίσιο μας άκρας διεστραμμένης νεοφιλελεύθερης δοξασίας -0 θα μπορούσαν να θεωρηθούν παρασιτικά στρώματα «που δεν παράγουν τίποτε». Η συμβολή τους στην κοινωνική αναπαραγωγή είναι τόσο καθοριστική, που προφανώς ταξινομούνται πολύ κοντά στην εργατική τάξη, αν δεν ανήκουν σε αυτήν. Όπως χαρακτηριστικά σημείωνε ο Μαρξ «αν έχουμε το δικαίωμα να διαλέξουμε ένα παράδειγμα έξω από τη σφαίρα της υλικής παραγωγής, τότε ένας δάσκαλος είναι παραγωγικός εργάτης, όταν, όχι μόνο επεξεργάζεται παιδικά κεφάλια, μα τσακίζεται και ο ίδιος στη δουλειά για να πλουτίζει ο επιχειρηματίας. Το ότι ο τελευταίος έχει τοποθετήσει τα κεφάλαιά του σε ένα εργοστάσιο εκπαίδευσης αντί σε ένα εργοστάσιο λουκάνικων δεν αλλάζει τίποτα στη σχέση».
Αντιστοίχως, σε ό,τι αφορά τις συνθήκες εργασίας και ιδίως τους βαθμούς ελευθερίας, την αυτονομία στην άσκηση του επαγγέλματός τους, προνομιούχοι σε προηγούμενες εποχές στρώματα προσομοιάζουν όλο και περισσότερο στην εργατική τάξη. Έτσι, διευρυμένα «μεσαία» επαγγελματικά στρώματα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, όπου τα φαινόμενα ενισχύθηκαν εντυπωσιακά μετά τοπ 1996, αλλά και στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας του αναπτυγμένου καπιταλισμού, αντιμετωπίζουν και από αυτήν την άποψη μια έντονη τάση προλεταριοποίησης. Στον ιδιωτικό τομέα και στο δημόσιο τομέα, σε ολόκληρο τον κόσμο, γιατροί και εκπαιδευτικοί, για παράδειγμα,. αντιμετωπίζουν ολοένα και αυστηρότερο έλεγχο.
Χαρακτηριστικά υπάρχουν γιατροί στις ΗΠΑ,. που εργάζονται σε ιδιωτικά νοσοκομεία, και είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτούν για το πώς «αξιοποίησαν» το σύνολο του χρόνου τους –πόσες εγχειρήσεις έκαναν, πόσες ώρες πήρε η κάθε εγχείρηση κ.λπ. Και από αυτήν την άποψη παρ’όλο που πληρώνονται καλύτερα από τους εργαζόμενους στα εργοστάσια ή στο εμπόριο, οι γιατροί αρχίζουν να αποκτούν στοιχεία που παραδοσιακά ανήκουν στα προλεταριακά στρώματα –κυρίως πριν από όλα διαθέτουν απολύ8τως ελάχιστη ισχύ για να διαμορφώσουν το αντικείμενο και το ρυθμό της δουλειάς τους…
Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας
Στην Ελλάδα των Μνημονίων, τα τελευταία χρόνια, προβάλλεται ιδιαίτερα το επιχείρημα ότι στη βάση της κακοδαιμονίας της χώρας μας βρίσκεται τελικά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας συγκριτικά με τις άλλες, αντίστοιχες με την ελληνική, οικονομίες. Αν συνδυαστεί, μάλιστα, με το «δεδομένο» πως ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός είναι ιδιαιτέρως διεφθαρμένος και ο πληθυσμός του ειδικά επιρρεπής σε συμπεριφορές που τείνουν στην αποφυγή αύξησης της παραγωγικότητας, τείνει να διαμορφώσει ένα πεδίο αυτονόητων, που είναι αναγκαία προκειμένου να εξηγηθεί, αν όχι να νομιμοποιηθεί, η βιαιότητα της οικονομικής και κοινωνικής αναμόρφωσης» στην εποχή των Μνημονίων.
Ή ιδέα διατυπώνεται ως εξής : είναι τόση η υστέρηση της ελληνικής οικονομίας συγκριτικά με τις χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα από την άποψη τόσο της παραγωγικότητας όσο και της παραγωγικής διάρθρωσης., που απαιτούνται δραστικές παρεμβάσεις. Λύση δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο στο μέτρο που συνειδητοποιηθεί πως θα πρέπει «όλοι μας να σηκώσουμε τα μανίκια», να δουλέψουμε περισσότερο και να μειώσουμε πολύ τις απαιτήσεις μας τόσο αναφορικά με το εισόδημα όσο και σε σχέση με τα υπερβολικά κεκτημένα μας, που, κατά κανένα τρόπο, δεν δικαιολογούνται από τα παραγωγικά αποτελέσματα, το οποίο πετυχαίνουμε. Δεδομένου, μάλιστα, πως η χώρα δεν παράγει σχεδόν τίποτε με αποτέλεσμα να καταναλώνουμε πολύ περισσότερα απ’ όσα παράγουμε αδιαφορώντας για το πώς θα μεγαλώσουμε την πίτα από την οποία τρώμε, η μόνη δυνατότητα κάθαρσης που υφίσταται προκύπτει αυτομάτως.
Θα πρέπει από τώρα, αξιοποιώντας την κρίση ως ευκαιρία αναστοχασμού και εθνικής – αλλά και προσωπικής ο καθένας – αυτογνωσίας, να κάνουμε τα ακριβώς αντίθετα. Να δουλέψουμε περισσότερο, να παραιτηθούμε από τα παράλογα δικαιώματα, να τα δώσουμε όλοι στην αύξηση της παραγόμενης πίτας και να προσαρμόσουμε την κατανάλωση στις δυνατότητές μας. Κυρίως, να αυξήσουμε την παραγωγικότητά μας.
Θεμελιώδες στοιχείο αυτής της προσπάθειας είναι να πέσουν οι μισθοί, ώστε να συμπιεστεί το εργασιακό κόστος ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος καθιστώντας τα ελληνικά προϊόντα ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές. Αυτή είναι η λυδία λίθος για την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας και μέσω αυτής, για την επίλυση των τόσο οξυμμένων δημοσιονομικών προβλημάτων.
Βάσει αυτών, τα Μνημόνια από την πρώτη στιγμή προώθησαν, μεταξύ των άλλων, και την αποδόμηση τόσο των εργασιακών σχέσεων όσο και του εργατικού δικαίου, ώστε να απομακρυνθούν τα θεσμικά εμπόδια –κυρίως οι γενικές συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις και η προστασία από τις απολύσεις– στη μείωση του μισθολογικού κόστους και στην αναγκαία προσαρμογή στις απαιτήσεις της ανταγωνιστικότητας. Η λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση επέβαλε στη φάση του πρώτου Μνημονίου, την άνοιξη του 2012, μειώσεις των μισθών ύψους 10% στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. το Μνημόνιο 2 όριζε νέες ονομαστικές μειώσεις της τάξης του 22% -και 32% για τους νέους εργαζόμενους –και το καλοκαίρι του 2012 η τρόικα μαζί με την κυβέρνηση ισχυριζόταν πως προκειμένου να καταστεί η «χώρα» ανταγωνιστική θα απαιτούνταν ένα νέο 15% μισθολογικών περικοπών, προτού τα πράγματα ισορροπήσουν για την ελληνική οικονομία.
Είμαστε ορφανοί χωρίς το Ευρώ
Μέχρι το σημείο αυτό, μας έχει δοθεί πολλές φορές η ευκαιρία να εξετάσουμε τους ποικίλους τρόπους και τις σύστοιχες στρατηγικές, με τις οποίες ο κυρίαρχος λόγος επιχειρεί διαρκώς να περιορίσει την ατζέντα των προς συζήτηση θεμάτων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, καμία δεν είχε την επιτακτικότητα και την ισχύ του επιχειρήματος», που αρθρώνεται γύρω από τον κίνδυνο εξόδου από το ευρώ. Ιδιαιτέρως, στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, τα Κόμματα, τα ΜΜΕ και οι διανοούμενοι του κυρίαρχου λόγου χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα όπλα, για να πειθαναγκάσουν, ιδίως τις πιο φοβισμένες «εκ φύσεως» ομάδες του πληθυσμού, να πιστέψουν ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έξοδο από το ευρώ, καθώς και ότι η έξοδος θα ισοδυναμούσε με απόλυτη καταστροφή και χάος. Οικονομικό χάος, στο μέτρο που οι μητέρες δεν θα είχαν γάλα για τα παιδιά τους, οι μεσαίες τάξεις θα έχαναν όλες τις καταθέσεις τους και γενικότερα, θα έπεφταν βατράχια από τον ουρανό. Πολιτικό χάος, λόγω της επικράτησης των ακραίων πολιτικών σχημάτων, αφού, για κάποιον προς το παρόν, ανεξήγητο λόγο, τα κόμματα και οι διανοούμενοι που υποστήριξαν τα διαδοχικά Μνημόνια, θεωρούν ότι αποτελούν διαφορετικές εκδοχές του πολίτικού κέντρου και της διανοητικής μεσότητας, ανεξαρτήτως των συνεπειών που είχαν οι πολιτικές τους στο κοινωνικό κράτος, στα εργασιακά, νομικά, αλλά και πολιτικά, ακόμη δικαιώματα. Γεωστρατηγικό χάος, αφού η Ελλάδα, απομονωμένη πια από τους Ευρωπαίους εταίρους της και σε ακραία οικονομική δυσπραγία, θα αποτελούσε εύκολη λεία στις ορέξεις της Τουρκίας.
Το φόβητρο της εξόδου, από την αρχή είχε στόχο να βραχυκυκλώσει την όποια ουσιαστική συζήτηση σχετικά όχι μόνο με την προφανώς καταστροφικό μονόδρομο, στον οποίο η ελληνική κοινωνία εγκλωβίστηκε χωρίς στην πραγματικότητα να ερωτηθεί ποτέ, αλλά και σε ό,τι αφορά το ερώτημα «ποια Ευρώπη θέλουμε» αλλά το «ποια Ευρώπη δεν θέλουμε καθόλου».
Και όπως η πονηρία της ιστορίας θέλησε, και σε αυτήν την παράκαμψη οφείλεται το γεγονός πως η παρούσα κρίση εμφανίζεται τόσο «δυσεπίλυτη» και το σύστημα τόσο «αδύναμο» στην υπέρβασή της. Ειδικά στην ελληνική περίπτωση, ο φοβερός και τρομερός «κίνδυνος της εξόδου» αξιοποιήθηκε κατεξοχήν προκειμένου, μεταξύ άλλων, να μην ανοίξει η συζήτηση σχετικά με την Ευρώπη το θέμα ήταν να «μείνουμε» εντός Ευρωζώνης και όλα τα άλλα ήταν άκαιρες πολυτέλειες. Για τους εκσυγχρονιστές διανοούμενους δε, που επί δεκαετίες είχαν εσωτερικεύσει σε τέτοιο βαθμό και με περισσή ντροπή, το έλλειμμα αξιοπιστίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας με τις θλιβερές της νοοτροπίες, στα μάτια των «εταίρων» μας, το πρωτεύον παρέμεινε η αποκατάσταση αυτής της αξιοπιστίας και όχι η αμφισβήτηση της πορείας της Ευρώπης.
Για οποιονδήποτε στοιχειωδώς επαρκή γνώστη της ελληνικής κατάστασης, μετά το Μάιο του 2010, είναι προφανές, πως η μανιακή επίκληση των αποκαλυψιακών, αλά Ιωάννη, συνεπειών της εξόδου είναι το βασικό συστατικό του διανοητικού ζουρλομανδύα, που απαγορεύει οποιαδήποτε σκέψη για ανατροπή των ουσιωδών δεδομένων των μνημονικών πολιτικών, παρόλο που αυτές αποτελούν μια άνευ προηγουμένου οικονομική και κοινωνική καταστροφή. το αποτέλεσμα είναι, μια κοινωνία που απορρίπτει σε ποσοστό 90% τα Μνημόνια, τα διχάζεται πολιτικά μπροστά στη εικόνα «των επτά πυλών της κολάσεως».
Πηγή : «Ελληνική κρίση»
Λάσκος – Τσακαλώτος
Εκδόσεις ΚΨΜ
