ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ωραία ήταν τότε στα χρόνια της αθωότητας, τότε που λέγαμε πως αύριο-μεθαύριο θα αλλάξουμε τον κόσμο και ζούσαμε στο επαναστατικό συννεφάκι της εύκολης εντύπωσης, της νεανικής αισιοδοξίας. Δεν είχαμε απορίες, φτιάχναμε δικές μας θεωρίες, επινοούσαμε δικές μας ιστορίες. Κι όταν τελείωσαν τα θρανία και το χακί, συνειδητοποιήσαμε ότι εκεί έξω τα πράγματα είναι άγρια, ότι η ζωή είναι αγώνας κι ότι καυτές σφαίρες σφυρίζουν καθημερινά γύρω μας, περνούν συνεχώς ξυστά πάνω από τα κεφάλια μας. Και αυτούς που βλέπαμε μικροί και τους θαυμάζαμε, όταν αρχίσαμε να τους γνωρίζουμε από κοντά, καταλάβαμε ότι δεν είναι τόσο σπουδαίοι, όχι τουλάχιστον όσο φαίνονται. Και τότε νιώσαμε ότι δε σκοτώνουν μόνο τα όπλα που έπρεπε να γυαλίζουν στο στρατό, αλλά πληγώνουν και οι λέξεις, τραυματίζουν τα μίση και τα πάθη και μάθαμε πολύ καλά ότι πληρώνονται ακριβά τα λάθη.
Ωραία ήταν τότε, που πιτσιρικάδες βρίσκαμε ένα πιάτο ζεστό φαγητό, μια ανοιχτή μητρική αγκαλιά, ένα καθαρό ρούχο, ένα στρωμένο κρεβάτι. Είχαμε χαρτζιλίκι, είχαμε αυτοπεποίθηση, είχαμε νιάτα, είχαμε αέρα. Πηγαίναμε παντού, εκτός ίσως από εκεί που έπρεπε να πάμε. Γελάγαμε, μαλώναμε, ανταμώναμε, ξεφαντώναμε. Νομίζαμε ότι η ζωή θα ήταν για πάντα έτσι. Φροντίζαμε να γεμίσουμε με διασκέδαση και ξενοιασιά την κάθε μέρα και δεν σκεφτόμαστε ποτέ την επόμενη. Μπερδεύαμε τα χρήσιμα με τα ευχάριστα, τον έρωτα με την ευχαρίστηση, το ψέμα με την αλήθεια, την αποδοχή με την επιβράβευση. Ρίχναμε δολώματα παντού, γυάλιζαν τα πρόσωπά μας και τα μάτια μας, τα μαλλιά μας ήταν στη θέση τους και τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μας. Και τώρα που τα μυαλά μας ξαναγύρισαν μέσα στο κεφάλι, τα μαλλιά μας τσαντίστηκαν κι έφυγαν. Δεν άντεξαν τόση σοβαρότητα, δεν μπόρεσαν τόση εξυπνάδα, δεν ήθελαν τόσο πνεύμα. Και κάποια στιγμή η ζωή μας έκανε ένα νεύμα. Η αφετηρία ήταν μπροστά μας κι εμείς είχαμε «λαχανιάσει» πριν τον πυροβολισμό του αφέτη.
Ωραία ήταν τότε, που στα πρώτα μας βήματα σαν ενήλικες πλέον δίναμε το λογαριασμό των λαθών μας στους γονείς μας κι εκείνοι τον πλήρωναν μετρητοίς. Δεν υπήρχαν βλέπετε τότε πιστωτικές κάρτες. Υπήρχαν βιβλιάρια καταθέσεων που γράφονταν χειρόγραφα. Το καρμπόν πίσω από κάθε σελίδα αποτύπωνε στην επόμενη την κίνηση του χεριού μας, αντέγραφε το πρωτότυπο, έκανε τα δάχτυλά μας μπλε, την καρδιά μας κόκκινη και το μυαλό μας μαύρο. Γραφιάδες και μουτζούρηδες υπάλληλοι, σφιχτοί, αποστεωμένοι, ανέκφραστοι. «Τι δουλειά κάνετε;» ρώταγες. «Υπάλληλος Τραπέζης», σου απαντούσε με ύφος χιλίων καρδιναλίων ο τύπος. Οι τράπεζες βέβαια τότε ήταν για πολλούς, τα δάνεια για λίγους, και οι μεγάλοι τραπεζικοί λογαριασμοί για ελάχιστους. Τραπεζική ή πιστωτική εμπιστοσύνη του προχτές, κόντρα στην καταναλωτική πίστη του χτες και στην απελπισία του σήμερα.
Ωραία ήταν τότε, που οι πολιτικοί μας έπειθαν ότι τίποτε δεν είναι εύκολο και όλα γίνονται «κατόπιν ενεργειών» τους. Μάθαμε ότι τα πιο μεγάλα ψέματα είναι κρυμμένα στις μισές αλήθειες. Σταματήσαμε να γράφουμε με μολύβι όταν μεγαλώσαμε κι αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε στυλό. Μάθαμε έτσι ότι τα λάθη μας δεν σβήνουν εύκολα πλέον γιατί τα μελάνι διαπότιζε το χαρτί. Είδαμε την ασχήμια της ζωής, τον ανθρώπινο ξεπεσμό, τη δυστυχία σε όλο της το μεγαλείο, τον αγώνα για επιβίωση που τσαλάκωνε αξιοπρέπειες. Δεν ξαφνιαζόμαστε πλέον με ότι συμβαίνει γύρω μας. Τα παράξενα έγιναν συνηθισμένα και τα χρηστά ήθη έγιναν αντικείμενο χλεύης και ειρωνείας. Κι οι σφαίρες καυτές κι αζύγιστες, άπονες και μυτερές, αδήλωτες και ξένες, έπεσαν πάνω μας, έγιναν ένα με τη σάρκα μας. Το πώς ζούμε είναι μια άλλη ιστορία, ένα άλλο ζήτημα. Εμείς μόνο ξέρουμε το τίμημα.
