Γράφει ο Κώστας Π. Μανιάς
Ποιος στ' αλήθεια, σ' ολόκληρο τον πλανήτη, μας παρακολουθεί τα τελευταία χρόνια και δε μας ζηλεύει; Όμως καλά να πάθει, αφού είχε την ατυχία να μην έχει γεννηθεί, σ' αυτόν τον ιερό βράχο, που λέγεται Ελλάδα. Για πολλά πράγματα μπορεί κάποιος να μας κατηγορήσει. Για ένα πράγμα όμως ποτέ. Για την αφοσίωση μας στους «φίλους» μας. Για φανταστείτε μια χώρα, ένας υπουργός της - παράδειγμα σαν το Δένδια - καλή του ώρα, που να δείξει τόση αφοσίωση, τόση μπέσα, για τα θέλω μιας ανέραστης, κυράτσας, όπως είναι η ΜΕΡΚΕΛ;
Τώρα βέβαια την μπέσα και την αφοσίωση, θα είναι άδικο να την πιστώνεται ένας μονάχα υπουργός, αφού και ο πρωθυπουργός του, πολλές φορές έχει δείξει, πόσο πιστός, της είναι ο καημένος. Αφού, πολλές φορές, τον έχουμε προσέξει να την κοιτάζει στα μάτια, σαν μαγεμένο σκυλάκι.
Πολλές φορές - αυτό που αναρωτιέται ο λαός, για τον εαυτό του - αναρωτιέμαι εγώ για τους πολιτικούς μας. Μήπως τους ψεκάζουν τους ανθρώπους, και συμπεριφέρονται - αδιαμαρτύρητα- με τόση δουλικότητα κι εμείς τους αποπαίρνουμε κι από πάνω, αντί να τους λυπόμαστε, αντί να τους συμπονάμε;
Μα πάλι, δεν ζήτησαν και αυτοί μια φορά, την συμπαράσταση μας, μέχρι παρεξηγήσεως.
Δεν μας είπαν, για παράδειγμα μια φορά. «Αντί να μας κατηγορείτε για δουλικότητα, και για εθνική μειοδοσία, καλά θα κάνατε να πιάνατε μια μάνικα και να μας ξεβγάζατε από το ψεκαστικό υγρό».
Μήπως δηλαδή δεν μας έχουν την εμπιστοσύνη, που έχουν στους φίλους τους; Πάλι όμως, αν τους ψεκάζουν και τους δείχνουν τόση αφοσίωση; Τι φταίνε οι καημενούληδες;
Αλλά κι εμείς σαν λαός δεν έχουμε το θάρρος, γιατί μας αποθαρρύνετε. Μόλις πιάσουμε ένα γιαούρτι, δεν προφταίνουμε να το πετάξουμε, και αρχίζετε να μας κατηγορείτε για τρομοκράτες.
Αυτό όμως που δείχνει την αχαριστία, σε όλο της το μεγαλείο, είναι ο σκληρός τρόπος, που απαντούν οι φίλοι τους, στη δουλικότητα, και στην τυφλή υποταγή που τους δείχνουν.
Ποιος φίλος για παράδειγμα θα έκανε στη ΜΕΡΚΕΛ, ένα τόσο μεγάλο προεκλογικό δώρο, όσο της έκανε η ελληνική κυβέρνηση;
Τριάντα δυο ολόκληρους φακέλους, της χρυσής αυγής, κρατούσε στο συρτάρι της, χωρίς να τις δίδει στη δικαιοσύνη, μόνο και μόνο, για να μην της κόψει η προεκλογική σούπα. Και εκείνη η αφιλότιμη, δεν τους σερβίρει ούτε μια κουταλιά, όχι της σούπας, αλλά ούτε του γλυκού.
Τους λέει ούτε λίγο, ούτε πολύ, «από μένα μικρέ, τέλος τα γλειφιτζούρια. Ό, τι κάνεις, θα το κάνεις με τους υπηκόους σου». Λες η αθεόφοβη, και μέχρι τώρα, μας τα έδινε με ζημιά. Όσο μας δανείζει, τόσο πλουσιότερη κάνει τη Χώρα της.
Αλλά επειδή αυτό το θέμα, δεν έχει τελειωμό, και θα πρέπει να το πάρουμε - αν δεν το έχουμε πάρει ακόμη - χαμπάρι, πως εκείνοι που μας κυβερνούν, δεν το κάνουν για να σώσουν την Ελλάδα από την κατάσταση που τη φέρανε, αλλά για να σώσουν τα κεφάλια τους από μια τυχών αλλαγή, ας καταπιαστώ με δυο γραμμές, με τις σημερινές κωλοπιλάδες, που έχει πιάσει τους αιμολήπτες μας.
Οι φάκελοι της χρυσής αυγής, που είχαν συσσωρευτεί στα συρτάρια της κυβέρνησης, λόγω εκλογών στη Γερμανία, διαπίστωσαν - όψιμα - πως αποτελούσαν απασφαλισμένες βόμβες, που έπρεπε το ταχύτερο, να πάνε στον ανακριτή. Εκεί που όπως είπαμε παραπάνω, θα έπρεπε να πήγαινε μια μια, στην ώρα της.
Τώρα όλοι όσοι ασχολούνται με το θέμα, όλοι τους έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και ενώ ομολογουμένως, τη Χρυσή Αυγή κυνηγούν, εγκληματικά στοιχεία, φουσκωτούς, και ανθρώπους της νύχτας, έχουν κωλοπιλάδες, αν με το αυτονόητο που κάνουν, της μειώνουν την επιρροή της στον κόσμο.
Νομίζουν οι ανεγκέφαλοι, πως ο λαός όταν τους ψήφιζε, δεν ήξερε τι έκανε. Ηλίθιοι, ο λαός τους ψήφισε, ακριβώςς επειδή είναι τρομοκράτες, για να βλέπουν να σας ξυλοφορτώνουν. Χτυπήστε, τους τρομοκράτες, αλλά παράλληλα χτυπήστε και τα αίτια, που τους ανέβασαν τα ποσοστά. Αλλιώς θα κάνετε μια τρύπα στο νερό και θα σας τρώει το άγχος, πότε θα τους μηδενίσετε.
