Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Η βασική αρχή της δημοκρατίας είναι ότι ο λαός είναι κυρίαρχος. Αλλά μια εξίσου σημαντική κατάκτηση της δημοκρατίας είναι το δικαίωμα του λαού, του πολίτη για την ακρίβεια, να ασκεί κριτική στην ίδια την κοινωνία της οποίας αποτελεί μέλος. Οφείλουμε λοιπόν να παραδεχθούμε, αν δε θέλουμε να εθελοτυφλούμε, ότι δεν μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι για το επίπεδο της δημοκρατίας μας, όταν περισσότεροι από 440,000 συμπολίτες μας αποφάσισαν με την ψήφο τους να δώσουν πιστοποιητικά δημοκρατικής νομιμοφροσύνης σε σ’ ένα ακραίο νεοναζιστικό μόρφωμα …
Μπορούμε να κατανοήσουμε το θυμό, την οργή, την απόγνωση σημαντικού τμήματος της κοινωνίας που υφίσταται τις συνέπειες της κρίσης. Μπορούμε να δεχθούμε την αγανάκτηση για τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος που μας οδήγησε ως εδώ, αλλά δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ότι επιλέγουν μία οργάνωση επαγγελματιών τραμπούκων και δολοφόνων, ως απάντηση στα κακώς κείμενα της πολιτικής μας ζωής.
Η δημοκρατία, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι μια συνεχής άσκηση ισορροπίας μεταξύ ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, Μεταξύ της εξουσίας εν ονόματι του λαού, της οικονομικής και κοινωνικής προόδου, των ατομικών ελευθερίων, αλλά και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε ποια από τις αξίες αυτές μπορεί να πει κάποιος, όσο οργισμένος και απογοητευμένος κι αν ήταν, ότι βρήκε αντίκρισμα στα νεοναζιστικά ιδεολογήματα της Χρυσής Αυγής, για να επενδύσει το μέλλον το δικό του, των παιδιών του και της πατρίδας του; Ακόμα κι αν δεχθούμε κάποια ελαφρυντικά για επιλογές εν βρασμώ ψυχής, αυτά δεν υπάρχουν πλέον. Όσοι υποτίθεται, δεν ήξεραν που οδηγούν οι επιλογές τους, από προχθές δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από την οργή τους.
Το εγκληματικό πρόσωπο των νεοναζί είναι εδώ, φανερό και προκαλεί τη δημοκρατική μας συνείδηση. Αυτοί που επένδυσαν σε αυτή τη συμμορία γιατί φοβούνται τους μετανάστες, γιατί δεν άντεχαν την ανασφάλεια ή γιατί οι ξένοι απομυζούν τον κρυφό πλούτο μας, δε δικαιούνται να το επικαλούνται. Γιατί δεν απαντάς στη βία με περισσότερη βία και αίμα, δεν αντιμετωπίζεις το φόβο εμπιστευόμενος την ανασφάλεια σου σε κοτζαμάνηδες νέας κοπής…
Ο εθνικισμός είναι ένα ποτό που χτυπάει στο κεφάλι και προκαλεί ιδιαίτερα βαριά μέθη όταν ανακατεύεται με κοκτέιλ με άλλες ιδεολογίες. Και δυστυχώς στην περίπτωσή μας δεν ήταν απλώς βαρύ, αλλά δολοφονικό. Και γεννάται τώρα το αυτονόητο ερώτημα. Οι κυβερνήτες τι κάνουν; Επί πολύ καιρό αυτή η συμμορία διαπράττει σωρεία από ποινικά αδικήματα. Ο αρχηγός της απειλεί δημόσια κραυγάζοντας «ερχόμαστε». Τα στελέχη της ασκούν βία στη Βουλή, αυτοδικία στους δρόμους, βιαιοπραγούν επώνυμα οι βουλευτές της και οι οπαδοί λιντσάρουν μεμονωμένους περαστικούς.
Κάθε μέρα κάπου στην Αθήνα τα παιδιά με τα μαύρα απειλούν, ξυλοφορτώνουν, μαχαιρώνουν όσους είναι διαφορετικοί. Καθηγητές απειλούνται με μαχαίρι για τον βαθμό, κορίτσια απειλούνται με ξύλο για να κάνουν σχέση. Κανένας δράστης κανενός από αυτά τα αδικήματα δεν έχει έως σήμερα καταδικαστεί. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δε συμβαίνει αυτό. Δεν αφορά τις ιδεολογίες. Τα αστυνομικά όργανα παντού λογοδοτούν, φοβούνται τους ανωτέρους τους και για αυτό δεν τολμούν τέτοιες παραβάσεις καθήκοντος.
Οι ηγεσίες της Αστυνομίας το ίδιο, λογοδοτούν στους αρμόδιους Υπουργούς. Εδώ ο χρυσαυγίτης της διπλανής πόρτας ίσως είναι αστυνομικός. Τα εκλογικά αποτελέσματα του τμήματος όπου ψήφισαν μαζικά αστυνομικοί στις τελευταίες εκλογές μαρτυρούν του λόγου το αληθές: Αν αυτά τα τμήματα ήταν το σύνολο της επικράτειας θα μας κυβερνούσε τώρα ο Μιχαλολιάκος…
