Από τα θέματα που απασχόλησαν αρκετά την ελληνική κοινή γνώμη είναι και αυτό του αντιρατσιστικού νόμου που έρχεται και φεύγει και ξαναέρχεται στη Βουλή. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες σχετικά με την αναγκαιότητα του νόμου αυτού και δεν θα σχολιάσω την ύπαρξη τόσων απόψεων από τα κόμματα και τα κομματάκια που έχουν τοποθετηθεί πάνω στο ζήτημα αυτό. Θα υπενθυμίσω όμως πρώτα αυτό που είναι παραδεκτό από όλους γιατί τη σοφία του και την εγκυρότητά του δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανείς. Στο βίο του Σόλωνα ο Πλούταρχος γράφει πως ο μεγάλος νομοθέτης είχε διατυπώσει την άποψη πως οι νόμοι είναι σαν τους ιστούς της αράχνης και πιάνουν πάντα τα μικρά και ασθενέστερα, ενώ τα μεγάλα και δυνατά μπορούν να τους ξεπερνούν. Δεύτερο παραδεκτό από όλους μας σήμερα είναι η πολυνομία στη χώρα μας και η μη τήρηση των νόμων σε μια μεγάλη έκταση. Με βάση τα παραπάνω καταλαβαίνουμε όλοι τι τύχη μπορεί να έχει και ο συγκεκριμένος νόμος.
Μεγάλη ευθύνη έχει και για την κατάσταση αυτή το πεθαμένο κόμμα. Για τόσες δεκαετίες που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή του τόπου, με την παραγωγή χιλιάδων νόμων και με την σχεδόν φανερή παραβίαση άλλων τόσων, το μόνο απτό αποτέλεσμα είναι και η καταστροφή της χώρας και ο αμετάκλητος ενταφιασμός του στα απόνερα της ιστορίας. Αυτό το κόμμα, που έδωσε την δυνατότητα στον πιο άχρηστο πρωθυπουργό που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα να πραγματοποιήσει σχέδια και στρατηγικές που ευνόησαν συγκεκριμένα συμφέροντα και που έχει σήμερα αρχηγό που είναι η χαρά του γελοιογράφου, σήμερα είναι νεκρό. Ακόμα και το 5% των δημοσκοπήσεων είναι ένα υπερβολικό ποσοστό, ακόμα κι αν ζούσαμε σε χώρα που εύκολα ξεχνούν και εύκολα συγχωρούν και εύκολα λαδώνονται δεν θα μπορούσε να έχει αυτό το κόμμα άλλη κατάληξη. Ακόμα κι αν ζούσαμε σε χώρα ηλιθίων δεν θα ήταν τόσο απλό αυτός ο καταστροφικός φορέας για τη χώρα να επιστρέψει με την ίδια μορφή και με το δεδομένο σχήμα. Αυτό έχει τελειώσει και έχει κλείσει οριστικά.
Στα πολλά χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα αυτό υπήρχε η ελπίδα πως κάτι θα γινότανε για το καλό, για την πρόοδο και την ανάπτυξη. Υπήρξε τόση ορμή στη αρχή που ήρθε και τσακίστηκε όπως το καρυδότσουφλο στα βράχια.
Όταν έχεις ακούσει τον κ. Χρίστο Γιανναρά και τον κ. Θάνο Βερέμη να μιλούν με τόσο απαξιωτικό τρόπο για την οικογένεια και τον τελευταίο γόνο της που συνειδητά οδήγησε εκεί που οδήγησε την χώρα, μια και μόνη απορία σου δημιουργείται: που ήταν όλοι αυτοί όταν έπρεπε, γιατί δεν πρόλαβαν οι φωστήρες να αποτρέψουν να φτάσει στην διαχείριση της εξουσίας ότι πιο άχρηστο και επιζήμιο είχε να δείξει αυτός ο τόπος. Μήπως η καταστροφή είναι μια νομοτέλεια που πρέπει οπωσδήποτε να περάσει και απλά πάντα βρίσκονται τα κατάλληλα πρόσωπα για να φέρουν σε πέρας αυτό το γεγονός; Όταν ακούς και διαβάζεις και βλέπεις ποιοι είναι και τι κάνουν και πάλι τους εκλέγεις και ατιμώρητα αυτοί συνεχίζουν στο ίδιο έργο, τι άλλο μπορεί να υποθέσει κανείς για την ποιότητα αυτού του λαού.
Είναι τόσο πολλά αυτά που θα μπορούσε να παραθέσει και ο πιο απληροφόρητος για την πορεία αυτού του κόμματος που σχεδόν στο σύνολό της διέφθειρε την ελληνική κοινωνία. Να ξεκινήσω από την δράση του στα θέματα παιδείας, να πιάσω τους εξοπλισμούς και τα υπόδικα μεγάλα στελέχη του, να δω τους ολυμπιακούς αγώνες και τα περίφημα έργα, να σκεφτώ αυτά που είπε η δεύτερη σύζυγος του μεγάλου αρχηγού σε τηλεοπτική εκπομπή πως ο συγγραφέας γιος λίγο πριν πεθάνει ο πατήρ την απειλούσε να τη δείρει με την ζώνη του, το άκουσα και το παραθέτω και ομολογώ πως δεν το πιστεύω, τόσο μεγάλο και υπερβολικό μου φαίνεται. Για τους διάφορους αρχηγίσκους που τώρα εμφανίζονται να θέλουν να κάμουν νέο κόμμα για να βολευτούν και να συνεχίσουν να είναι παίχτες σε ένα παιγνίδι σε βάρος αυτής της χώρας. Για τον ύστατο γόνο και τη διεθνή του καριέρα ότι και να πει κανείς είναι λίγο. Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν θα δινότανε ποτέ η δυνατότητα σε ένα τέτοιο πρόσωπο να κυβερνήσει ούτε ένα κοτέτσι. Ούτε στην Αφρική που η φτώχια φέρνει τα απίστευτα, ούτε στην Ασία και πολύ περισσότερο στην Ευρώπη. Ούτε θα εύρισκαν κάποιον άλλο τόσο πρόθυμο για τα σχέδια τους όσοι ήθελαν να κερδοσκοπήσουν σε βάρος μιας μικρής και χωρίς ηγεσία χώρα.
Τέτοια κατάντια και τόση πτώση και είναι λογικό να βιώνουμε σήμερα την μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της χώρας και όχι σε περίοδο πολέμου.
Στα τοπικά μας πλαίσια τα μέλη του κόμματος αυτού έχουν τη διάθεση και την πρόθεση να οργανωθούν και να αποκτήσουν την χαμένη τους επιρροή στα μικρά και κλειστά της μικρής μας πόλης. Είναι τόσο θλιβερό από μια περασμένη κυριαρχία, από τα χτεσινά μεγαλεία του 40 και 50% και πάνω, να είσαι σήμερα στο 5% και κάτω και να χρωστάς στην Αγροτική Τράπεζα και να εμφανίζεσαι στον κόσμο με τα ίδια και τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα. Ο εκλογικός χάρτης και στο νομό μας έχει αλλάξει και αυτό θα φανεί ξεκάθαρα στις επόμενες εκλογές. Το μόνο που πρέπει να παρατηρήσω είναι πως με ελαφρά πηδηματάκια πολλοί από το πεθαμένο κόμμα την έχουν ήδη κάνει και την κάνουν προς άλλο κόμμα που έχει την δυναμική του σήμερα. Τώρα τι θα κάνουν αυτοί εκεί και πως θα το αλλοιώσουν αυτό είναι άλλο θέμα. Να μην παραξενευόμαστε λοιπόν για αυτά που μας ξημερώνονται.
Ας γυρίσω όμως στον αντιρατσιστικό νόμο. Όταν τρεις εταίροι δεν μπορούν να σχεδιάσουν και να παρουσιάσουν ένα νόμο, όταν ολόκληρη η κοινωνία υποφέρει και δεν έχει σαφή όρια για το θέμα μην περιμένετε να λυθούν τα σχετικά προβλήματα με ένα νόμο. Μήπως θα έπρεπε να δούμε το θέμα και από την αντίθετη πλευρά. Μήπως είναι η ελληνική κοινωνία λιγάκι ρατσιστική και ο οποιοσδήποτε σχετικός νόμος θα γινόταν αμέσως ανενεργός, αφού δεν θα εφαρμοζόταν, όπως ο νόμος με το κάπνισμα ή και αυτός με τις αποδείξεις. Ως εκ τούτου πολύς θόρυβος για το τίποτα. Το πεθαμένο κόμμα επίσης ανήκει στη σφαίρα εκείνων του «πολύς θόρυβος για το τίποτα» και τοπικά και στη χώρα ολόκληρη. Και χωρίς τιμωρία και χωρίς απόδοση ευθυνών και με μεγάλη ευκολία στο να ξεγλιστρούν και να ρίχνουν μελάνι και οι νομοθετούντες και τα σάπια κόμματα και όλοι εμείς σ’ ένα αύριο αβέβαιο και ταπεινωτικό.
Ταπεινωτικό είναι επίσης και ότι σχεδιάστηκε και εφαρμόζεται τώρα για την ΕΡΤ. Δεν υπάρχει όμως ούτε ένας που να αμφιβάλλει σήμερα για το ρόλο του αρχηγού του πεθαμένου κόμματος και την υποκρισία του και το ψεύτικο πολιτικό του λόγο. Είναι φανερό πως τον έχει τσουβαλιάσει ο πρώτος των εταίρων και σέρνει το σαρκίο του περιμένοντας τη αυλαία μιας τραγικής ιστορίας. Ούτε οι νόμοι που, παρά την δύναμη τους, είναι τελικά τόσο ευάλωτοι, ούτε η περίπλοκη γλώσσα που είναι τώρα περιττή, θα ξαναδώσουν ρόλο στα πρόσωπα αυτά στο γίγνεσθαι της χώρας. Όσο για την ευθύνη του πεθαμένου κόμματος για το κατάντημα της ΕΡΤ δεν υπάρχει κανείς που να μην γνωρίζει το μέγεθός της.
